Samvinnan - 01.03.1959, Síða 22

ofar undirdjúpum
ég er blómið bláa
rauðklæddur þeysingur
dagar mínir eru gleðitár
þú
ég
ný lína
búið“
Napóleon Jónsson þurrkaði af sér
svitann, steypti í sig úr glasinu og lét í
það aftur.
„Iívað finnst yður, herra?“ spurði
kandídatinn.
Napóleon Jónsson kenndi svima og
langaði mest til að komast út undir
bert loft, en fann, að nú varð hann að
standa sig. Hann rifjaði upp fyrir sér
í livelli ýmsa orðaleppa Gunnars Berg í
samræðum þeirra um listir. — „Jú —
hm„“ sagði hann og setti ósjálfrátt upp
spekingssvip. „Myndrænt, — vel kom-
pónerað, minnir á róiska — eh —
kirkju.“
Cand. med. og cir. Sveinsson missti af
sér lonníetturnar, og andlit hans varð
sem steingert af undrun. En brátt leyst-
ist það upp í Ijóma og gleði, og hann
sagði með aðdáun án þess að draga fram
í nefið: — „Hvílíkur maður, — hvílíkur
krítiker! — Dórisk kirkja! — Þér eruð
snillingur! Þér eruð alveg ódauðlegur; —
eini maðurinn á landinu, sem skilur mig
til hlítar. Yður skal ég lesa öll mín dýr-
legustu kvæði!“ —
Þegar leið að miðnætti, barði ungfrú
Sara gætilega á dyr „einkaskrifstofunn-
ar“ og gægðist inn. Þá var cand. med.
og cir. Sveinsson sofnaður fram á borð-
ið, en Napóleon Jónsson sat enn í hnipri
á rúmi sínu og leit á hana örvæntingar-
um.
„Gefðu mér verkjatöflur, Sara mín,“
stundi hann upp.
”ELEKTRIM”
Pólskt utanríkisverzlunarfyrirtæki fyrir rafbúnað h.f.
Warszawa — Czackiego 15jl7, Pólland
Símnefni: Elektrim Warszawa
býður fyrsta flokks pólska rafbún-
aðarframleiðslu, svo sem:
Allskonar rafmagnsvélar
Spenna
Hreyfla og rafala
Rafhitunartæki
Rafdráttartæki
Lág- og háspennurofa
Rafmagnsmælitæki
Ræsa og viðnám
Vatnsþétta og eldtrausta rofa
Loftskey ta-, útvarps-, sjónvarps-
og bergmálstæki
Elektronisk tæki fyrir iðnað
Raf-sírenur
Talsíma- og ritsíma-útbúnað
og tæki
Rafstöðvar
Rafstrengi og raftaugar
Einangrara úr postulíni
Raflagningarefni allskonar
Allar upplýsingar veitir:
Pólska sendiráðið,
Hofsvalllagötu 55, Reykjavík
Vinsamlegast skoðið sýningarsvæði okkar
nr. 11 á Alþjóðlegu sýningunni í
Posnan, dagana 7.-21. júní 1959
)J £léktftHi
it
XI.
Daginn eftir kom Jónmundur að máli
við Söru, og ræddu þau saman um stund,
en kölluðu síðan á Gunnar Berg inn í
eldhús. Tókust með þeim samningar, og
var Gunnar Berg ráðinn í þjónustu
brennivínssalans.
Þetta sama kvöld hitti hann Fríðu.
Þau gengu vestur að sjó og námu stað-
ar í flæðarmálinu. Hún var mjög alvar-
leg á svip, svo að hann þorði naumast
að ávarpa hana, en grunaði, að nú væri
illt í efni, og varð honum því þungt niðri
fyrir. I örvæntingu sinni ætlaði hann að
taka utan um hana, en hún varnaði hon-
um þess. Him var fjarska ákveðin, en
mild í augum, og röddin var angurvær,
er hún tók til máls:
„Ég veit þér fellur það miður, Gunnar
minn, en það verður svo að vera: þetta
er í síðasta skiptið, sem við hittumst.“
„Fríða, hvað segirðu!“
„Þú veizt eins vel og ég, að þetta er
vonlaust, Gunnar minn. Ég beið þess
í Iengstu lög, að þú reyndir að verða
eitthvað að manni, en þér er sjálfum
bezt kunnugt um, hvernig komið er.“
„Manstu nóttina, er við fundumst
fyrst?“ spurði hann með grátstaf í
kverkunum. „Ég hef alltaf elskað þig síð-
an, Fríða.“
„Nei, Gunnar minn, þú hefur engan
elskað nema sjálfan sig, annars hefðirðu
revnt að fara að orðum mínum. En ég
hef elskað þig. I þrjú löng ár beið ég eft-
ir, að þú kæmir suður. Þú varst fallegi
fjallasveinninn minn, — en nóg um það.
Þegar ég kynntist þér, sá ég fljótlega,
að þú varst enginn maður til þess að
eiga mig. Ég skal tala við þig í einlægni:
Pabbi minn er ekki eins ríkur og menn
halda. en hann hefur vanið mig á alls
konar munað, og ég er ekki til þess nýt
að lifa í fátækt. Maðurinn minn verður
að vera fær um að sjá fvrir mér á rík-
mannlegan hátt, og það verður þú aldrei,
Gunnar. Skapgerð þín er of lin og laus
í sér. Ég gœti hugsað mér að bíða þín
áruni saman, ef þú værir raunverulegt
listamannsefni, sem berðist af alefli fyrir
hugsjón sinni. Kannske gæti ég líka lifað
í fátækt með slíkum manni. En mér er
vel kunnugt um, hvernig þú hefur stund-
að námið, því að Einar Jónsson er vinur
föður míns. Ég veit, að þú hefur veika
skapgerð og gerir ekkert til að styrkja
liana. Og ég fyrirlít aumingja, sem láta
berast með straumnum! Þú skalt ekki
halda, að ég sé að yfirgefa þig einungis
vegna þess, að þú ert búinn að fá
ómennskuorð á þig hérna í bænum. Mér
væri alveg sama, hvað sagt væri um þig,
ef ég tryði á framtíð þíua. En það
SAMVINNAN