Fálkinn - 07.03.1958, Síða 10

10
FÁLKINN
BANQ£I KLUMPUR Myndasaga fyrir börn 89;
— Halló, frænka. Hérna vil ég komast af — Jæja, þá verð ég að hoppa af, því að ég — Þið verðið að koma nær, annars þori ég
vagninum. Stansarðu ekki hérna? Nei, hún Vil komast i bátinn. Vertu sæl, og þakka þér ekki að stökkva. — Hægan, hægan, Klumpur.
getur hvorki heyrt eða stansað. t yrir aksturinn, frænka. Við skulum taka mannlega á móti þér,
— Velkominn aftur, Klumpur! Þú ert snill- — Já, ekki ber á öðru. Við erum komnir — Þetta er ljómandi brattur foss. Við skul-
ingur í flóastökki. En það mátti ekki seinna fram á fossbrún, og Kobbi segir að það sé um setjast og halda okkur vel í, því að annars
vera að þú kæmir. miklu meira gaman að þessum fossi. hrekkur maginn upp úr okkur.
— Húrra! Þetta er fyrirtaks foss, Kobbi. — Boms! Já, þetta var sannarlegt boms. Fossinn var stærri en ég hélt, en hann Klumpur
Mig kitlar svo í magann. Ef hún mamma sæi hefir komist í hann krappann fyrr ... svo líklega lifir hann þetta af líka.
mig núna mundi hún signa sig og hrópa ...
$
FERFALT DÝRARA EN GULL.
Þegar Spánverjar komu til Suður-
Ameriku forðum, sáu þeir að Indíánar
við Pinton River í Columbia bjuggu
til „livítt gull“ með því að blanda
saman gulldusti og einhverju gráu
dufti. Spánverjar kölluðu þennan
blending „platino de Pinto“ eða smá-
silfur frá Pinto. En það er þessi
málmur, sem kallaður er platina nú
á dögum.
Þegar Spánverjar fundu málmgrýti,
sem bæði platina og gull var í,
greindu þeir gullið frá en fleygðu svo
málmgrýtinu með platinununni. Á
götunum í bænum Quibo söfnuðust
smám saman fyrir stórir haugar af
platínugrýti, og loks var farið að nota
haugana til gatnagerðar.
Löngu síðar uppgötvaðist að platín-
an er mjög verðmætur málmur. Hún
þolir 1800 stiga hita án þess að
bráðna. Ryðgar ekki og missir ekki
gljáann. Og þolir alls konar sýrur
án þess að leysast upp.
Og nú fór platínan að hækka í
verði. Og menn fóru að leita að henni,
eins og fyrr að gulli, og nú minntist
einhver platínugrýtisins í Quibo.
Götuflórinn var brotinn upp til að
vinna úr honum platínu, og fátækl-
ingarnir, sem liöfðu gert sér hús úr
platínugrýti, urðu ríkir.
Nú á dögum er platínan enn dýrari
en hún var þá, því að hún er ómiss-
andi i fjarstýrðar sprengjur og ýms
atómvopn. Platínan kostar ferfalt
meira en gull. *
—0—
Frúin: — Ætlarðu að segja mér, að
þú hafir ekki heyrt þrumuveðrið í
nótt?
Hann: — Nei, en hvers vegna vakt-
ir þú mig ekki? Þú veist að mér er
ómögulegt að sofna í þrumuveðri.
Húsfreyjan: — Já, eins og þér sjá-
xS þá er morgunsól í herberginu.
Stúdentinn: — Það gerir í rauninni
ekkert til. Ég sé að það er dökkt
vindutjald fyrir glugganum.
Olsen: — Hérna í blaðinu stendur,
að maður hafi bjargað konu frá
drukknun.
Hansen: — Það kalla ég ekki
hreystiverk. Ég lagði líf mitt i söl-
urnar frá því að bjarga ríkri stúlku
frá að verða piparmey.
Fanginn Pétur Pilsner hefir verið
kvaddur inn til fangelsisstjórans sem
segir afsakandi: — Því miður höfum
við haldið yður viku of lengi í fang-
elsinu.
— Það gerir ekkert til, svarar Pét-
ur. — Þér dragið liana bar frá þegar
ég kem næst.
Betlarinn (við dyrnar): — Góða
frú, elcki gætuð þér gert svo vel að
gefa mér gamla, útslitna skó?
— Mér sýnist þér vera með svo
góða skó á fótunum.
— Já, það er nú meinið, þeir eru
svo góðir að þeir eyðileggja alveg
alvinnuna fyrir mér.
Verjandinn: — Og ég bið réttinn
að minnast þeirra málsbóta, að skjól-
stæðingur minn er heyrnardaufur.
Hann heyrir ekki einu sinni rödd
samviskunnar.
Læknirinn er að skoða sjúkling
með stórar bláar kúlur framan á fót-
leggjunum. — Hvers konar íþróttir
iðkið þér — er það knattspyrna eða
ishocky?
— Nei, bridge, svarar maðurinn.
Og hvenær sem ég scgi vitlaust spark-
ar konan mín i mig undir borðinu.