Fálkinn - 07.03.1958, Síða 12

12
FÁLKINN
>c y
* k
ERFIÐIR KOSTIR
*
H
K
*
K
*
H
K
*>i)á*>í)á*>í)á*>£A*>Q&*
FRAMHALDSSAGA
Nr. 13
*
y
%
¥&
y
K
*
3^
K
*>i)&*>i)&*>í)á*>l)á*>L)á*
honum um mittið á sér. Hann lyfti henni
upp af stólnum, tók hana í fangið eins og hún
væri barn, og þrýsti henni að sér svo að hún
gat grátið út við öxlina á honum.
Hún varð hálf kindarleg eftir á, við til-
hugsunina um að hún hafði notað vasaklút-
inn hans án þess að spyrja hann leyfis og
þurrkað sér um augun, en hann horfði föður-
legum augum á hana.
— Líður þér betur núna? sagði hann og
tók við blautum vasaklútnum, sem hún var
að fikta við milli handanna.
— Já, þökk fyrir. Þú verður að afsaka
mig — ég — ég græt ekki oft svona.
Hann svaraði ekki beint en sagði aðeins: —
Á ég að fara mig þig heim til móður þinnar
núna?
— Æ, nei! Antonia gat ekki hugsað sér
neitt verra en að fara heim til móður sinnar
og eiga að skýra fyrir henni hvernig ástatt
væri.
— Jæja, en hvemig er þá með leigúher-
bergið? Er of seint að fara með þig þangað?
— Já, ég er hrædd um það. Ég held að
herbergið mitt hafi verið leigt öðrum undir
eins og ég fór úr því.
— Hvert get ég farið með þig?
— Ég veit ekki. Hún sat upprétt á hnján-
um á honum og starði út í bláinn. — Ég á
mér hvergi vísan samastað. Klukkan mundi
verða orðin yfir ellefu þegar við kæmum iiin
í borgina, og maður getur ekki komið til
fólks á þeim tíma og beðið um að lofa sér
að vera.
— Það væri langbest fyrir þig að fara
heim, sagði hann og reyndi að vera sann-
færandi.
— Nei, ég vil ekki fara heim. Heldur allt
annað, en ekki heim, sagði hún ástríðufull.
Og eins og hún hefði eytt öllu sínu þreki í
þessa upphrópun, bætti hún við í bænarróm:
— Get ég ekki fengið að verða hérna í nótt?
— Væna mín, mín vegna mættir þú gjarna
vera hérna! En ég efast um að það sé hyggi-
legt. Svo bætti 'hann við í ákveðnum róm:
— Þú getur að minnsta kosti ekki orðið
hérna þegar vinnufólkið kemur í fýrramálið.
En eins og ég hefi sagt þér: ég skal sjá um
að Marcia þegi, og þú getur talað í trúnaði
við ungfrú Smith. Það sannar henni að vísu
varla sakleysi þitt, en gæti komið henni til
að efast um sekt þína. Og sannast að segja
held ég að ungfrú Smith mundi hvorki verða
hrygg né hissa þó að hún frétti að þú hefðir
snúið baki við mér á elleftu stundu.
Antonia brosti dauflega. — Ég hugsa að
þú hafir rétt fyrir þér. Ertu ánægður ef ég
lofa að vera komin á burt úr húsinu áður
en vinnufólkið kemur í fyrramálið.
— Já, það er í lagi, sagði hann stutt. —
Ég skal aka þér á stöðina svo að þú náir í
fyrstu lest inn í borgina.
— Er ekki óviturlegt að fara þannig að?
Væri ekki betra að ég laumaðist á burt eins
og mér ... hún ræskti sig — eins og mér
hefði allt í einu snúist hugur og ég hefði
flúið?
— Eins og þú vilt, sagði hann stutt. — Ég
læt þig um þess háttar „listræn" aukaatriði.
En er ekki réttast að þú farir að hátta, úr
því að þú ætlar snemma á fætur? Hann lyfti
henni af hnjánum á sér og stóð upp, og nú
fyrst gerði Antonía sér ljóst í hvaða stell-
ingum hún hefði verið.
— Langar þig í eitthvað heitt að drekka
áður en þú ferð að hátta? Spurningin kom
henni á óvænt.
— Hvers vegna spyrðu að þvi? spurði hún
hissa.
— Af því mér sýnist þér vera kalt og
hrollur í þér.
— Mér er ekkert kalt.
— Jæja, þú ert kannske ráðalaus. Á það
orð betur við. Hann hvarf fram í eldhúsið.
EKKI „GLÆPAKÓNGUR“ SAMT.
Hún fór í humátt á eftir honum, sumpart
af forvitni og sumpart af því að henni þótti
slæmt að vera ein. Þegar hún kom inn í eld-
húsið sá hún að han var að bogra yfir elda-
vélinni og hellti súpu úr könnu í skaftpott.
— Ekki datt mér í hug að þú værir svona
húslegur, sagði hún.
Hann leit upp og unggæðisbros kom á var-
irnar á honum. — Ég er nú ekki beinlínis hús-
legur, en hins vegar ekki alveg ráðalaus held-
ur, svaraði hann. — Ég fór oft í útilegur þegar
ég var strákur hér í gamla daga.
— Það eru varla orðnir mjög gamlir dagar,
sagði hún og varð 'hissa á hve frökk hún var.
— Þú ert ekki orðinn fertugur ennþá. Ung
frú Smith sagði mér það.
— Jæja. Hvað sagði Smith þér fleira um
mig? Og hvernig veit hún hve gamall ég er?
— Konur eins og ungfrú Smith vita alltaf
um þess háttar, sagði Antonía, en eyðilagði
áhrifin með því að bæta. við: Ertu undir
fertugu?
— Ekki svo miklu að það skipti nokkru
máli. En þú hefir ekki sagt mér hvað ung-
frú Smith vissi fleira um mig.
— Æ, hún sagði . . . byrjaði Antonía og
þagnaði og varð vandræðaleg.
— Nú?
— Hún sagði að hjónabandið þitt væri ekki
sérlega gott.
— Það þykja mér nú fréttir, sagði hann
háðslega. — En komdu nú, — súpan er til-
búin.
Hann hellti í tvo súpubolla, náði í nokkrar
brauðbaunir, setti þetta á bakka og bar það
inn í stofuna.
Hún lét hann um þetta allt, og meira að
segja að setja sig í stól við arininn og sækja
lítið borð og setja fyrir framan hana. Allt
sem hét athafnaþrá og framkvæmdasemi var
horfið úr henni, og henni þótti gott að láta
snúast kringum sig.
En hann hafði ekki hirt um að halda áfram
samtalinu, sem þau höfðu byrjað í eldhúsinu,
en nú langaði Antoníu til að vita meira.
— Ungfrú Smith sagði að það hefði ekki
verið svona alltaf. Ég á við hjónabandið þitt.
— Hefði ekki verið svona — hvað?
— Svona ófarsælt.
— Ekki það? Nei, flest hjónabönd byrja
venjulega með einhverju sem minnir á ást.
Hefir þú nokkurn áhuga á hjúskaparmálum
mínum — gleði og raunum í hjónabandinu?
— Já, svaraði Antonía hægt. — Ég hefi
það í raun og veru.
— Ég skil ekki hvers vegna þú hefir það.
— Ja-a ... I fyrsta skipti síðan hún hafði
gert tilraunina til að síma til Martins, sást
nú ofurlítill glampi í augnakrókunum. — Skil-
urðu, það munaði minnstu að ég yrði þátt-
takandi í síðasta þætti. Finnst þér eðlilegt
að ég sé forvitin?
Hann hló stutt en ekki óvingjarnlega. —
Kvenfólkið er alltaf forvitið, ha?
— Nei, þetta er ekki beinlínis forvitni. Hún
blygðaðist sín allt í einu. — Ég skal hætta
að spyrja, ef þér er verr við að svara. En
mér er ekki sama um þetta málefni. Þú hefir
farið einstaklega prúðmannlega með mig
og ...
— Við höfum hreyft því vafasama máli
áður í kvöld, sagði hann eins og hann vildi
helst ekki meira um það tala.
— Ég á við að ég vildi heist ekki meira
um það tala.
— Ég á við að ég vildi ós-ka að það væri
möguleiki á að þú gætir orðið hamingjusam-
ur aftur.
— Ef þú átt við að ég gæti orðið ástfang-
inn af Marciu aftur, er svarið hreint nei,
Antonía.
Hún sat og var að maula brauðið og starði
á hann hugsandi. — Varstu mikið ástfanginn
af henni einu sinni?
— Ég hélt það.
— Það hafa orðið vonbrigði að uppgötva
að þú varst ekki ástfanginn af henni lengur?
— Afar mikil, Antonía, svaraði hann, en
honum virtist skemmt að sjá hve hátíðleg
hún var, er hún talaði um þetta.
— Þér finnst ég líklega heimsk og barna-
leg?
— Þú ert skelfing barnaleg.
Antonía var hugsandi. — Stundum botna
ég ekkert í þér, sagði hún allt í einu.
— Ekki það? Og hvað finnst þér óskiljan-
legt við mig, má ég spyrja? Hann var búinn
með súpuna og hafði hallað sér aftur í stóln-
um með hendurnar í vösunum og teygði lapp-
irnar fram á gólfið.
—Þú ert ekki sjálfum þér samkvæmur.
Stundum ertu svo harður að maður gæti trú-
að þér til alls, en samt ertu svo ærlegur,
jafnvel þó að þú sért í versta hamnum.
— Þú ert að skjalla mig, Antonía. Hann
brosti. — Og það gleður mig að þér finnst
ég vera ærlegur. Það er mjög áríðandi, fyrir
þau viðskipti sem ég hefi með höndum.
— Það er einmitt það ...
— Einmitt hvað.
Hún hugsaði sig um sem snöggvast og hali-
aði sér fram og horfði fast á hann á meðan.
— Þetta er einkennilegt, en þegar það var