Spegillinn - 01.05.1965, Síða 9

I
:
!
I
!
í
|
I
!
Sögufrægasta skip íslenzka flotans nú
sem stendur, er tvír. • lalaust það góða
skip Jarlinn. Síðasta útivist skipsins er
ein samfelld raunarolla. Áhöfnin svalt
iðulega hálfu og heilu hungri og þurfti
að lifa á bónbjörgum undir það síðasta
«1 að fá ofan í sig að éta öðru hverju.
Hkki er rúm til þess hér að rekja alla
þú píslarsögu, en aðeins skal drepið á
það, ^em gerðist eftir að skipið var loks-
ins komið hingað til lands eftir mikla
hrakninga. Og ekki er sá kapítuli hörm-
Ungalaus.
Eins og kunnugt er sýndu skipverjar
þá sjálfsbjargarviðleitni og fyrirhyggju
að verða sér úti um nokkrar birgðir af
sprútti suður í r .idum. Þegar sulturinn
tók að sverfa ,.ð þeim í Kaupmanna-
höfn, neyddust þeir til að fara að selja
af þessum birgðum sér til bjargar og
uPpihalds. Danskir tollarar komust að
þessu og snuðruðu það uppi og gerðu
eitt helvítis uppistand og havarí. Skal
það ekki rakið hér.
En Þjóðviljinn, sem jafnan er málsvari
þeirra, sem grátt eru leiknir í þjóðfélag-
inu, hefur m. a. þetta eftir skipverja af
Jarlinum:
„Þegar skipið kom frá Kaupmanna-
höfn til Reykjavíkur fyrir nokkru var
áfengi það sem áhöfnin var sektuð fyrir
að hafa um borð ytra tekið f land að
beiðni skipstjóra, en um leið og það
var gert tóku tollverðir einnig hinn
venjulega tollvarning áhafnar og flutti
hann í land án vitundar skipstjóra.
Nokkrum dögum síðar hélt skipið til
Akraness, þar sem það lestaði sement
til Austfjarða. Þá átti að sjálfsögðu að
flytja tollvarning skipverja aftur um
borð eða a. m. k. toll þeirra skipverja,
sem út höfðu farið til að sækja skipið og
störfuðu enn á því svo sem bryti, 2.
stýrimanns, eins háseta, svo og skipsins
sjálfs, en það var ekki gert.
Þegar komið var til Austfjarða spurðu
tollverðir þar, hvort áhöfnin vildl ekki
fá út toll sinn að venju. Var þeim þá
skýrt frá því, að tollurinn hefði orðlð
eftir hjá ToIIgæzlunni í Reykjavík og
áhöfnin vissi ekki hvað gert yrði við
hann eða hvort þeir fengju hann aftur
er til Reykjavíkur kæmi.
Svo vildi til að skipið fór í vélarhreins-
un austur á Seyðisfirði og 3 menn af
áhöfninni yfirgáfu skipið og héldu til
Reykjavíkur“.
Þegar til Reykjavíkur kom, ákváðu
þremenningarnir að freista þess að ganga
fyrir tollgæzlustjóra, og fengu loks audi-
ens fyrir náð.
Spegillinn gæti hugsað sér, að þetta
samtal hafi farið fram eitthvað á þessa
leið:
Tollgæzlustjóri situr við risastórt
Spegilliim 9