Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1941, Side 24

Alltaf á norðan
Þegar ég er í landi og á einhverjar tómstund-
ir, þá reyni ég að lesa það, sem ég kemst yfir
af blöðunum, sem út koma hér í Reykjavík.
Meðal ^jessara blaða er „Tíminn".
Ég skal játa það, að í því blaði hefi ég lesið
margar greinar, bæði fyrr og síðar, mér til
gagns og ánægju. En það verð ég þó að segja,
að sjaldan hefi ég rekið mig þar á greinar, sem
telja mætti sérstaklega notalegar í garð okkar,
sem sjóinn stundum. Og einkanlega hefir mér
fundist jafnan anda fremur kallt til okkar sjó-
manna frá ýmsum skrifum mikilvirkasta grein-
arhöfundar blaésins J. J. Það er eins og það sé
alltaf sama norðan-brælan sem gustar frá þeim
blessaða manni í okkar garð, hvort heldur að
hann stingur niður penna um einhver mál, sem
okkur koma við eða er hann víkur sér að okkur
í ræðu við hátíðleg tækifæri, þó að langfrægust
séu í því sambandi ummæli hans um stríðs-
áhættuþóknunina, sem þeir sjómenn fá, er sigla
á hættusvæðunum, og sem hann svo smekkléga
kallaði „hræðslu-peninga“ sjómanna. Er J. J. sá
eini maður hér á landi, svo vitað sé, sem brugðið
hefir íslenzkum sjómönnum um bleyðiskap, og
mun honum lengi verða munað það. —
1 „Tímanum“, sem út kom 13. þ. m. ritar
þessi sami maður greinarstúf, er hann nefnir
„Dýrtíðina og sveitalífið“. Er hann þar með
ýmsar bollaleggingar um orsakir dýrtíðarinnar
í landinu og hvernig megi úr henni draga og
svo loks, hvaða ráðum skuli beitt til þess að
hækka verð á framleiðsluvörum bændanna, svo
að þeir verði færari til að mæta dýrtíðinni
Það hefði nú mátt ætla, að hægt hefði verið
að skrifa nokkur orð um þessa hluti án þess að
sveigja að íslezkum sjómönnum á miður góð-
gjarnan hátt, en það virðist mér vera gert í
þessari grein. Að vísu er það ekki sagt berum
orðum, að sjómenn eigi höfuð-sökina á dýrtíð-
inni, en það er fyllilega látið liggja að því að svo
hafi verið, eða svo virðist mér.
í upphafi máls síns fer greinarhöf. nokkrum
orðum um það, að „Forystu þjóðir heimsstyrj-
aldarinnar, Bretar og Þjóðverjar“ leggi á það
„hina mestu stund“ að halda verðhækkuninni í
skefjum, meðal annars með hámarksákvæðum
og verðuppbótum, og virðast aðferðir þessara
heimsstyrjaldar-forystuþjóða vera hreint „evan-
gelium“, fyrir greinarhöf., því að svo segir
hann: „Hér hefir þróunin orðið önnur og með
slysalegum hætti. Um leið og ófriðurinn skall á
kröfðust sjómannafélögin stórmikillar kaup-
hækkunar, sem var veitt....“ Litlu síðar segir
greinarhöf.: „Sjómenn ófriðarþjóðanna sigla
fyrir nálega sama kaup og áður, og byrjaði hér
ójafnvægi, sem ýtti undir sérstaka dýrtíð
á íslandi“. —
Hvað segið þið, drengir góðir? Finnið þið ekki
á hvaða átt hann er?
Þetta eru þakkirnar, sem íslenzku sjómenn-
irnir fá hjá þessum leiðtoga þjóðarinnar, fyrir
það að leggja líf sitt í sölurnar fyrir land og
þjóð við að flytja afurðir landsmanna á erlend-
an markað og færa aftur heim margvíslegar
lífsnauðsynjar: Þið hafið „ýtt undir sérstaka
dýrtíð á íslandi“! —
Auðvitað gleymir greinarhöf. ekki blessuðum
bændunum í þessari dýrtíðar-hugvekju sinni, en
það er nú dálítið annar „karakter“ sem þeir fá.
— Þeir eru hinir ,,frómu“ þolendur, sem sú „sér-
staka dýrtíð“, er sjómennirnir hafa ,,ýtt“ undir
bitnar á. Ekki hafa þeir gerst sekir um neina
þátt-töku í dýrtíðardansinum, af öllu slíku geta
þeir þvegið hendur sínar! — En — bæði mér og
VÍKIN6UR
24