Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1941, Síða 23

Einnig voru settar reglur sem bönnuðu að
gefnar væru upplýsingar um ferðir íslenzkra
skipa, er sigldu landa á milli. Þeim, sem þessar
línur ritar, varð það á, að nefna nöfn á tveimur
skipum sem þá voru í þann veginn að leggja af
stað til Bretlands. En þess var ekki langt að
bíða, að ég væri kallaður upp, og mér tilkynnt
að ég hefði gerst brotlegur við settar reglur, og
alvarlega áminntur um, að gera það ekki aftur,
því slíkt gæti haft þær afleiðingar að stöðinni
yrði lokað. Lofaði ég því að slíkt skyldi ekki
koma fyrir aftur. Eftir þetta fór ég að veita því
meiri athygli sem að þessum málum laut, og
komst brátt að þeirri niðurstöðu að hér var leik-
inn sami skrípaleikurinn. Ríkisútvarpinu er
leyft að birta langa fréttapistla urn ferðir ís-
lenzkra togara er sigla landa á milli. Vart hefir
sú fundarsamþykkt verið afgreidd um siglinga-
mál, að hún væri ekki lesin upp í útvarpið. Ekki
stóð á því að tilkynna það, þegar b.v. Gulltopp-
ur bjargaði hinum 33 skipbrotsmönnum nú ekki
alls fyrir löngu. Svona mætti lengi telja.
Það skiptir engu máli hvort þetta er leyfilegt
eða ekki, því það á ekki að eiga sér stað, að
hlaupið sé með það í útvarpið sem gerist í sigl-
ingamálum okkar, ekki síst þegar landinu og
hafinu umhverfis það, hefir verið lýst sem ófrið-
ar svæði. Okkur íslendingum verður að fara að
skiljast það eftir hinar hryllilegu árásir á með-
bræður okkar, að okkur er engin miskunn sýnd
í þessum óskaplega hildarleik sem nú er háður.
Það hlýtur að vera krafa allra, og ekki sízt
íslenzkra sjómanna, að fyllstu varúðar verði
gætt í öllum fréttafluttningi útvarpsins, því ís-
lenzka sjómannastéttin hefir fengið það mörg og
stór sár, það sem er af þessar styrjöld, að seint
munu gróa.
Fyrst ég fór að stinga niður penna, langar
mig að minnast á eitt atriði, sem er algjörlega
óskyit því, sem að framan greinir.
Á síðustu jólum færði h.f. Helgafell skips-
mönnum sínum höfðinglega jólagjöf, og mun
slíkt vera fátítt meðal íslenzkra útgerðarmanna.
Nú mætti ætla að þessi höfinglega gjöf félags-
ins hefði mælst vel fyrir meðal útgerðarmanna,
ekki sízt vegna þeirrar ástar sem útgerðarmenn
eru sagðir bera til sjómanna, eftir því sem ein-
um kennimanni fórust orð í minningarathöfn,
sem nýlega var haldin yfir drukknuðum sjó-
mönnum. En sagt er, að sumum útgerðarmönn-
unum hafi ekki orðið vel við þetta, og er leitt
til þess að vita, að til séu þeir menn, sem ekki
geta unnt sjómönnunum þess, að verk þeirra
séu metin að maklegleikum.
Kveðju og minningarljóð
flutt aö Þingeyrarkirkju við útför hinna föllnu
sona Dýrafjarðar af línuveiðaranum Fróða,
fimmtudaginn 20. marz. 1941.
Nú dreifast um fjörðinn vorn dapurleg ský,
því dauðinn svo stórhöggur veldur.
Að sunnan oss helfregnin sögð er á ný,
er sveitin vor þunglega geldur.
JJú skapari alheims, vor heiður og hrós
og huggun og máttur hins snauða.
Vér hrópum á mátt þinn, miskunn og ljós,
i myrkrinu heljar og dauða.
Um heiminn nú breiðir sig heiftræknisbál,
er harmkvölum sárustum veidur.
Hin viðkvæma, bljúga og saklausa sál
þess sárlega margsinnis geldur.
Og nú, er það breiðir sig norður um höf
og nær okkar landinu kæra,
en syni þess lemstraða leggur í gröf,
hvern lifandi barm mun það hræra.
Vér syngjum vort fegursta samúðarlag
og syrgiendur þráum að gleðja,
er ástvinir hjartfólgnar hetjur í dag
nú hljóta með söknuði að kveðja.
í samúð og lotningu svifum vér þá
í sálrænum hátignar lióma,
er skynjum vér hjartnanna helgidóm frá
þá heilögu saknaðar óma.
pá kveðjuna síðustu flytjum vér frá
þeim frændum og vinum sem biðja,
að ástvinir sorgþjáðir frið megi fá
og farsældar kraftur þá styðja.
pér sjóhetjur, styrkur og stolt okkar lands,
i starfsblóma er falla vér lítum,
nú heiðurs og þakka og kærleikans krans
vér klökkir með söknuði hnýtum.
Lilja Björnsdóttir.
VÍKINGUR
23