Tíminn Sunnudagsblað - 25.06.1967, Síða 16

KÓSTAS
ASSÍ MA:
Saklaust fólk
Það átti að koma honum fyrir
kattarnef. Hann skildi það betur,
þegar vitnin gengu hjá til þess að
vinna eið að þeim framburfU sín-
um, að hann hefði haft gilaa á-
stæðu til þess að hata Maniátis,
sem ekki gat séð dóttur hans í
friði. Hann sór og sárt við lagði,
að hann hefði verið úti í haga,
þegar morðið var framið: Þeir voru
þar fleiri að grafa brunn, svo að
þelr fengju vatn handa fénaði sín-
um. Hann þrástagaðist á því, að
samverkamenn hans fengju að stað
festa, að þetta væri satt. En menn-
irnir reyndust allir svo skyldir
honum og venzlaðir, að vitnisburð-
ur þeirra var metinn ógildur. Fleiri
menn hðfðu þó verið þarna nálæg-
ir og séð hann bera moldina, sem
kom upp úr brunninum. En það
voru ókunnir veiðimenn og ekki á
visan að róa, þar sem þeir voru.
Hvernig átti hann að hafa upp á
þeim?
f fáum orðum sagt: Hann sat
þarna ráðþrota og örvinglaður og
langaði mest til þess að æpa: Ég
er saklaus — saklaus!
Orð vitnanna voru eins og fing-
ur, sem læstust um hálsinn á hón-
um. Kaldur sviti spratt út á enni
hans, og þegar hann fann augu
fólksins nísta sig eins og byssu-
stingi, greip hann óviðráðanleg
löngun til þess að hlaupa út, flýja
þennan sal, þar sem honum lá við
köfnun, forða sér inn í þögula
skógana, þar sem stokkrósin grerl
ifDHNN- SUNNUDAGSBLAB
544