Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1941, Síða 19

pent, af því ég nenni ekki að beygja mig og
hneigja djúpt, og þeir herrarnir segja ,,gott
kvöld“, eins og ég væri bara „kollega" eða
„kamerat“. Ég nálgast nú „Horse Guard
Parade“ og svo virðist, sem ég sjái birgðamála-
ráðherrann, Herbert Morrison, vera að rífast
við einhverja uppi í glugga í „Board of Trade“.
Þessir „demokratar" eru jú alltaf að rífast!
Á „Horse Guard Parade“ er verið að hífa
upp „ballón“ með löngum vír, til að heilsa
upp á næstu ,,heimsókn“. Og þarna skokkar
lágvaxinn maður, dálítið lotinn og vel í hold-
um, með City-hatt aftur á hnakka, stóra skjala-
möppu og vindlareykjarstrók á eftir sér. Tekur
strikið frá Downing Street no. 10 — ómerkileg
bygging — yfir í hið volduga Admiralty. Hann
staldrar við, þegar að hann sparkar í eitthvert
málmstykki á götunni, sem hann tekur upp,
veltir því í lófa sér og stingur í vasann. Það
er víst hluti af sprengjunni, sem féll rétt hjá
minnismerki lífvarðarins. Soldáti kemur þarna
frá no. 10 og segir að „gamli maðurinn" hafi
verið að fara með slagara, sem Eddie Cantor
söng í skemmtimyndinni „Roman Scandal"
endur fyrir löngu. Öllum kemur saman um,
hve karlinn sé minnisgóður og ágætis „kavaler"
Já, það var maðurinn, sem á eftir að bjarga
vondri veröld: Winston Leonard Spencer Chur-
chill. Ég gekk heirn, mettur eftir að hafa séð
hann í fyrsta skipti.
í annað sinn, er ég var í göngu, fékk ég í fyrsta
skipti síðan ég var stráklingur, dauðlega löng-
un til að „elta brunaliðið“. Brunavagnarnir
þustu að úr öllum áttum, svo og einkabílar og
„Taxíar“, útbúnir slökkvitækjum. Og flestir
slökkviliðsmennirnir voru líklega nýkomnir úr
vinnu af skrifstofu eða verksrniðju, en þeir létu
á sjá, að nú væru þeir „brunamenn". Og svo
„brunuðu“ þeir áfram út að vörugeymsluhúsi
nokkru, sem stóð í ljósum logum, er sjá mátti
langar leiðir. Ég verð að játa, að ég nennti ekki
að elta „brunaliðið“ að sinni, þótt ég sé alveg
eins frár á fæti nú og um árið, þegar ég hljóp
á milli Bræðraborgarstígs og Skólavörðuholts.
af því að það var svo „óforskammað" að „kvikna
í“ á báðum stöðunum í einu, og allt varð að
sjá! Að tíu mínútum liðnum höfðu þessir
„improviseruðu“ brunamenn náð yfirtökum á
eldhafinu og engan bjarma var að sjá.
Ég tók mér 20-aura ,,strætó“ austur á bóg-
inn, fór út á London Bridge, þar sem ég varð
að borga 10 aura skaðabætur, því ég hafði
stolist til að ferðast 10 aurum of langt. Daun
lagði úr ánni venju fremur, sama skíta þokan
reyndi án árangurs að hylja Tower Bridge.
Mennirnir voru ekki svona „akkúrat glatt
barberaðir“, og kvenfólkið ekki í drjúpandi
pelsum og með falskrullað hár hér úti í East-
cheap. En hjörtun þeirra eru úr eins skæru gulli
og gildi kertastjakinn í glugganum á No. 84
Belgrave Square í ,,diplómatiska“ hluta hins
auðuga Vesturenda.
Og þegar um eftirmiðdaginn var heimilislaust
fólk að búa um sig í hinum djúpu göngum neð-
anjarðarjárnbrautanna. Fólki, sem aldrei hefir
séð auð eða jafnvel ekki átt nauðsynleg tæki nú-
tíma lífs: Klæðnað, húsaskjól og fæði svo að
nægði, hafði verið varpað á kaldann klakann.
Þýzk „menning" hafði lagt hrörleg hreysi og ó-
verulegar eigur þessara vanmátta vesalinga í
rústir. En andinn var ennþá þeirra, og nútíma
Bretar eru jafnaðarmenn í orðsins fyllsta og ó-
pólitízka skilningi. Þarna gengu um okkar ágæti
Mr. Ernest Bevan atvinnumálaráðherra og Mr.
Willink, nýr maður, mikill í hjarta og heila, sem
hefir það starf að finna þessum hetjum skjól og
brauð. Miðluðu þeir af sinni miklu þekkingu og
veittu ljósi inn í vonlítið líf allslausra vesalinga.
Og þesar hetjur brosa við eymdinni, bíta á jaxl-
inn og bölva hinu siðlausa hernaðaræði. Og
þeirra sterki, stolti andi mun sigra.
Þannig er London, föl en broshýr! Viss um
sigur, ný og betri kjör, mannréttindi og batn-
andi tíma. í gegnum þokuna skín bros stoltustu
borgar sem sögur fara af. I gegnum dauninn
leggur ilm af ágætu andrúmslofti frjálsra borg-
ara. 1 föllnum rústum rísa upp nýjar og betri
byggingar og úr steinhaugum verða breiðari og
fegurri götur. Á rústir fjölda guðshúsa og
sjúkrahúsa eru ristar ósýnilegar en ódauðlegar
rúnir sögu nútímans; Guðsótti og mannkærleiki
mun ætíð þrífast í þessari veraldarinnar mestu
og beztu byggð manna í baráttu við óvini frels-
isins.
19
VÍKINGUR