Tíminn Sunnudagsblað - 25.06.1967, Blaðsíða 21

Jörðin var nýkomin af verkstæði
ihöfundarins mikla. Lífvana og
auð valt hún látlaust hringbraut
eína um blágeiminn ómælisdjúpa.
Hún var fullþroska, en átti þó
ekkert afkvæmi. Engin líívera
hjúfraði sig við brjóst hennar. Eng
inn minnsti gróður dró úr hrika-
svip grágrýtisins bera. Vötnin,
höfin miklu, straumharðar ár
og hvítfyssandi, voru hið eina, sem
rauf þögn berangursins, að ó-
gleymdum storminum, er lék um
klungur og hvilftir, sem nú eru
fjöll og dalir, með öllum þeim
margbreytileik, sem enn þekkist,
og sóiinni, sem leiddi storminn um
alla jörðina, og lét hann safna í
sig raka, og dreifa honum á víxl,
með stakri nákvæmni og vöndun,
eins og væri hann garðyrkjumað-
ur, er með alúð og óþreytandi
elju annast blómreitinn sinn.
En nú var runninn upp sá dag-
ur, að hér skyldi breyting á verða.
Drottinn hafði ekki sent þetta barn
sitt út í geiminn til einskis, til
látlausrar baráttu við eld og ís,
eða til eilífrar auðnar, sem engu
sinnti.
„Hvert ykkar“ mælti drottinn,
til hinna dásamlegu engilbarna,
sem þjóna við hástól almættisins.
„Hvert ykkar vill hverfa til jarðar-
innar, hins nýja hnattar, og
kveikja þar líf, klæða berangur-
urinn með aðstoð vatns og sólar,
unz hinni mestu fullkomnun er
náð“.
„Ég“, hrópuðu engilbörnm
hvert í kapp við annað og lyftu
Ijómandi ásjónum og brosmild-
um gegn drottni, lífgjafa sínum
og verndara.
„Farið þá og skoðiS hið ný.,»
land og gætið þess vel, hvers þið
þunfið með og hvað þið megið á
ykkur leggja til þess að verkið
geti tekizt“.
Og engilbörnin flykktust burtu
eins og gáskafull, saklaus ung-
menni, þrungin ofurhug hins nýja
stórvirkis.
En þau komu bráðlega altur,
hljóðlega og mædd. Drupu flest
höfði, og ekkert mælti orð.
Drottinn brosti. Hann, sem skil-
ur innstu og duldustu þrá hins
fjölþætta sólarlífs, vissi þegar, að
ekkert þeirra hafði kjark né full-
komið áræði til hins nýja land-
náms og torvelda. En það sem á
vantaði, þurfti hann að vekja, því
að með fúsum vilja og fúllum hug
skyldi starfið hafið. Með því einu
móti var það tryggt, að það mis-
tækist ekki.
„Þið eruð þá komin öll“, mælti
drottinn, er hann hafði virt fyrir
sér hópinn örlitla stund. „Leizt
ykkur ekki vel á nýja heim-
kynnið“?
Nú litu engilbörnin upp. Tár-
vot augu lýstu vonbrigðunum sáru.
„Ó herra! Þú sem þekkir allt. Þú
veizt, að við getum þetta ekki“,
andvarpaði eitthvert þeirra.
„Nei, börnin mín. Þar skjátlast
ykkur“, mælti drottinn. „Þið get-
ið þetta hvert sem er, verið viss“.
„Ó eilífi miskunnsemdanna
herra“, sagði þá sá engill, sem
gerðist málsvari hinna. „Hvernig
eigum við að skipta á gnægðum
paradisar og hrjóstraklungri
þessu, sem engu lífi tekur án
stríðs og harmkvæla. Bið okkur
einhvers annars, þú veizt, að við
viljum vinna fyrir þig og með
þér, margt og mikið. En þessa
treystir enginn sér til.“
„Enginn“ endurtók drottinn, og
hljómsterka hreimfagra röddin
enduromaði í víðáttunni miklu.
„Enginn, enginn“, heyrðist í öllum
áttum, „Enginn“.
En þá var !^y»riíL2 uaminn. Ein
engilvera fa{ sig fram. fjáchrein
og fögnir sveif búíi að ftástóli
Irottins.
„Ég skal fara herra. Ég skal
verða líf hins nýja hnattar. Ég
vil leggja alit í sölurnar, til þess
að allt nái þar sem mestum þroska
og fari sem bezt“.
„Gullfagra barn“, mælti drott-
inn. „Hjarta þitt skilur hið mikla
starf, og þó ertu reiðubúin. Ég
tek fagnandi boði þínu. Hvað er
það sem þú býðst til að gera? Þú
ætlar ekki að fara með lífkorn til
jarðarinnar og gróðursetja það
og verða svo ljósmóðir lífsins og
fóstra. Gjöf þín er miklu dýrari
en það. Ég veit allar hugsanir
þínar og ráð barnið mitt. En lýs
áformi þínu samt fyrir systkinum
þínum og flyt bæn þína 1 heyr-
anda hljóði, svo að þau skilji að
fullnustu mikilvægi ætlunarverks
þíns, og vænti fagnandi sigurlok-
anna“.
Og giófagra engilveran flutti
mál sitt með þessum orðum: Ég
ætia sjálf að gerast líf hnattarins
nýja. í hafinu hefst starf mitt.
Sem ósýnileg smæð, er ekkert
man fortilveru sína. Þannig verð-
ur frumlíf jarðarinnar. Um annað
meira er ekki að tala. En óróinn,
sem aldrei unir fyllilega því sem
er, en þráir stöðugt meira og betra
og reynir að öðlast það, er eilí.fð-
arneistinn, sem ég byggi von mína
á. Ég mun biðja drottin að láta
hann vaka i lífinu frá fyrsta degi,
og lýsa því upp úr dimmu frum-
verunnar, til þeirrar fullkomn-
unar, sem er ekki síðri því, er
við reynum hér við hástól drott-
ins.
Og þá kom bænin:
Engilveran kraup við fótskör
skaparans, fórnaði höndum og bað
af öllum mætti lífs síns: „Ö þú
heilagi, alvitri andi, góði guð. Þú
sem þekkir bænir sólarinnar, áður
en hún skynjar þær sjálf að fullu.
Þú sem einn skilur og veizt, hvað
öllum hentar, þú sem stýrir heims
byggðinni, urmul sólhverfa og iífi
þeirra, að einu ákveðnu eilífðar-
marki. Haltu 1 hönd á mér alltaf,
alltaf, alltaf. Þá er allt fengið, aWt“,
Og drottinn vafði engilbarnið
örmum og blessaði það. „Allt sern
þú hefur beðið um og mælt á
þessari stundu, blessuð lífveran
fagra, það skal rætast“, sagði
hann. „Ég skal alltaf vera með þér.
Tvö öfl skulu togast á í lífi hverr-
ar einustu veru, sem til þín telst.
Aanað sú bjargfasta trú hverrar
eintvtu tegundar, að hún sé full-
Bjarni Þorstemsson:
FRUMLÍF JARDAR
TÍliUNN - SUNNUDAGSBLAÐ
549