Fálkinn - 03.04.1942, Page 8

8
F Á L K I N N
May Edgingtcn:
HVERSVEGNA?
AÐ HEFIR verið hringt hjeð-
an og spurt, livort jeg gæti
litið inn,“ sagði Waite læknir
við stofustúlkuna hjá Butler,
sem kom til dyra og ldeypti hon-
um inn í anddyrið.
í sama hili kom frú Butler
niður breiða stigann ofan af
elri liæðinni. Hún var sam-
kvæmisklædd, í afar flegnum
Ivjól svörtum. Vegna litarins bar
enn meira á þvi, hve háls og
handleggir frúarinnar voru blæ-
fagrir og fallegir.
— Gott kvöld, frú! sagði lækn-
irinn og gekk á móti henni. —
Þegar jeg kom heim úr sjúkra-
vitjun í kvöld lágu fyrir mjer
boð um, að maðurinn yðar vildi
tala við mig. Er það höfuðverk-
urinn, sem amar að honum?
— Jeg veit ekki betur en að
maðurinn minn liafi þjáðst af
höfuðverk í mörg ár, sagði frúin
rólega.
—• Og það gengur ekkert að
yður, frú?
— Þakka yður fyrir, mjer lið-
ur ágætlega!
— Mjer sýnist það líka á út-
litinu. Eruð þjer að fara í sam-
kvæmi ?
—- Nei, jeg á von á gesti —
kunningja okkar .... við ætl-
um saman á veitingahús og
dansa. Það er orðið uppáhalds-
dægradvöl mín núna! sagði hún
og brosti, eins og hún væri hálf-
vegis úti á þekju. — Jeg ....
Barnsrödd lieyrðist kalla eitt-
hvað upp á loftinu og frúin
kiptist við. Hún lilustaði lengi.
Dyrnar að bókastofunni opnuð-
ust og Jolm Butler kom út, livat-
legur í fasi. Hann kinkaði kolli
lil Waite læknis og flýtti sjer
upp stigann. Skömmu siðar
heyrðist hurð skelt í lás, Butler
talaði Iiöstugt og svo heyrðist
grátur í barni.
Frú Butler studdist upp við
stól. Ekkert varð lesið út úr and-
lili hennar, en læknirinn sá, að
hönd hennar skalf.
Það leið ekki á löngu þangað
tiJ John Butler kom ofan aftur.
— Gott kvöld, læknir! sagði
liann. — Eigum við að koma
hjerna inn í bókastofuna?
— Þakka yður fyrir! svaraði
Waite.
John Butler leit við í dyrun-
um og sagði í aðvörunarróm
við konu sína:
Jeg vil ekki, að þú farir
upp til drengsins!
—- Nei, vertu óhræddur um
það, svaraði hún. — Jeg þarf
líka að skrifa brjef áður en jeg
fer.
TÆJA? sagði Waite læknir,
^ þegar Butler hafði lokað
dyrunum fram í anddyrið. —
Hvað gengur þá að yður?
—- Það er ekki jeg, sem er
veikur — það er konan mín!
Það karin að vera, að hún sje
elcki veik líkamlega, en mjer
er órótt út af henni samt. Hún
er orðin svo beygð .... dutl-
ungafull og fjandsamleg gagn-
vart mjer. Getur það veriö
taugaveiklun ?
— Er konan vðar liamingju-
söm, Butler?
— Góði læknir, þjer hafið
þekt mig síðan jeg var ungling-
ur og þjer vitið, hve vænt níjer
þykir um hana .... lialdið þjer,
að jeg mundi gera liana óham-
ingjusama?
— Ekki viljanlli! En það get-
ur verið svo margt, sem kem-
ur hjer við sögu. Segið mjer nú
í einlægni, Butler -— deilið þið
ekki oft út af börnunum?
— Jú, hvað þau snertir, þá
kemur okkur aldrei vel saman!
Sjálfur hefi jeg alist upp í
ströngum skóla, og jeg álit það
hið eina rjetta. Maður verður
að fá að ráða því sjálfur, hvern-
ig uppeldi manns eigin barna er
hagað.
Waite læknir sat um stund
án þess að svara og njeri lófun-
um saman hugsandi.
— Jeg hefi þekt yður svo lengi
að jeg get sýnt yður fulla hrein-
skilni, Butler! sagði hann svo.
—- Þjer liafið víst gert boð eftir
mjer til þess að heyra álil mitt
um þetta, geri jeg ráð fyrir! Og
mitt álit er, að kona yðar sje
mjög óhamingjusöm! Það gæti
ýmislegt skeð, ef þjer gjaldið
ekki varhuga við!
Hvað? Hvað gæti skeð!
— Jeg veit það ekki. En þjer
verðið að taka tillit til óska
liennar.
— Óska! Hún hefir all sem
hún óskar sjer .... hún getur
gengið út og inn eins og henni
þóknast. Lítið þjer nú til dæmis
á riúna i kvöld. Hún ætlar út
.... hún er nærri aldrei heima
nú orðið. Dansar og spilar á
spil .... og hvorugt er mjer til
ánægju.
— Jæja, þá er víst ekki meira
um það að segja. Hvernig lið-
ur börnunum?
—- Þeim líður vel. Drengur-
inn á að fara á heimavistar-
skóla núna .... hann er orð-
inn sjö ára .... jeg ætla að
senda hann á St. Anns.
— Jæja, riijer finst það full-
snemt .... og St. Anns er langt
undan!
— Það er einmitt þessvegna,
sem jeg sendi hann þangað,
svaraði hinn stutt.
i— Jeg má víst til að halda
áfram, sagði Waite læknir eftir
nokkra þögn. — Jeg lield, að
það geti enginn gert neitt fyrir
konuna vðar nema þjer sjálfur,
Butler!
TTTAITE læknir gekk fram í
anddyrið, en þar sat frú
Butler við lítið borð og var að
stinga brjefi í umslag.
— Verið þjer sælar, frú! sagði
Waite læknir. — Og góða skemt-
un! Jeg var að frjetta að Alec
ætti að fara á heímilisvistar-
skóla! Og jeg sagði við manninn
yðar, að mjer findist skólinn
nokkuð langt undan.
— Sá staður er víst ekki til,
sem væri of langt undan, svar-
aði hún þurlega.
I sama bili var dyraböllunni
hringt og stúlkan, sem fór til
dvra, bauð manni inn.
— Herra Saville! sagði lnin.
Þelta var ungur maður, hár
og grannur, í smoking. Hann
heilsaði John Butler hæversklega,
en hann hafði komið fram í
anddyrið með lækninum, og svo
hjálpaði hann frú Butler í káp-
una.
Waite varð þeim samferða út
á veginn og þegar þau höfðu
ekið á stað stóð hann stundar-
korn þungt hugsandi þangað til
hann settist upp í vagn sinn og
ók á burt.
— Jæja, Það er þetta, sem
koma skal! tautaði hann um
leið og hann setti vagninn al"
stað.
ERTU þreytt? spurði Hugh
Saville, er þau höfðu ekið
um liríð án þess að mælast við.
Lucy Butler leit til hans og
hrösti dauft.
— Ekki þreytt! svaraði hún.
— Öllu heldur i slæmu skapi.
— Þá er ekkert varið í að
fara þangað, sem liáreysti og
hljómlist er. Það gerir ekki arin-
að en æsa taugarnar! sagði hann.
— Lucy, hjelt hann ófram og
lægði róminn. — Hvervegna fæ
jeg ekki að gera neitt fyrir þig?
Jeg elska þig, Lucy!
Hún bandaði frá sjer með
hendinni.
— Þú hefir lofað mjer því, að
minnast ekki á þetta, sagði hún
lágt.
— Þykir þjer ekkert vænt um
mig? spurði hann bitur.
— Mjer fellur vel við þig,
Hrigh. En jeg held ekki, að jeg
gæti nokurntíma elskað þig —
eins og þú átt skilið.
Hann ætlaði að þrýsta henni
að sjer, en hún benti lionum
með höfðinu á bílstjórann, sem
gat sjeð í spegli livað þau höfð-
ust að.
— Eigum við að hætta við að
fara í Paradísarfuglinn? spurði
Hugh Saville eftir drykklanga
stund.
— Mig gildir það alveg einu,
svaraði hún og brosti.
— Þá dettur mjer annað
miklu betra í hug! sagði hann
reifur. — Við förum á einhvern
stað, þar sem kyrð er og næði,
og þar sem við getum talað
saman eins og okkur lystir.
Hann drap á rúðuna og bað
bílstjórann að nema staðar. Hall-
aði sjer út um gluggann og sagði
honum fyrir um aksturinn og
svo var haldið áfram.
Lucy hafði hallað sjer aftur
með hálflokuð augun. Hún sat
og hlýddi á, en liann sagði henni
frá langferðinni, sem hann var
nýkominn úr. Þegar þau námu
staðar fyrir utan gamalí og
einkennilegt hús, hafði hún ekki
hugmynd um hve lengi þau
iiöfðu ekið, og hún varð alveg
forviða er liún varð þess vísari,
að liðnir voru tveir tímar síðan
hún fór að heiman.
— Þetta er nýlega orðinn
greiðslusölustaður! sagði Hugli
ei hún leit á hann spurnaraug-
um. — Við fáuin okkur að borða
hjerna og látum bilstjórann
bíða ó meðan.
T) EIM var borinn maturinn í
hornið á stóru stofunni.
Þegar þau voru að matast og
voru að drekka kaffið greip
Hugli gildum fingrunum um
granna höndina á frú Butler.
— Lucy! sagði liann innilega.
— Hversvegna ertu svona alvar-
leg? Þú ert hvorki glöð nje
ánægð . . hversvegna má jeg'
ekki fá að gera þig farsæla? Þú
veist, að jeg þrái ekkert fremur.
— Skyldir þú geta gerl mig
farsælli en John? Ætli þú gætir
veitt mjer þá sælu, sem jeg þrái?
— Lucy .... dettur þjer i hug
að efast um það?
— John hefir líka elskað mig,
og mjer þótti afar vænt um
liann þegar við giftumst. Og á
vissan hátt þykir mjer vænt um
hann ennþá .... ef bara elcki
. . . . ! Hún þagði og bar lausu
liöndina fyrir andlitið.
— Eru það börriin, eins og
áður? Jeg skil svo mæta vel, að
þetta kvelji jrig.
— Enginn karhnaður getui'
skilið það! Enginn karhnaður
getur skilið tilfinningar móður-
innar í garð barna sinna, sem
hún hefir fætl i þennan heim.
Börnin eru hennar og hún get-
ur ekki þolað, að nokkur maður
komist á milli barnanna og
hennar. Meðan Alec og Betty
voru óvitar þá var hægt að al-