Fálkinn - 16.06.1934, Qupperneq 11

FÁLKINN
11
VNGftU
LEf&NbURNIR
Wilhelm Tell.
Svo bar við einn dag að hreysti-
mannlegur höfðingi skálmaði yi'ir
torgið í Altdorf í Sviss, hár og
herðihreiður og bar sig tígulega.
Hann har höfuðið hátt, en í sól-
brendu og skeggjuðu andlitinu
mátti lesa gæfu og göfugmensku.
Þeir voru margir sem sneru sjer
við tit að horfa á bogskyttumeistar-
ann Wilhelm Tell, því að hann var
eigi aðeins talinn langbesti bog-
maður í öllu Svisslandi heldur jafn-
framt duglegasti og djarfasti sigl-
ingamaður landsins, sem kunni ekki
að hræðast er hann beitti báti sín-
um á Úri-vatninu, þó óveður og af-
spyrnurojc væri á. Hann átti heima
á smábýli uppi í fjöllum og lifði
þar með konu sinni og stórum
barnahóp.
Tell hafði selt nokkur geitaskinn,
er hann hafði haft með sjer i bæ-
inn og nú ætlaði hann að kaupa
hlý vetrarl'öt í Altdorff fyrir pen-
ingana, handa börnum sínum. En
all í einu var gripið í handlegg
hans aftan frá — það var austur-
rískur hermaður sem það gerði
og i sömu svifum var hann um-
lcringdur af hermönnum. Dátinn
henti honum á hertogahattinn, sem
hjekk á staur þar skamt frá.
- Það varðar dauðarefsingu að
ganga fram hjá þessum hatti án
j)ess að heilsa, og þetta veistu vel.
Seljararnir í kring konni hlaup-
andi frá búðum sínum og urðu
felmtraðir. En gremjuroði færðist í
kinnar Wilhelm Tell.
,Ieg liefi ekkert ólöglegt að-
hafst, mælti hann hægt.
— Þjer hafið móðgað hans há-
tign hertogann, svaraði dátinn. En
Wilhelm Tell ljet ekki bugast.
— Finst yður að jeg eigi að auð-
mýkja mig fyrir hatti á staur?
Nú kom nýr maður til sögunnar,
rikisstjórinn og harðstjórinn Gess-
ler, sem settur liafði verið til að
ríkja i hinu fyrrum frjálsa landi,
eftir að hertoginn af Austurriki
hafði haldið innreið sina þar og
troðið frelsi landsmanna undir fól-
um, myrt og fangelsað alla þá sem
ekki hlýddu honum í auðmýkl og
hafði gefið út skipun um dauða-
hegning fyrir þá, sem vanræktu að
heilsa austurrísku hermannahúf-
u nni.
Wilhelm sneri sjer óhræddur að
ríkisstjóranum, enginn gat bugað
liug hans og þor. Ilann hafði setið
uppi í fjöllum og hugleitt hin sorg-
legu örlög ættjarðar sinnar, og
hann hafði rætt um það við kunn-
ingja sina að grípa til vopna og
sýna kúgurunum mótþróa. Aldrei
ætlaði hann sjer að sýna austur-
riskum harðstjóra virðingu.
Nú jæja, svo að þú óhlýðnast
skipunum drotnara þins! öskraði
ríkisstjórinn og ruddist að Tell
gegnum mannfjöldann. En í sama
bili kallaði barnsrödd. — Pabbi,
pabbi! Og mannfjöldinn hliðraði ti!
fyrir litlum syni Wilhelms Tell,
sem kóm hlaupandi til föður sins.
Ríkisstjórinn þreif i handlegg
drengsins.
Er þetta sonur landráðamanns-
ins? spurði hann.
—• Gerið honum ekki mein, þetta
er elzti sonur minn, mælti Tell.
Ekki mun jeg gera honum
mein, svaraði Gessler hinn grimmi.
Ef honum verður ilt gert þá
verður það frá þinni hendi, bætti
hann svo við og glotti fúlmannlega.
— Heyrið mig, mælti hann svo við
hermennina, - bindið snáðann við
trjeð þarna og látið epli ofan á
kollinn á hönum!
Hvað ætlist þjer fyrir? spurði
Tell. Hann fór að gruna margt.
Mjer hefir verið sagt, að þú
sjert kallaður bogmaðurinn mikli,
svaraði ríkisstjórinn, og jeg hefði
gaman af að sjá vott þess, hvort
það muni vera satt. Þú hefir glat-
að lífi þínu, en jeg er miskunn-
samur og ætla að gera þjer kost á,
að eignast það aftur. Líttu nú á!
Ef þú getur, úr þessari fjarlægð,
klofið eplið, með því að skjóta
á það ör af boga þinum, i tvent,
þar sem það er á höfði sonar þins,
þá skaltu fara frjáls ferða þinna.
En þann mun sem Vim gerir! Það er af
því að það ER munur á því og öðru
hreinsidufti. Það er tvívirkt — og gerir
VIM
tvent í einu! Vim er meira en einfalt
hreinsiduft. Auk þess að losa óhreinindin
HIRÐIR ÞAÐ ÞAU BURT, fer með þau!
Engir óhreinindablettir, engar storknað-
ar matarleyfar, komast undan tvívirkni
Vim’s. Pottar og pönnur verða alveg
blettalaus og losna alveg við gamlar leyfar.
Hvílíkt hagræði að hafa slíka aukahjálp
við hendina í eldhúsinu!
1) losar óhreinindin
2) og hirðir þau svo.
M.V. 260-50 I C • LEVER BRO'lrtERS LIMITED, PORT SUNLIGHT. ENGLAND.
Vim vinnur meira
en tvöfalt verl;
venjulegra hreinsi-
dufta. Biðjið um
Vim — tvívirka
hreinsiduftið.
Hættuleg sigling.
IJn ef þú hittir ekki eða dreþur son
þinn, þá verður j)ú tekinn af lífi
samstundis.
— Er hjarta þitt úr steini, hróp-
aði Tell skjáll'andi af angist, og
dettur þjer í hug, að jeg muni
reyna að bjarga lífi mínu á kostn-
að drengsins míns. Hvernig á mað-
ur, sem elskar son sinn, að miða
boga öruggri hendi rjett ofan við
augun ú honum?
Gessler h!ó ruddalega: — Annað-
hvort er að skjóta eða deyja.
— Þá vil jeg heldur deyja, mælti
Tell.
— Gott og vel, en þá skal sonur
þinn missa höfuð sitt fyrir augun-
um á þjer, áður en þú ferð sömu
leiðina.
— Fáið þjer mjer bogann, mælti
Tell ákveðinn. Fólkinu var rutt frá,
svo að opið svæði varð milli Tell
og sonar hans, en báðu megin
Frh. á bls. 14.