Spegillinn - 01.09.1947, Blaðsíða 12

154
SPEGILLINN
Ævintýri á ökuför
Fordinn minn hefur fögur hljóð
í fyrsta gír uppi á heiðum,
og konan mín ekur, ökumóð,
— og alveg hljóð —
kipp eftir krókaleiðum.
Ó, ó, þar varð mér ekki um sel,
ægilegt gljúfur. Og brattinn!
En áin er brúuð og allt fór vel,
— svo ekki ég tel —
þótt beyglaðist brúarskrattinn.
— Hemlaðu, kona, liátt ég hað,
hemlaðu fast og gír-ðu.
Híll er í miðri brekku, ég kvað,
—- á bölvuðum stað —
flautaðu, stýrðu-stýrðu!
Kögur og borðar og kaskeiti.
— Var krónprinsinn enn í landi?
Nei, Blöndal! 0, hvert í helvíti
— með háðsglotti —
að veiða mig, vel-lyktandi.
Setti þá að mér sveitakóf,
samt hélt konan uin stýrið.
— Tja, konan mín hefur pungapróf
— er prófuð, jú nóv —
og kann því á koplið og gírið.
Mýktist liann, karlinn, mjög og tér.
— Megið aka brott héðan.
()g Fordinn okkar í burtu ber.
— Eg byrla inér
sjálfum einn sjúss á meðan,
Heflaður vegur, hármjótt strik,
en hraðinn, — æ, si-si-sona.
Og það komu bílar, og það var ryk
— og þrotlaus vik.
— Nú keyri ég sjálfur, kona.
Og Fordinn minn liratt á fjórum rann.
—----Fram úr Humber og Austin,
Oldsmó og Skóda ekur liann
— sá Amríkan —
og fleiri bílum, sem fást inn.
Far-Fuglinn.
MÖRG HANDRIT, sem
hinn frægi brezki leynilög-
5 iníiiiitiia ljoð
Ég sit ineð nýjan sjálfblekung
og sallafína blökk
og bíð þín aðeins, andagift.
Sé almáttugum þökk,
ég lield nú syngi í huga mér
eitt heljarmikið Ijóð.
Nei, inni þar er ekki neitt,
en aðeins tómahljóð.
Að a^tla sér að yrkja vel
er ógnar hasl og stím.
Því ljóðið þarf að liafa hljóm
og helzt af öllu rím.
Og frumlegt efni, fínan liátt,
og fyndni skal það prýtt.
En allt er jaskað. allt er þvælt,
og ekkert framar nýtt,
Og héðan búast verð ég víst,
í vör með léttan skut.
Þó mr. Steinarr yrki enn
um ekki nokkurn hlut,
mun þetta kallast lélegt Ijóð.
— Því legg ég frá mér blað. —
Hann Kristinn E. mun einusnni
ekki birta það.
Kei.