Samvinnan - 01.03.1959, Qupperneq 24

Ódýrasta trygging, sem hægt er að fá
Það er hverjum hugsandi manni nauð-
synlegt og skylt að eiga líftryggingu.
Þetta er skylda gagnvart fjölskyldu og
henni til öryggis, svo að kona og börn
standi ekki uppi með tvær hendur
tómar, ef fyrirvinnan fellur frá.
Líftryggingar hafa hingað til verið
með þeim hætti hér á landi, að hver
einstakur hefur orðið að tryggja fyrir
sig, og hafa því alltof fáir menn gert það. En nú hefur Líf-
tryggingafélagið Andvaka tekið upp nýja gerð trygginga,
sem er þannig, að bæði munu miklu fleiri menn en áður
kaupa sér líftryggingu, og þeir munu geta fengið hana ó-
dýrari en nokkru sinni fyrr. Er þetta með svokölluðum hóp-
líftryggingum, þar sem heilir hópar manna, til dæmis
starfsfólk fyrirtækja, geta tryggt sig í einu lagi.
Hóptrygging er aðeins áhættutrygg-
ing þannig, að umsamin upphæð er
greidd aðstandendum, ef hinn tryggði
fellur frá. Hún gildir frá ári til árs, en
er ekki samningur til langs tíma og
ekki spamaðarráðstöfun á sama hátt
og venjuleg líftrygging.
Kynnið yður hóplíftryggingar And-
vöku. Verð þeirra er ótrúlega lágt, og það öryggi, sem þér
getið skapað fjölskyldu yðar, mjög mikið. Athugið, hvort
starfsbræður yðar eða félagar í einhverju félagi geta ekki
sameiginlega skapað sér öryggi líftryggingar á hagkvæman
hátt. Ef þér eruð að byggja eða afla atvinnutækja að ein-
hverju leyti með lánsfé, er það meira virði fyrir fjölskyld-
una en nokkru sinni, að þér séuð vel líftryggður.
Leitið allra upplýsinga í skrifstofu Andvöku í Sambandshúsinu í Reykjavík eða hjá umboðsmönnum fé-
lagsins (t. d. kaupfélögunum) um land allt. Dragið ekki að koma öryggi fjölskyldu yðar í gott lag. Eng-
inn veit, hvenær það kann að vera um seinan.
Líftryggingafélagið A N D V A K A
Starfsaðferðir kirkjunnar
Gunnar Arnason
(Framh. af bls. 17)
gerðri breytingu á næstunni, þótt á-
herzluþunginn færist eitthvað til á
milli hinna einstöku liða. Ég hef þó ekki
trú á að vænlegt sé að auka mjög helgi-
sönginn (lithurgiuna), þ. e. tón og víxl-
söngva eins og óneitanlega ýmsir vilja,
og færa þannig lútersku messuna meir
í horf hinnar kaþólsku. Einmitt á atóm-
öld er þörf prédikunarinnar. Að visu
stuttrar. En boðun orðsins verður þeim
mun brýnni, sem almenningur verður
ófróðari um kristindóminn eins og
nú fer sívaxandi. Prédikuninni verða
aldrei sett ákveðin form. Þar kemur val
og hæfileikar prédikarans til sögunnar.
Sá búningur breytist oft eitthvað með
hverri kynslóð og að sjálfsögðu mun
atómöldin hafa þar sín áhrif, en varla
jafn róttæk og á ljóðakveðskap vorn, ef
það verður senn ofan á að fella niður
rímið. Hitt dylst mér ekki, að hér þurf-
um vér prestarnir nokkuð að breyta til,
ef vér ætlum að ná eyrum fólksins.
Einnig þar getur meistarinn sjálfur ver-
ið oss fyrirmynd: Hann talaði mikið í
myndum.
Og nú kem ég beint að því, að þótt ég
yrði að svara þeirri spurningu, sem fyr-
ir liggur neitandi, ef hún er tekin í
þröngri merkingu, þá játa ég hiklaust
að kirkjan kemst ekki hjá að taka mik-
ið tillit til atómaldarinnar, með því að
taka upp nýjar starfsaðferðir, auk sinna
gömlu, og þeim til styrktar. Þetta sprett-
ur fyrst og fremst af því, að sakir
margra orsaka, sem hér verða ekki rakt-
ar, og fæstar eiga nokkuð skylt við at-
ómvísindin, hafa vestrænar þjóðir um
all langan aldur orðið meira og meira
afhuga kristindóminum. Kirkja hinna
„kristnu" landa er ekki lengur „almenn
þjóðkirkja“, þar sem því skipulagi er
enn haldið, heldur er hún, og ekki sízt
hér á iandi, komin í trúboðsaðstöðu.
Annað hvort verður að vekja safnað-
arlífið almennt, eða senn rekur að því,
að skilja verður ríki og kirkju, og láta þá
um að halda uppi kristilegu starfi, sem
hafa raunverulegan áhuga á því. Hér
kemur aðallega tvennt til, sem færist nú
í vöxt viða erlendis. Annað er efling
leikmannastarfsins. Sá þátturinn má
heita lítt þekktur hér nema meðal sér-
trúarflokka. Þar er að finna undirstöðu
þess að leikmaðurinn skilji að honum
ber að starfa fyrir málefnið. Honum er
það hjartans mál af því að hann trúir
að það verði heill hans í nútíð og eilífð.
Hann viðurkennir að sál sín sé meira
virði en allt annað. Þess vegna vill hann
líka eitthvað leggja á sig fyrir sálarheill
annarra manna. Og leikmaðurinn getur
margt í þessum málum: skipað sitt sæti
við guðsþjónustuna öðrum til fyrir-
myndar, vakið áhuga sinna nánustu og
annarra á kristindómsmálum, aðstoðað
við hið kristilega barna- og unglinga-
starf, unnið að líknarmálum innan
safnaðarins og ótal fleiru. Það eru ekki
verkefnin, heldur hjörtun og hendurnar
sem vantar. Sjálfur Kristur hafði ekki
annað en áhugamenn til að fela boð-
skap sinn í fyrstu, — en þeir kveiktu þá
elda, sem síðan hafa logað.
Hitt sem ég vildi sérstaklega nefna er
að einmitt tækni atómaldar leggur
kirkjunni sem öðrum, ný tæki upp í
hendurnar: útvarp, kvikmyndir, skugga-
myndir, sjónvarp. Ég er þess fulltrúa,
að þótt ekki kæmi fleira til, mun þetta
hafa stórfelldar breytingar á starfsemi
kirkjunnar í för með sér. En svo eru líka
nú sakir breyttra samgönguhátta mögu-
leikar til margs konar fundahalda, t. d.
stórra, kristilegra móta, einnig til heim-
sókna á slik mót erlendis. Þá er og hæg-
ur vandi að fá erlenda vakningamenn,
ef þess er æskt. Ekki má heldur gleyma,
að starf Alkirkjuráðsins miðar að marg-
víslegum tengslum milli hinna ýmsu
kirkna og leiðir þegar til margs konar
alheimsstarfa og vakningar á þessum
vettvangi.
Svar mitt er í stuttu máli þetta: At-
ómöldin krefst aukins áhuga og starfs
af kirkjunni, mannkyninu til bjargar og
heilla. Höfuðstarfsaðferðir kirkjunnar
eru enn í fullu gildi, en bráð nauðsyn
hins, að þeim verði nú sem jafnan beitt
með tilliti til og í samræmi við ástand
og horfur tímans. Og kirkjan verður líka
að bjóða þeim mun betur út liði sínu,
sem fleiri snúa við henni baki eða eru
henni andvígir. Og henni liggur á að
taka tæknina í þjónustu sína.
Kirkjunni stafar raunar engin hætta
af atómöldinni. Hún er einmitt fulltrúi
þess og bjargvættur, sem engin sprengja
getur grandað.
Gunnar Árnason.
24 SAMVINNAN