Morgunblaðið - 21.07.2007, Blaðsíða 20

|laugardagur|21. 7. 2007| mbl.is
daglegtlíf
Hundurinn Lúkas, sem talið varað hefði verið drepinn á
grimmilegan hátt á Akureyri, er á
lífi. Hreiðar Karlsson gerir það að
yrkisefni:
Fréttirðu af þeim, sem er eltur og
umkringdur vörgum
öllu með nokkurri varúð þú trúa skalt.
Hundur sem áður var hrakinn og
drepinn – af mörgum
hefur nú fundist á lífi, þrátt fyrir allt.
Davíð Hjálmar Haraldsson yrkir
í léttum dúr:
Stjana Jóns er stutt og breið
en Stebbi hár, með langa fætur.
Þau mætast samt á miðri leið
morgna, kvölds og oft um nætur.
Hallmundur Kristinsson leggur
út af vísunni:
Stebbi er stuttur og breiður.
Stjönu er klofvegur greiður.
Hún átti við mann
sem ekki var hann
og þá varð hann þónokkuð reiður.
Hálfdan Ármann Björnsson yrkir
um þetta sem er á milli:
Stundum ég himininn hylli
og heiðra jörðina af snilli,
en eins og hér sést,
þá yrki ég mest
um allt þetta, sem er á milli.
pebl@mbl.is
VÍSNAHORNIÐ
Af hundi og Stjönu Jóns
Blaðamaður hittir Guðrúnunokkurn veginn á miðrileið hennar heim úrvinnunni – við Kópavog-
inn. Það liggur beinast við að spyrja
hvort þetta sé ekki erfitt? Guðrún
þvertekur fyrir það. Og þrátt fyrir
þá klukkustund sem fer í að hjóla þá
12-13 km sem hvor leiðin er, finnst
Guðrúnu hún fá mikla orku við hjól-
reiðarnar. „Það er rökrétt að hjóla,“
segir hún. „Það eru nánast engir
ókostir við það: Það er umhverf-
isvænt, ódýrt og ánægjulegt. Ef ég
ætti að nefna eitthvað neikvætt er
það bara íslenski mótvindurinn sem
kemur upp í hugann.“
Þótt Guðrún hafi byrjað á að hjóla
í vinnuna snemma í vor er þetta ekki
í fyrsta skiptið sem hún hefur notað
hjólið sem sinn aðalfararskjóta.
Strax á unglingsárunum hjólaði hún
um allan bæ þrátt fyrir að engir stíg-
ar hafi verið til á þeim árum. „Það
sem gerir þetta miklu auðveldara í
dag er að stígakerfið er orðið svo
gott. Til dæmis hjóla ég á stíg um
90% leiðarinnar frá heimili mínu í
Vesturbænum og inn í Hafnar-
fjörðinn.“ Hún bætir þó við að áður
fyrr hafi þó umferðin verið minni
sem hafi vegið upp á móti.
Hitti bara útlendinga
Fyrirmyndina hafði hún frá eldri
bróður sínum, Óskari Dýrmundi
Ólafssyni sem einnig fór hjólandi
allra sinna ferða og keppti raunar
einnig í hjólreiðum á sínum tíma.
Hjólabakterían náði líka góðum tök-
um á Guðrúnu og eftir háskólanám
ákvað hún að ferðast um landið á
hjólinu sínu. Fyrstu ferðina sína fór
hún á Snæfellsnes. „Ég hjólaði ein
um allt nesið og hitti bara útlendinga
í sömu sporum og ég,“ segir hún og
brosir kankvíslega.
Nú er hinsvegar öldin önnur og
töluvert orðið um að Íslendingar
ferðist um á hjóli, bæði úti á þjóð-
vegunum sem og í höfuðborginni,
t.d. til og frá vinnu. „Það er þannig
talsverð hjólaumferð á þeirri leið
sem ég hjóla til og frá vinnu og á
nokkrum stöðum, eins og til dæmis í
Fossvoginum, er traffíkin það mikil
af bæði hjólandi og fótgangandi fólki
að til stendur að aðskilja stíginn.
Þetta á eftir að bæta öryggi hjólreið-
fólksins til muna og í raun líka hinna
fótgangandi.“
En hvernig með praktísk atriði
eins og fatnað og íslenska veð-
urfarið. Kemur hún ekki löðrandi
sveitt í vinnuna? Guðrún lætur það
vera, en skiptir þó um föt þegar í
vinnuna er komið. Á vinnustað henn-
ar er baðaðstaða þó að hún hafi ekki
nýtt sér hana hingað til. Svo hjólar
hún t.d. í hjólreiðabuxunum sem hún
heldur mikið upp á, enda hafa þær
vaxið með maganum. En hversu
lengi í meðgönguna ætlar hún að
halda áfram að hjóla?
„Í raun og veru bara þangað til
maginn er farinn að verða of stór og
fyrirferðarmikill,“ segir Guðrún og
reiknar með að það verði á 8. mán-
uði. Hún segist hafa fengið nokkuð
margar athugasemdir frá fólki sem
spyrji hvort þetta sé ekki hættulegt.
Guðrún er þess hins vegar fullviss að
svo sé ekki og að hættan sé engu
meiri en að keyra ófrísk. Auk þess
hefur ljósmóðirin lagt blessun sína á
hjólreiðarnar eða eins og Guðrún
segir: „Ljósmóðirin segir að svo
lengi sem ég sé frísk og mér líði vel
eigi ég að halda áfram.“ Hún kennir
einnig íslenskri menningu áhyggj-
urnar sem sumir virðast hafa af hjól-
reiðum og meðgöngu. „Ég bjó í
Kaupmannahöfn fyrir nokkrum ár-
um, einmitt þegar ég var ófrísk að
elsta barninu mínu, og þar þykir
ekkert sjálfsagðara en að konur hjóli
ófrískar.“
Bíllinn keyptur af illri nauðsyn
Eftir að hún eignaðist börnin sín
tvö, sem nú eru 6 og 2ja ára, hefur
hún þó hjólað minna og sömuleiðis
eignast bíl í fyrsta skipti á ævinni.
Bíllinn var þó fenginn af illri nauð-
syn. „Það er erfitt fyrir fjögurra
manna fjölskyldu að þvælast um bæ-
inn á hjólum. Og nú bætist senn við
fimmti fjölskyldumeðlimurinn þann-
ig að hjólaferðir fjölskyldunnar sam-
an dragast líklega enn eitthvað á
langinn.
„Börnin eru ennþá helst til ung til
að fara út í umferðina en planið er að
sjálfsögðu að þjálfa þau í að nota
hjólið til að fara ferða sinna í næsta
nágrenni heimilisins.“ Guðrún bætir
því við að draumurinn sé að fara í
gott hjólaferðalag með alla fjölskyld-
una í hjólreiðavænu landi.
En þangað til ætlar hún að halda
ótrauð áfram að hjóla í vinnuna.
„Kunni það að reynast öðrum kon-
um hvatning vil ég nefna að ég hef
ekki þyngst nærri eins mikið á þess-
ari meðgöngu og á hinum tveimur,“
segir hún og það má með sanni segja
að Guðrún geisli af heilbrigði þar
sem hún bregður sér á bak hjólinu
og heldur áfram ferð sinni heim úr
vinnu.
Morgunblaðið/G.Rúnar
Hjólakappi Guðrún Ólafsdóttir hjólar um 12 km leið í vinnuna á hverjum degi.
Íslenski mót-
vindurinn eini
ókosturinn
Guðrún Ólafsdóttir er 38 ára gömul og gengur með
sitt þriðja barn. Nú á sjöunda mánuði meðgöngunnar
hjólar hún enn í vinnuna en Guðrún á heima í Vest-
urbæ Reykjavíkur og vinnur í Hafnarfirði! Halldóra
Traustadóttir stöðvaði hana á hjólinu.
Ég bjó í Kaupmanna-
höfn fyrir nokkrum
árum, einmitt þegar
ég var ófrísk að elsta
barninu mínu, og þar
þykir ekkert sjálf-
sagðara en að konur
hjóli ófrískar.
ÞETTA er greinilega kær-
komin kæling hjá þessum
hvutta sem hér hefur ein-
faldlega skellt sér undir gos-
brunn í miðbæ Búdapest í
Ungverjalandi.
Miklir hitar hafa verið í
Ungverjalandi undanfarið
og náði hitastigið til að
mynda 40°C á fimmtudag og
því þarf ef til vill engan að
undra að seppi skyldi ákveða
að skella sér undir bununa. Reuters
Kæling
í hita-
bylgju