Heimilistíminn - 15.11.1979, Blaðsíða 22

heyröist væl i uglu og ljón
öskrafti. Hann rumskafti og
gaiopnafti augun. Hann var
ekki aft dreyma þetta. Hljóftin
bárust frá veggjum hússins.
Þaft var ekki svo gott aft
greina nákvæmlega hvaftan
þau komu.
Sigmundur varft stjarfur i
rúminu og svitadropar komu á
enni hans, andlitiö varft eld-
rautt og hrukkurnar hurfu.
Hann gat ekki hreyft sig,
iikaminn var lamaftur og hár-
in tóku aft risa á höfftinu á hon-
um. Draugurinn var þaft
fyrsta, sem kom upp i huga
hans. Hann hlustafti betur eftir
hljóftunum. Aldrei haffti hann
heyrt slík óhljóö áftur. Sig-
mundur krossafti sig einum
fimmtán sinnum og þuidi bæn-
irnar i hijófti. Síftan dró hann
sængina iangt upp fyrir höfuft
og lappirnar stóftu undan.
Hann þoidi ekki vift iengur.
„Frífta min, Frífta min, i
guöanna bænum vaknaöu”,
skrækti hann móftursýkisiega
og hristi hana alia til.
Frífta vaknafti, alveg gáttuft.
„Náftu I prestinn, elsku
Frifta min. Draugurinn er
kominn aftur. Presturinn
verftur aft koma”.
Frífta vissi ekki hvaftan á sig
stóft veftrift. Var maöurinn aft
geggjast? Þaft var hræftilegt
aö horfa upp á hann svona, a 11-
an afmyndaöan i framan. Hún
hlustaöi eftir óhljóftunum.
„Þetta eru einhverjir
krakkaormar. Farftu út og
taktu i þá og láttu mig svo i
frifti”. Hún sneri sér upp I
horn.
„Þegiftu kerling, vertu ekki
svona heimsk. Þaft eru engir
22
krakkar úti svona seint. Þaft
er hánótt”, jarmafti Sigmund-
ur.
„Þú getur átt þina drauga i
friöi”.
„Frlfta min”, baö hann ljúf-
mæltur og reyndi aft stiila sig.
„Frlfta min, hiustaöu bara.
Þetta er ekki nokkru likt.
Þetta er öruggiega sama
ófreskjan og réöist á mig i
gær, þegar þú varst úti”.
Hijóöin fóru aft ágerast.
Frlfta reis upp og var glaft-
vöknuö. Þaö var hvort sem er
enginn svefnfriftur.
„Hvaft segirftu, maöur?
Héftist hver á þig?” spurfti hún
meft undrunarsvip.
„D r a u g u r ”, g a I a 0 i
Sigmundur upp I opift geftift á
henni.
„Þú hefur ruglast i höfftinu.
Draugur? Aidrei hef ég heyrt
annaft eins”.
Sigmundur útskýrfti fyrir
konu sinni i fáum orðum, alla
málavöxtu.
„Af hverju nærftu ekki sjálf-
ur i prestinn?” spurfti hún.
„Ég þori þaft ekki”, hvæsti
hann. „Þaö var mér nóg, þcg-
ar draugurinn réöist á mig i
ganginum I gær”.
„A ég aft leggja mig i ein-
hverja lifshættu?”
Sigmundur svarafti um hæl.
„fcg trúi þvl ckki, aö hann sé
svo mikil bleyfta aft ráftast á
kvenfóik”.
Frlfta nennti ekki aft standa i
þessu þrasi lengur. Hún fór
fram úr og klæddi sig.
„Annaft hvort kemur séra
Hinrik til aö kvefta niftur þenn-
an draug”, sagfti hún, „efta þá
til aft koma þér á sjúkrahús”.
Síftan yfirgaf hún hcrbergift.
óhljóftin hættu um stund.
Sigmundur var aft verfta vit-
stola, spennti greipar I bæn,
kúrfti sig niftur,lokaöi augun-
um og beift þess aft draugurinn
réftist á nýjan leik til atlögu.
Æftarnar höfftu dregist saman
og blóftiö var hætt aft renna.
Hann þoldi ekki þessa þögn,
hún vissi á eitthvaft illt.
Nokkur stund leift. — Þá
heyrftist gengift um útidyrnar.
Einhver var á ferli i forstof-
unni. Sigmundur var viss um,
aft nú væri komin sin siöasta
stund. Hjarta hans hamaftist
og barftist. Fótatakift nálgaft-
ist. Þaö virtust vera fleiri en
einn á ferö. Kannski var þetta
fjórfættur draugur. Almáttug-
ur? Hann kreppti augun aftur
og hryllti vift tilhugsuninni.
Herbergisdyrnar voru opnaft-
ar. Hann hélt niftri í sér and-
anum.
„Vift erum komin", heyrftist
sagt hvellum rómi.
Sigmundur kannaftist i
fyrstunni ckki viö þessa rödd,
en henti af sér sænginni og
kveinafti og skrækti eins og óft-
ur væri:
„Taktu inig, eigftu mig, éttu
mig”.
„Stilltu þig, maöur. Þetta er
ég".
„Ert þetta þú, Frifta?”
Hann róaöist og opnafti augun
aftur.
„Já, þetta er ég”.
„Af hverju sagöiröu mér
þaft ekki strax. Ég átti ekki
von á þér svona fljótt”. Hon-
um létti stórum.
„Hafftu engar áhyggjur.
Séra Iiinrik er á leiftinni.
Komdu bara fram og fáftu þér
kaffi”.
Hann iét ekki segja sér þaft
tvisvar og Frifta hjálpafti hon-
um fram úr rúminu.
Presturinn kom innan
skamms, klæddur i heijar
mikinn skrúfta og meft stóran
hvitan kraga um hálsinn.
Hann var meö hvttan kross i
hcndinni, sem hann notafti
alltaf viö særingar.
Piltarnir höfftu tekiö eftir
þvi, þegar Frlfta fór út og
hættu þeir barsmfftunum á
meftan og föidu sig I iautinni i
túninu. Þaftan gátu þeir séft,
þegar presturinn kom og
flýttu sér þá aftur aö bænum.
Séra Hinrik þáfti nýlagaft
kaffi meö Sigmundi. Áftur
haffti hann þó rannsakaö allt
húsift aft innan, en varft ekki
var vift neitt. Þá var bara aft
bífta og vona, aft draugurinn
léti sjá sig aftur. Sigmundur
var látinn lýsa óhljóöunum og
var óöum aft hressast.
„Ja, þetta er dularfuilt”,
sagfti presturinn eftir á. „Ég
vona aö ég nái i rassinn á
þessum draug og geti kveftift
hann niöur. Ég hef átt vift þá
marga erfiöa um dagana”.
„Þú ert alveg óhræddur”,
sagfti Frifta.
„Þeir mega vita þaft, aö ég
er ekkert lamb aft leika vift”,
sagfti hann hróftugur og
dreypti á kaffinu. Slftan hélt
hann áfram: „Ég skai segja
ykkur þaft, aö I eitt skiptift elti
ég iilræmdan draug upp á
fjöll, sem haffti leikift búfénaft-
inn i sveitinni iila. Hann var
kallaftur Núpastaöadraugur-
inn. Þaft höföu tuttugu prestar
á undan mér, reynt aö kvefta
hann niftur, en ekkert gengift.
Nú, upp á fjöllum lenti ég i