Fálkinn - 03.04.1942, Qupperneq 10

10
F Á L K 1 N N
VNCS/W
liE/6NbURNIR
Hortuga prinsessan.
Þið þekkið víst öll ljósálfana, er
ekki svo? En' kannist þið nokkuð
við svartálfana? Þeir eru að ýmsu
leyti líkir ljósálfunum, en þeir liafa
þann óvana, að þeim þykir gaman
að gera ýms spell og að erta menn
og skepnur. Og sumir þeirra eru
nærri því svartir og skelfing ljótir,
svo að þeir eru likastir púkum.
En ef að þeir væru allir svona
ljótir, þá væri liægurinn lijá að vara
sig á þeim. En þegar svartálfar og
ljósálfar fóru að leika sjer svo mik-
ið saman hjerna forðum, urðu þeir
svo líkir liver öðrum, svo að síðan
kemur það fyrir, að svartálfar verða
svo fallegir og sakleysislegir, að
manni de'ttur ekki annað í hug en
þeir sjeu ljúflingar eða ljósálfar.
Þessu treysti svartálfsstelpan hún
Ertikráka, þegar hún yfirgaf Álfa-
land og fór til Mannheima.
„Heyrðu, sjáðu þennan fallega
álf!“ sögðu börnin, þegar þau sáu
hana. Og þau voru ósköp góð við
liana þangað til þau komust að raun
um, live slæm hún var.
Nú bar svo við að stórveisla var
hjá konunginum og drotningunni,
því að það stóð til að skíra litlu
prinsessuna hana dóttur þeirra. Og
allir urðu upp með sjer, þegar ljóm-
andi falleg álfkona kom í höllina
og bauðst til að lialda barninu undir
skírn. Aumingja fólkið, það grun-
aði ekki, að þarna var hún komin
svartálfsstelpan!
En veisian var nú lialdin samt og
Ijósmóðirin gaf litlu prinsessunni
afar fágætan gimstein, sem geislum
stafaði af í öllum regnbogans litum.
Þessi gimsteinn átti altaf að hanga
um hálsinn á telpunni og þá mundi
henni verða alt til gæfu.
Drotningin lofaði að muna þetta
og eftir skirnarveisluna fór svart-
álfsstelpan á burt. En litla prins-
essan var látin bera gimsteininn
um hálsinn.
„Ekki get jeg skilið, hvað geng-
ur að litlu telpunni okkar,“ sagði
drotningin einn daginn. „Jeg hefi
aldrei vitað jafn óþægt barn.“
„Jeg er viss um, að hortugra og
verra barn hefir aldrei verið til
en prinsessan okkar,“ sögðu allir,
sem þektu hana. Og þetta var dag-
satt.
Hún mölvaði öll leikföngin sín
jafnóðum og hún fjekk þau, eyði-
lagði dótið bræðranna sinna, reif
kjólana hennar mömmu sinnar í
tætlur. gantaðist að öllum og henti
jafnvel gaman að föður sínum og
móður', erti þau og var ósvífin við
þau. Það voru ekki þær vammir til,
sem hún ekki gerði sig seka í.
En liún var svo falleg, að enginn
fjekst til að trúa þessu fyr en hann
reyndi það sjálfur. Hvað luin var
slæm.
Svo var þa'ð, að keisarinn frá
Lukkulandi komst yfir mynd af
henni og leist svo vel á myndina,
að liann afrjeð samstundis, að hann
skyldi biðja hennar. Hann sendi
lienni dýrmætar gjafir, og faðir
liennar sagði:
„Nú verður þú að vera vinaleg
og kurteis, kæra dóttir inín, þegar
þú tekur á móti sendiboðum keis-
arans. Annars verður liann reiður
og segir okkur strið á hendur!“
Prinsessan svaraði þessu engu, en
þegar liún var komin í bestu spari-
fötin sín og átti að fara að taka á
móti gjöfuiium, úthverfðist luin öl 1
svo, að enginn hafði sjeð liana í
verra skapi. Hún fleygði öskjunum
með ölluin skartgripunum og djásn-
unum heint framan í sendiboðana,
svo að þeir flýðu sem fætur tog-
uðu, alveg lafhræddir og hissa, og
sögðu:
„Það er óliugsanlegt að keisarinn
okkar giftist svona skassi!“
En lceisarinn varð reiður, þegar
liann frjetti þessi tíðindi, og ákváð
að hefna sín. Og svo sendi hann
menn til konungsins á nýjan leik
og lcrafðist þess, að liann framseldi
prinsessuna, svo að liann gæti refsað
lienni. Annars mundi hann fara yfir
land konungsins með báli og hrandi.
Konungurinn þorði ekki annað
en lilýða og svo sendi liann dóttur
sína til keisarans. Þar átti hún að
verða fangi.
„Færið Jiið hana úr öllum fallegu
fötunum og takið þið af henni alla
skartgripina!“ skipaði keisarinn.
„Færið hana í tötra og látið liana
vinna öll verstu verkin í eldhúsinu.
Þannig ætla jeg að hegna henni.“
Svo var alt þetta gert og gim-
steinninn, sem altaf liafði liangið
um liálsinn á henni, var tekinn af
henni líka.
En Jiegar frá leið varð keisarinn
var við, að fólkið, sem var með
prinsessunni i eldhúsinu, talaði svo
dæmalaust vel um Iiana.
„Aldrei hefir jafn yndisleg slúlka
verið lijerna í höllinni,“ sagði fólk-
ið. „Hún er falleg og góð eins og
engill!“
Keisarinn varð mjög forviða á
þessu og afrjeð að reyna stúlkuna.
Hann gerði boð eftir lienni einu
sinni, þegar liann kom heiin af
veiðum og stígvjelin lians voru aur-
ug upp að hnjám, og sagði:
„Hreinsaðu stígvjelin mín, stúlka!“
Og lnin tók við stígvjelunum,
kurteis og hógvær og hreinsaði þau.
„Þau eru ekki vel burstuð. Þú ert
löt stúlka."
Hún svaraði engu, en tók stig-
vjelin og burstaði þau aftur. Þá
sagði hann: „Þú ert víst ekki eins
drembin og hrokafull og ]ni varst.
Hvað kemr.r til þess? Hversvegna
crtu orðin svona breytt ?“
„Jeg veit það ekki,“ svaraði lnin,
„en jeg iðrast eftir, livað jeg var
slæm á'ður. Jeg bið þig fyrirgefn-
ingar og langar til að biðja Jiig um
teyfi til að fara heim og biðja for-
eldra mína fyrirgefningar líka -.....
liá skal jeg koma aftur og vera í
vist hjá yður meðan jeg lifi.“
„Nei,“ sagði keisarinn. „Nú átt
þú ekki að vinna erfiðisverk hjerna
lengur. Ef jeg væri viss um, að Jui
yrðir altaf eins og lni ert núna, Jiá
mundi jeg gera þig að drotningunni
minn., því að þú ert góð og nógu
falleg til Jiess!“
Þá kom álfadrotningin fljúgandi
og sagði: „Þjer er óhætt að giftast
lienni, lnin er góð stúlka. Það var
ekkí lienni að kenna, hve slæm hún
var forðum.“
Og svo sagði álfadrotningin keis-
aranum, hvað svartálfastelpan hefði
Aldrei fór það svo, að rnaður r/adi ekki haft eilllwað gagn af homim!
i----------—-------------------------------------------
S k r f 11 u r.
______________________________________________________i
— lhmð ertu að gera hjer inni í
fiskasafn in u m ími ?
— Fiskasafninu? Jeg hjelt að
þetta væri baðherbergið.
gerl forðum, Jiegar prinsessan var
skírð, og að Jiað væri gimsteinn-
inn, sem hún bar um liálsinn, sem
ætti sök á því, hve hún var slæm.
Kn undir eins og haiin var úr sög-
unni, hefði prinsessan orðið eins
og hún átti að sjer að vera.
Ilvernig Pjetur litli hugsar sjer
að reikningarnir eigi að ,,balansera“.
— Jcg þart' að fara upp i tuglliús.
— Og hvaða erindi áttu þangað?
— Jeg þarf að tala við fanga, sem
var handsamaður fyrir að stela
bílnum mínum. Hann Jiarf að fræða
mig á, hvernig í skrnmbanum hann
fór að Jivi að lcoina skrjóðnum af
stað.