Tíminn - 29.09.1981, Blaðsíða 8

8
Þriöjudagur 29. september 1981
Útgefandi: Framsóknarflokkurinn
Framkvæmdastjóri: Jóhann H. Jónsson. Auglýsingastjóri: Steingrimur
Gislason. Skrifstofustjóri: Jóhanna B. Jóhannsdóttir. Afgreiöslustjóri: Sig
urður Brynjólfsson. Ritstjórar: Þórarinn Þórarinsson. Elias Snæland Jóns
son. Ritstjórnarfulltrúi: Oddur V. Olafsson. Fréttastjóri: Páll Magnússon.
Umsjónarmaður Helqar-Timans: lllugi Jökulsson. Blaðamenn: Agnes
Bragadóttir. Bjarghildur Stefánsdóttir. Egill Helgason. Friðrik Indriðason.
þriía Björnsdóttir (Heimilis-Timinn). Halldór Valdimarsson, Heiður Helga-
dóttir. Jónas Guðmundsson. Jónas Guðmundsson, Kristinn Hallgrimsson,
Kristin Leifsdóttir, Ragnar Orn Pétursson (iþróttir), Skafti Jónsson. utlits-
teiknun: Gunnar Trausti Guðbjörnsson. Ljósmyndir: Guöjón Einarsson, Guð-
jón Róbert Agústsson, Elin Ellertsdóttir. Myndasafn: Eygló Stefánsdóttir.
Prófarkir: Kristin Þorbjarnardóttir, Maria Anna Þorsteinsdóttir.
Ritstjórn, skrifstofur og auglýsingar: Siðumúla 15, Reykjavik. Simi:
86300. Auglýsingasimi: 18300. Kvöldsimar: 86387, 86392. — Verð i lausasölu
5.00. Askriftargjald á mánuði: kr. 85.00-Prentun: Blaðaprent h.f.
Síung stofnun
á gömlum grunni
Saga Islensku þjóðarinnar og kirkjunnar er svo
samantvinnuð að hún verður ekki sundur skilin.
Islensk menning á kirkjunni þá skuld að gjalda að
hún verður eigi greidd með öðru en að þjóðin
haldi tryggð við kirkju sina og boðskap hennar. A
ýmsu hefur gengið i samskiptum krikju og þjóðar
og skiptast á skin og skúrir. Veist hefur verið
harkalega að kirkju og kristindómi, og jafnvel á
stundum hefur slikt verið talið til merkis um
menntun og manndóm þeirra skammsýnu manna
sem hæst æpa á torgum og boða trú og lifsstil,
sem ekki eru nema loftbólur sem engin merki sér
eftir þegar springa.
Kirkjuhöfðingjar hafa löngum gerið andlegir
leiðtogar þjóðarinnar i bliðu og striðu, og er
margra þeirra minnst með þökk og virðingu.
Sagan ein sker úr um hverjir hljóta þann sess að
nafni þeirra verði haldið á lofti árum og öldum
eftir að þjónustu þeirra lauk hér i heimi. Sigur-
björn Einarsson biskup er nú að láta af embætti.
Á þeim 22 árum, sem hann hefur setið á biskups-
stóli hafa válynd veður leikið um mannheim og
hafa íslendingar ekki farið varhluta af þeim
straumum og stefnum og breytingum á lifshátt-
um og viðhorfum sem óðfluga breyta heims-
myndinni og rugla menn i riminu. Allt gildismat
raskast og mannkindin veit varla hvaðan á sig
stendur veðrið hverju sinni.
Sigurbjörn biskup er maður, sem tekur þátt i
stormum sinnar tiðar og er óhræddur við að segja
skoðun sina og boða kenningu. Enda hafa
stormar staðið um hann sjálfan þvi hann hefur
ekki kosið að sigla lygnan sjó. En i öllu þvi umróti
sem nútiminn hrærist er mikilsvert að kjölfest-
an haggist ekki og kristin lifsviðhorf nái að halda
velli. I ræðu og riti hefur biskup verið óþreytandi
að boða kenningu kirkju sinnar. Þar hefur hann
notið ræðumennsku sinnar og orðfimi. Laun hans
eru að þjóðin leggur eyru við er hann talar. í
munni Sigurbjörns er kristin kenning ekki stöðn-
uð bókstafstrú, heldur sannindi sem hann tengir
nútimanum með þvi að lita ekki fram hjá vanda-
málum liðandi stundar og fylgjast með framþró-
un tækni og mannlegri breytni.
Fullfast er að orði kveðið að segja að islenska
kirkjan eigi i vök að verjast. Hún er styrkari en
svo að fálæti og tiskustefnur nái að hnésetja
hana. En hún verður að halda vöku sinni og
bregðast við er að henni er sótt, og aldrei er meiri
þörf á andlegri handleiðslu kirkjunnar og þjóna
hennar en þegar menn þykjast ekki lengur þurfa
hennar við og halda i hroka sinum, að velgengni á
veraldarvisu og stundarmunaður sé hið eina
eftirsóknarverða i heimi hér. Sigurbjörn Einars-
son hefur staðið trúan vörð um kirkju og kristni
og jafnframt náð athygli þjóðarinnar sem gefur
sér tima til að lita upp úr búsorgum og veraldar-
vafstri og hlýða á hann. Fyrir þetta á hann þakkir
skildar.
Nývigður biskup, Pétur Sigurgeirsson, tekur nú
við embætti. Honum og starfi hans i þágu kirkju
og þjóðar fylgja óskir um farsæla framtið.
Þótt kirkjan standi á gömlum grunni er hún si-
ung og áhrif hennar mikil, ef leiðtogar hennar
gæta þess að halda staðfastlega við höfuðkenn-
ingar kristninnar og jafnframt að taka mið af
liðandi stund og ytri aðstæðum hvers tima. oó
á vettvangi dagsins
Fiskiræktar-
adgerð eda
daudadómur?
eftir Jón Kristjánsson, fiskifræding
1 Timanum 24. þ.m. er greint
frá „ævintýralegum árangri i sil-
ungsrækt i Frostastaöavatni .
Þar var sleppt bleikjuseiöum
fyrir nokkrum árum, og veiöist
nú i vatninu risastór bleikja.
Aöalefni fréttarinnar var aö
benda á þennan árangur af
bleikjusleppingum, en minna gert
úr þvi aö veriö var aö reyna aö
grisja nálæg vötn, til þess aö fá
fiskinn þar til aö vaxa betur.
Vissulega er stór og fallegur fisk-
ur i Frostastaöavatni, ennþá
a.m.k. en full ástæöa er aö vara
við þvi aö sleppa bleikju i vötn
þar sem hún er ekki fyrir og er
það tilgangur þessara skrifa.
Astæöan er sú aö bleikjan hefur
mikla viökomu, svo mikla aö
vötnin veröa ofsetin á örfáum
árum, og viö sitjum uppi meö þau
full af smáum, horuöum og verö-
lausum fiski, sem i flestum tilfell-
um er vonlaust aö grisja. Þessi
eiginleiki bleikjunnar aö mynda
dvergstofna er lang erfiðasta
vandamáliö sem viö er aö giima i
islenskum silungsvötnum.
Þegar bleikja er sett i vötn þar
sem hún ekki var fyrir er
atburöarásin nær alltaf sú sama.
Til aö byrja meö vex bleikjan
meö eindæmum vel, veröur
gjarnan 1/2 kg á tveimur sumrum
og tvöfaldar þyngd sina árlega
eftir þaö. Fyrsta kynslóöin sem
fæöist i vatninu vex einnig mjög
vel, þannig aö eftir 5-7 ár frá
seiöasleppingum er vatniö oröiö
fullt af stórri hnallfeitri bleikju,
og menn eru gapandi af undrun
og aödáun yfir árangrinum. Siöan
skeöur allt mjög snöggt: Bera fer
á smáfiski, og stóra bleikjan að
horast svo mjög aö ekkert veröur
eftir nema dálkurinn. Hún veslast
smám saman upp og deyr og
vatniö morar I smáfiski sem ekki
veröur stærri en 100-200 gr.
Hafi urriöi veriö i vatninu
hverfur hann venjulega eftir til-
komu bleikjunnar og þau eru ófá
þau góöu urriöavötn sem eyöilögð
hafa veriö á þennan hátt.
Allt framundir 1970 voru menn
aö sleppa bleikju i ný vötn, upp-
rifnir af þeim glæsilega árangri
sem fékkst til að byrja meö. Siöan
hefur Veiðimálastofnunin gert
allt sem unnt hefur veriö til aö
stöðva allar bleikjuseiöaslepp-
ingar i vötn. Einungis þegar um
hefur veriö aö ræöa litil fisklaus
vötn nærri bæjum (þar sem hægt
er að hemja offjölgun með neta-
veiði) hefur veriö ráðlagt aö setja
út bleikju. Þaö var þó nokkuð
seint i rassinn gripiö, þvi heita
má aö bleikja sé komin i öll vötn
sem gildi hafa sem veiöivötn.
Veiöivötn i Landmannaafrétti eru
flest hrein urriöavötn, en þó er
hún komin þar i Snjóölduvatn,
vegna sleppinga i Tungná 1960-70.
Siöasta stóra slysiö varö þegar
bleikju var sleppt i flest vötn
sunnan Tungnár, þar með talið
Frostastaöavatn. Árangurinn er
sá aö öll vötnin þar sem bleikju
var sleppt, nema tvö eru nú ofset-
in.
Má þar nefna Kirkjufellsvatn,
sem áður var gott urriöavatn, en
LAUN SKIP-
VERJA Á
H U M ARVERTÍÐ
eftir Stefán Lárus Pálsson,
stýrimann
Undanfarnar vikur hefur ein-
hver vesalings furöufugl fundið
hjá sér hvöt til þess að úthrópa
sjómannastétt þessa lands á sið-
um Dagblaösins, sem fégráöuga
misyndismenn sem haldnir séu
svokölluðu launabrjálæði, eins og
hann kemst svo smekklega að
oröi. Tilefnið var frétt um góðan
afla og laun skipver ja á aflahæsta
humarbátnum á siöustu vertiö.
Þar er sagt að skipstjórahlutur-
inn væri 140.000 kr. eftir tveggja
og hálfs mánaðar úthald en há-
setahlutur 100.000 kr.
Kennir þessi náungi, sem ekki
þorir aö láta nafns sins getiö,
þessum góöa aflahlut um slæma
afkomu isjávarútvegi almennt og
segir þama komið svart á hvitu,
að þessir fégráðugu launabrjál-
uöu sjómenn séu þarna aö riöa
sjávarútveginum á slig, og séu
reyndarbúnirað þvi. Nefnir hann
ruslahauga og slæmtútlit á lóðum
fiskvinnslustööva i Sandgerði til
sannindamerkis, sem gott dæmi
um hve launabrjálæöi hornfiskra
hum arsjóm anna hafi leitt af sér
slæma hluti.
Þvilik endemis vitleysa sem
getur oltiö út úr einum manni.
Þessi maður, sem merkir skrif
sin með nafninu Grandvar, kann
þó líklega eitthvað að skammast
sin, þvi hann kýs að fela sig bak
við dulnefni meöan hann stendur i
skitkastinu á siöum Dagblaðsins
og lætur gamminn geysa þar af
fáheyröum ofstopa og vanþekk-
íngu og hroka i garö peirra sem
sist hafa til unnið.
Grandvar segist sko aldeilis
þekkja hlutina af eigin raun
Hann hafi jú komið inn I frystihus
og gott ef ekki gripið þar i verk, ef
mig misminnir ekki. Þvi sé hann
nú einn allsherjar sérfræöingur I
sávarútvegi og þekki málefni
hans til hlitar. Ekki vantar nú
litillæ tið og sjálfsálitið. Ekki get
ég Utnefnt sjálfan mig sem sér-
fræðing i fjármálum lýöveldisins
þótt ég haf i rekist æðioft inn fyrir
þröskuld Seðlabanka Islands.
Enda trUlega ekki eins næmur og
Grandvar, sem virðist hafa oröið
aivitur á útgerðarsviðinu við það
eitt aö finna fisklykt i' frystihúsi.
En litum betur á staðreyndir
um hlutaskipti og aflahluti sjó-
manna. Tökum fyrrnefndan
Humarvinnsla I frystihúsi Kaupfélags Austur-Sakftfellinga á Höfn f Hornafiröi