Fálkinn - 03.04.1942, Qupperneq 9

F Á L K I N N
9
bera þettá .... en síðan þau
urðu stærri þá liefir hanu tekið
þau algerlega frá mjer. Ó, Hugli,
þetta er óbærilegt! Nú á að
senda Alec á St. Anns, þó að
jeg hafi grátbænt Jolin um, að
láta Jiann fara á Rummelford-
skólann. Sumpart vakir það fyr-
ir mjer, að sá skóli er nær, svo
að jeg geti fengið að sjá dreng-
inn á liálfsmánaðar fresti, og
sumpart er á það að líta, að
rá:i|skonan á Rummelford er
skólasystir mín. Hún gæti látið
mig vita hvernig honum geng-
ur og livernig lionum líður.
En þú hefir Betty lieima
lijá þjer áfram? revndi Hugli
að skjóta inn í, en hún afvopn-
aði liann með því að banda
liendinni og sagði óþolin:
Heima? sagði hún bitur.
— .Tá, en Jolin hefir ráðið til
okkar franska barnfóstru og
sagt, að þessi gamla lcona eigi
að hafa öll ráð yfir Betty. Hann
óttast að jeg verði ekki nógu
ströng við liana . . . . ! Ó, livað
á jeg að gera, Hugli?
— Skilja við hann og giftast
mjer!
Hún starði á liann eins og hana
langaði til að tæta sundur slæð-
una, sem skilur að hugsunar-
hátt karla og kvenna.
Ef til vill yrðir þú alveg
eins og hann ....
Nei, Lucy, jeg sver þjer
að jeg mundi aldrei verða það!
Lucy, segðu að þú viljir verða
lconan mín .... jeg skal biða
þín svo lengi sem þú óslvar . . !
— Jeg veit það ekki, Hugli!
svaraði liún. -— Jeg get engu
lofað.
Hún tók Iaust í höndina á lxon-
um áður en hún dró höndina
að sjer.
Við verðum að halda af
af stað! sagði hún. — Það er
orðið framorðið.
Hugli borgaði reikninginn og
fór svo út til þess að biðja bíl-
stjórann um að leggja vagninum
upp að dyrunum. Þegar hann
kom inn aftur gat Lucy sjeð að
eittlivað var að. •
— Lucy, hann er farinn!
Hann hafði ekið á burt með
gest, sem ætlaði til London. Og
jeg það fífl að borga honum
undir eins fyrir aksturinn hing-
að!
— Hugli .... þú verður þá að
ná i annan bil!
— Hjer er engin hílstöð og
ef jeg hringi til London þá fá-
um við samt ekki bifreið fyr
en í fyrsta lagi eftir tvo tíma.
— Þá förum við með járn-
hrautarlestinni.
Síðasta lest er farin fyrir
hálftíma. En svo fer lest klukk-
an fjögur í fyrramálið.
Það var leiðindahréimur i
rödd lians, en sigurhros leiftraði
í augunum.
]\T OKKRUM dögum síðar kom
’ Waite læknir heim til John
Butlers. Butler var einn heima.
— Hvernig líður frúnni?
spurði læknirinn.
— Jeg veit það ekki! svaraði
John Butler stutt. — Hún er
farin af heimiiinu. Við ætlum
að skilja.
— Skilja? Hversvegna?
— Vegna þess að hún og
Hugh Saville ....
— Því hefi jeg enga trú á!
lók Waite fram í. Slíkt mundi
henni aldrei detta í liug, Butler
— jeg.þekki konuna yðar! Þó
ekki væri nema vegna barnanna
þá muridi hún forðast öll hneyxli
og blett á mannorði sínu!
— Haldið þjer það? Nei, hún
reynir ekki einu sinni að verja
sig eða gefa nokkra skýringu.
Núna nýlega kom hún lieim
klulckan fimm að morgni ....
hún liafði verið með Hngh Sav-
ille alla nótina. Hún reyndi að
telja mjer trú um, að þau liefðu
verið með einum af kunningj-
um Hugh Saville, en af til-
viljun hafði jeg einmitt hringt
til þessa manns, þegar klukkan
var orðin tvö um nóttina! Og
hann liafði ekki hugmynd um
hvar þau voru.
Þjer gerið konunni yðar
rangt til, Butler! Hún er fyrst
og fremst móðir .... hún mundi
ekki vilja eiga á hættu að missa
hörnin sín, ef mögulegt yrði lijá
því komist. Þjer rnegið ekki
vera ósanngjarn gagnvart henni.
Þegar Waite læknir sá, að
engu varð um þokað við John
Butler, hað hann um lieimilis-
fang frúarinar, kvaddi og fór.
I-J ANN hitti liana á þeim til-
greinda stað, litlu gisti-
liúsi skamt frá Trafalgar Square.
— Hefir maðurinn minn sent
yður til mín? spurði hún þegar.
— Nei, frú Butler, ekki er nú
svo vel .... Get jeg gert nokk-
uð fyrir yður?
— .Teg hýst ekki við þvi! svar-
aði liún og brosti kæruleysislega.
—- Sem betur fer á jeg dálitlar
eignir sjálf, svo að jeg get kom-
ist af án hjálpar frá John.
— Ætlið þjer að giftast Hugli
Saville?
Hún hristi höfuðið.
— Frú Butler, jeg vildi óska
þess, að þjer yrðuð hamingju-
söm! sagði hann innilega.
— Mjer er nær að halda að
jeg' verði það! svaraði hún.
Waite fór skömmu síðar.
Hann skildi hana ekki. Var það
í raun og veru ætlun hennar,
að sleppa tilkalli til barnanna
haráttulaust? Þá hlaut hún að
vera sek, eftir alt saman.
Þegar Waite læknir kom
heim sat Hugh Saville þar og
heið lians.
— Afsakið ónæðið, læknir!
sagði hann. — Þjer munið víst
eftir mjer síðan hjerna um
kvöldið .... og ef mjer skild-
ist rjett þá eruð þjer læknir
fjölskyldunnar, svo að þjer get-
ið ef til vill hjálpað mjer . .. .!
— Hvers óskið þjer? spurði
Waite stutt.
— Vitið þjer ekki hvernig
komið er, læknir ?
—- Jú, og þjer hljótið að hafa
mikið traust á sjálfum yður.
Þorið þjer að taka að yður þá
ábyrgð . ...?
— Þjer skiljið víst ekki hvern-
ig i öllu liggur, læknir! I fyrsta
lagi skeði ekkert þessa nótt!
Það getur fólkið á gistiliúsinu
borið vitni um. Við vorum ekki
eiri eitt augnablik frá þvi að við
komum þangað. Við sátum í
horðsalnum alla nóttina! En þó
að Lucy vilji ekki hrinda af sjer
ákærunni um hjúskaparheitrof,
þá vill hún eigi að síður ekkert
hafa saman við mig að sælda!
Þessvegna leitaði jeg til yðar,
læknir! Jeg áleit, að þjer sem
læknir gætuð haft áhrif á hana.
Jeg elska hana og jeg hjelt að
hún elskaði mig, en hún vill ekki
giftast mjer .... jeg má ekki
einu sinni sjá liana eða tala við
hana.
— Jeg hotna ekkert í þessu,
tautaði Waite. — Hún sleppir
tilkalli til harna sinna af frjáls-
um vilja .... hafnar lífsstöðu
sinni. Yfirgefur alt, án þess að
fá nokkuð í staðinn! Jeg skal
reyná að lijálpa yður .... en
horfurnar virðast ekki vænlegar!
Hugh Saville þakkaði fyrir
og' fór.
Daginn eftir símaði Waite á
gistihúsið. En frú Butler var
flutt — og hafði ekki skilið eft-
ir neitt nýtt heimilisfang.
CVO leið hjerumbil heilt ár
^ þangað til Waite sá Saville
í næsta skifti.
— Vitið þjer livar Lucy er?
spurði hann.
Nei, svaraði Waite. — Jeg
hefi hvorki sjeð liana nje heyrt
síðan forðum, að hún hvarf af
gistihúsinu.
— Jeg ekki heldur, sagði Sav-
ille. — Læknir, jeg bið yður
einu sinni enn að hjálpa mjer.
Viljið þjer reyna að finna Luey
.... og ef henni líður vel ....
ef hún vill helst vera laus við
að sjá mig framar, skal jeg
reyna að gleyma henni! En
þurfi hún á mjer að halda, þá
er jeg reiðubúinn til að hjálpa
henni undir eins!
Waite læknir lofaði að reyna
að ná sambandi við Lucy Butl-
er .... og svo fór Saville og
virtist hughægra en áður.
p1 JÓRA daga varð Waite læknir
A að híða eftir svarinu frá upp-
lýsingaskrifstofunni, sem liann
hafði snúið sjer til. En þá fjekk
hann orðsendingu þaðan, og
daginn eftir settist hann upp i
Lrautarlest og ók óraleið þang-
að til hann kom í litið sveita-
þorp í Norður-Wales.
Hann hringdi á dyr á litlu
húsi og fjekk ungri stúlku, sem
til dyra kom, nafnspjaldið sitt.
Eftir stutta bið stóð hann and-
spænis konunni sem hann var að
leita að.
Lucy Butler stóð í dyrunum,
falleg og töfrandi eins og áður,
og um varir hennar ljek sama
gleðibrosið, sem hann mundi
eftir frá þvi á fyrstu árunum
eftir að hún giftist. Hún gekk
til hans og sagði með rödd, sem
eigi var laus við ótta:
— Þjer kominn liingað lækn-
ir? Hvert er erindið?
— Að heimsækja yður, frú
Butler! Jeg gleymi ekki göml-
um vinum!
— Hjerna heiti jeg ekki frú
Butler, sagði hún aðvarandi og
liljóðlega.
— Jeg veit það! sagði hann
og brosti. — Jeg er kominn
hingað frá manni sem þykir
vænt um yður og biður yður
að koma heim aftur!
Hún liristi höfuðið, en sama
lcynlega gleðibrosið sem fyr, ljek
um varir hennar. Hún ætlaði að
segja eittlivað meira, en þá
lieyrðist barnsgrátur innan úr
stofunni.
Waite læknir brá við og ætl-
aði að ganga á hljóðið. Fyrst
virtist hún ætla að varna hon-
um inngöngu, en svo ypti hún
öxlum og lauk sjálf upp dyrun-
um fyrir honum.
—- Lítið þjer nú á! sagði hún
hljóðlega.
Við arininn stóð vagga með
barni, sem var tæplega missiris
gamalt.
— Svo að Butler hafði þá
samt á rjettu að standa! hugsaði
Waite bitur og laut niður að
vöggunni. Hann hrökk við. Ætt-
armótið var svo ótvírætt. Þetta
barn gat enginn átt nema Butler.
— Já .... en — já .... en!
stamaði hann vandræðalegur. —
Hvað haldið þjer að maðurinn
yðar segi?
— Maðurinn minn! svaraði
hún áköf. — Hann má ekkert
um þetta vita! Þá tekur liann
þetta barn frá mjer líka! Lækn-
ir — þennan dreng á jeg —
enginn á hann nema jeg! Þjer
megið ekki segja frá þessu,
læknir — jeg grátbæni yður um
að ljósta þessu ekki upp um
mig!
<viv<VMiv
Maður einn, sem var í brúðkaups-
ferð í New York, þurfti að fara á
fund í Wall Street og konan hans
segir við hann áður en liann fer:
„Þú verður að láta bursta skóna
þína, mig langar svo til að þú lítir
vel út. Skömmu síðar fer frúin út
sjálf og ætlar með strætisvagni i
erindagerðir. Hún var enn að hugsa
um ást og manninn sinn og verður
litið á skóna mannsins, sem situr
hjá henni í vagninum. Þeim veitti
ekki heldur af burstun. Svo hún
segir og klappar honum á hnjeð
um leið: „Elskan mín, þú hefir
gleymt að láta bursta skóna þína!“
— Unga frúin hvarf út úr vagn-
inum á næstu stöð.