Sunnudagsblaðið - 24.01.1965, Blaðsíða 17

Isaac Asimov er meðal þeirra höfunda, er mest
hefur borið á síðustu áratugina á sviði þeirrar
sagnagerðar, er kennd hefur verið við vísindi —
science fiction á erlendum málum. Sú saga Asi-
movs, er hér hefst og lýkur í næsta blaði, gerist á
einhverjum fjarlægum hnetti, þar sem náttmyrkur
er óþekkt — nema við sólmyrkva á 2500 áta fíesti.
Sagan lýsir viðbrögðum manna við þessu duíar-
fulla og ógnvekjandi fyrirbrigði — myrkrinu.
talið um vinahendur?” liroytti At-
on út úr sér.
„Já, vissulega". Theremon sett-
ist og krosslagði fæturna. Greinar
mínar hafa kannski verið svolítið
harðorðar stundum, en ég lét ykk-
ur alltaf njóta efans. Þegar á allt
er litið þýðir ekki að predika
„heimsendir er í nánd” yfir Lag-
asbúum á þessari öld. Þér verðið
að skilja, að fólk trúir ekki Opin-
berunarbóklnni lengur, og það
hleypir í það illu blóði, þegar vis-
iridamenn snúa vlð blaðinu og
segja, að Trúflokkurinn hafi á
réttu að standa, þegar allt komi
til alls ....‘
„Um slíkt er ekki að ræða, ungi
maður, greip Aton fram í fyrir
honum. „Trúflokkurinn hefur lagt
okkur til mikið af gögnum, en í
niðurstöðum okkar er ekkert af
dulhyggju Trúflolcksins. Stað-
reyndir eru staðreyndir, og þessi
svokallaða goðafræði Trúflokksins
hefur ákveðnar staðreyndir á bak
við sig, Við höfum grafið þær
fram og varpað dularhjúpnum af
þeim. Þér megið trúa því, að Trú-
flokknum er ennþá verr við okkur
eti yður sjálfum“.
„Mér er ekki illa við yður. Ég
er aðcins að reyna að segja yður,
að fólk er komið úr jafnvægi. Það
er ofsareitt":
Aton glotti: „Látum það vera
reitt“.
„Já, en hvað með morgundag-
inn?“
„Það verður cnginn morgundag-
ur”.
„En ef hann vérður. Við skulum
gera ráð fyrir hann komi, og líta
á, hvað þá gerist. Relðin gæti feng
ið alvarlega útrás. Það mundi allt
loga”.
Stjarnfræðingurinn horfði al-
varlega á blaðamanninn. „Og hvað
bjóðist þér til að gera til að bæta
ástahdið?”
„Ég býðst til þess að sjá' um
blaðaskrifin. Ég get lagt málln
þannig fyrir, að aðeins hlægilega
hliðin komi í ljós. Ég játa, að það
verður erfitt að búa undir því,
því að ég verð að lýsa ykkur öllum
sem hreinum bjánum, en ef ég get
fengið fólk til að hlæja að ykkur,
gleymir það kannski reiðinni. í
staðinn fyrir þetta vill ritstjórinn
minn fá einkafrásögn af þvi, sem
hér gerist”.
Beenay leit upp og sagði:
„Herra, við hinir teljum þetta
vcra rétt. Siðustu tvo mánuðina
höfum við reiknað með öllu nema
þeim örsmáa möguleika, að cin-
hvers staðar í kenningum okkur
eða útreikningum sé einhver
skekkja. Við ættum líka að gera
ráð fyrir því“.
Þessu virtust hinir samþykkir
ög Aton varð á svipinn eins og
maður, sem héfur sett eitthvað
beiskt upp í sig og getur ekki los-
að sig við það aftur.
„Jæja þá, þér getið verið kyrr,
ef þér viljið. En þér verðið að gera
svo vel og hindra okkur á engan
liátt í því að gegna skyldustörfum
okkar”.
Hann var með hendurnar á bak-
inu og einbeittur á svip, þegar
hann talaði. Hann hefði getað
haldið lengi áfram, hefði ekki ný
rödd bætzt við.
„Sælir, sælir”. Röddin var há
'ic-skser og holdugar kinnar komu-
... .nns oreikkuðu í ánægjubrosi.
„Hvers vegna er svona drunga-
legt andrúmsloft hér? Það er eng-
inn að ganga af vitinu, vona ég”.
Aton tók önuglega undir.
„Hvern fjandann eruð þér að gera
hér, Sheerin? Ég hélt að þérætl-
uðuð að vera í byrginu”. ■ -
Sheerin. hló og hlammaði sér
niður í stól. „Ég vildi vera hér,
þár sem eitthvað cr að gcrast.
Haldið þið, að ég sé ekki forvit-
inn líka? Mig langar tii aðv.sjá
þessar stjörnur, sem Trúfl.okkur-
inn er alltaf að tala um. Sálfiræð-
ingur hefur ekkert að gera í byrg-
inu. Þar eiga að. vera atorkumenn
og sterkbyggðar, hraustar konur,
sem geta getið börn. Ég er alltof
þungur til að vera atorkumaður,
og ég væri ekki heppilegur til
barnaframleiðslu. Og hvers vegna
ætti þá að vera að láta þau sjá fyr-
ir aukagemlingi? Mér iiður miklu
betur hérna”. : • ? ■ :
„Hvað er þetta byrgi'- spurði
Theremon.
Sheerin virtist nú fyrst taka
eftir Isaac Asimov
«- alþýðublaðh>- - stJNNUDftes«&ABntg