Tíminn - 31.03.1976, Side 13

Miðvikudagur 31. marz 1976.
TÍMINN
13
að 'minna mig á þetta. Jafnvel
aldursmunur okkar var tilefni
flimtinga okkar i milli.
Svona nú sæta sextán ára snót,
sagði ég stundum. Farðu i reið-
stigvélin og Crystalbúninginn
fyrir mig.
— Svei þér, gamli klámkarl,
svaraði hún að bragði.
Ég minnist þess að Nate leit
einusinni á Patty og sagði svo við
mig: — Hún er að heilla þig,
Steve... Og þetta var bæði satt og
rétt. Við fyrstu kynni okkar sýndi
Patty ákveðni og viljaþrek. Á
grundvelli þessara eiginleika
breytti Patty húsinu i Menlo Park
i heimili. Hún tók á sig þá ábyrgð,
sem fylgir umsjón með heimilis-
útgjöldum. Það heföi mátt halda
að ég v æri ófær um a ð s já um m ig
sjálfur.
Allt gerðist þetta smám sáman.
Það var raunar ekki fyrr en a 11-
mörgum mánuðum eftir að hún
flutti til min aö mér varð ljóst, að
ákveðnar grundvallarbreytingar
voru orðnar á liferni minu. Ég
minnist sérstaklega eins kvölds.
Þetta var undir lok annarrar
námsannar. Ég sat á sófanum og
leit upp af tilviljun og horfði á
hana. Patty sat andspænis mér og
las i skólabók. Húð hennar var
sólbrún og hraustleg. Ljóst hárið
lék frjálst um axlir hennar.
Ösjálfrátt hugleiddi ég hvað
hún hafði fallegar axlir. Þar fyrir
utan hugsaði ég um hversu dá-
samleg stúlka hún væri, og siðast
en ekki sizthugsaði ég um hversu
heppinn ég var að hafa hana hjá
mér. Patty fann að ég var að
horfa á hana. Hún leit upp og
horfði brosandi á mig, eins og hún
læsi hugsanir minar. Skömmu
siðar tókum við að ráðgera bú-
ferlaflutning okkar til Berkley.
Patty valdi hentugan tima til að
segja foreldrum sinum frá þessu.
Hún ákvað að segja móður sinni
tiðindin, þegar hjónin komu til
Menlo Park til að vera viðstödd
hátiðarathöfn, þar sem heiðra
átti Patty fyrir að skara fram úr i
sinum bekk. En minnstu munaði
að allt færi út um þúfur, þegar
siðameistarinn fór að segja lit-
lausa brandara og heldur óviðeig-
andi i viðurvist frú Hearst og ann-
arra foreldra. Af þessum sökum
■ frestaði Patty þvi aö segja móður
sinni tiöindin, þar til þær voru
búnar að koma sér þægilega fyrir
á vinalegu gistíhúsi.
Frú Hearst bjóst við kyrrlátri
máltið með dóttur sinni. En hún
skefldist áætlanir dóttur sinnar.
— Ég bjóst við að þú ættir eftir að
segja mér eitthvað þessu likt,
sagði hún þreytulega. Næsta dag
kom herra Herarst frá New York.
Patty sagði mér frá viöbrögðum
hans: — Hvað gerðum viö rangt?
spurði hann. Þá varaöi hann dótt-
ur sina við þvi að fá á sig léttúðar-
stimpil. Ensmám saman stilltist
hann: — Nú jæja. Þaö er bezt að
við hittum þennan náunga. Það
hafa komið upp meiri vandamál
en þetta. Við hljótum að geta
leyst þetta.
Sjálfur var ég alls ekki viss um
hvemig ég átti að snúa mér. Frá
þviPatty sagðimóður sinni allt af
létta og þangað til ég átti að hitta
Hearsthjónin þetta kvöld hafði sá
atburður orðið, að Vicky fékk ein-
kunnabók sina frá Crystal-
skólanum. Hún fékk vitnisburð-
inn F i algebru, og ég vottaöi það i
einkunnabókinni. Ég sendi
Hearsthjónunum reglulega yfirlit
yfir framfarir, eða öllu heldur
árangur, Vicky. Þar benti ég á að
i&iv;.:.
Patty á skólaárum sinum
hún tæki alls engum framförum.
Fyrr á námsönninni hafði ég jafn-
vel hringt i herra Hearst og rætt
við hann um þetta.
Hann var kurteis, en afstaða
hans var sú sama og flestra for-
eldra þeirra nemenda, sem
stunduðu nám við Crystal-skól-
ann. Ef dóttur hans gekk námið
illa, var það fyrst og fremst sök
kennarans. Ég skýrði fyrir hon-
um að Vicky væri með eindæmum
þrjózk, og neitaði hreinlega að
leggja nokkuð á sig við námið. Þá
sljákkaði aðeins i honum og hann
minntistá lélegar einkunnir sinar
á skyldunámsstiginu. En frú
Hearst var alls ekki svona
Patty og Steven Weed þegar þau voru ung og ástfangin.
skilningsrik. Daginn áður en átti
að kynna mig fyrir fjölskyldunni,
trúði Patty mér fy rir þvi, að móð-
ir hennar væri öskureið út i mig
fyrir að fella Vicky. Ég var þess
vegna allt annað en rór i skapi.
Ég kom á heimili Hearst-hjón-
anna stundvislega klukkan sjö.
Emmy visaði mér inn i stofu.
Hearst-hjónin risu úr sætum og
buðu mig velkominn. Báðuin var
álíka órótt innanbrjósts og mér.
Þegar Patty heyrði mig koma,
flýtti hún sér niður. Hún kynnti
mig fyrir foreldrum sinum. Ég
þrýsti hönd herra Hearst viðeig-
andi fást. Eftir að hafa spjallað
saman ofurlitla stund, fórum við
inn i borðstofuna að snæða kvöld-
verð. Máltiðin var frábær og
samræðurnar hlýlegar og vin-
gjarnlegar. Frú Hearst varð þó
þykkjuleg i andliti, þegar Patty
neitaði að fara út með mig og
sýna mig. Henni fannst það
heimskulegt.
— Það er ekki heimskulegt,
góða, sagði móðir hennar blið-
lega. Það er gömul og góð hefð.
XXX
Að kvöldverði loknum gekk ég
um garðana með frú Hearst við
siðustu ljósskimu kvöldsins. Við
ræddum um ýmis afbrigði rósa.
Auðvitað vissi ég ekkert um þau
mál. Siðan tók Patty i hönd mér
og fór með mig i kynnisferð um
öll 20 herbergi hússins. Ég hika
við að nota orðið höfðingjasetur.
Þá koma mönnum i hug háreistar
súlur, útskornar herbergis-
skreytingar og steinrunnir þjón-
ar.
I þessum skilningi var heimili
Hearst-hjónanna ekki setur, held-
ur öllu fremur risastórt þriggja
hæða hús. A fyrstu hæð voru tvær
risastórar stofur, bókasafn, tón-
listarherbergi, borðstofa og eld-
hús. A næstu hæð voru svefnher-
bergi fjölskyldunnar, og á þriðju
hæð voru vistarverur þjónanna.
ÞegarPatty varbúinaðsýna mér
herbergjaskipan, vorum við
stödd i tónlistarherberginu.
Veggirnir voru skrýddir afar-
fornu byssusafni. Ég var einmitt
að dásama þær, þegar herra
Hearst kom inn.
— Hefur þú áhuga á iþróttum.
Steve, spurði hann.
Ég sagði nonum frá iþróttaferli
minum i skólanum, og sagðist
auk þess hafa gaman af tennis.
Honum virtist skemmt, en um
leið varð hann ofurlitið vand-
ræðalegur.
— Hmm.. ég átti nú við anda-
veiðar, siglingar eða eitthvað i
þeim dúr, sagði hann svo. Við
brostum báðir vandræðalega, og
hann bauð mér glas af áfengi.
Þetta var fyrsti misskilningur
okkar. þótt i smáu væri.
1 heild var þetta skemmtilegt
kvöld. Mér þóttu foreldrar Patty-
ar bæði þægilegir, hlýir i viðmóti
og sérlega skilningsrikir hvað
snerti þá áætlun dóttur þeirra að
búa með mér i Berkley. Patty
hafði raunar varað mig við hinu
gagnstæða. Þegar timi var kom-
inn til brottfarar, fylgdu þau mér
til dyra og kvöddu. Ég þakkaði
þeim fyrir kvöldverðinn og Patty
fylgdi mér að bilnum minum.
— Nú jæja? Hvað fannst þér?
spurði hún. Ætli þú lifir þetta af?
— Það var ekki sem verst. Ég
held að foreldrar þinir séu fyrir-
taks fólk.
NÆST; FYKSTA YFIRLÝSING
SLA SAMTAKANNA.
SJÖTTA GREIN.