Fálkinn - 10.04.1963, Page 5

úrklippusafnið
Sendið okkur spaugilegar
klausur, sem þér rekizt á í
blöðum og tímaritum. Þér
fáið blaðið, sem klausa yðar
birtist í, sent ókeypis heim.
Sarokva'fflt tvinum nýju rwsð-
um póstsljórnanroaur sem áttu
nö gnnsa i gikti si, lausnrdan
figa |xfir púsiar sum atronzt
hafa úttmröími í mannktttsu iivcrf-
in nti ai) bera tU I istinn þangað
: iiHbiytia-fúUtfrrtaiisgrrtttroisusiiuibiiiáiCtiii'sisissSifflffl;:
Þjóðviljinn 5. marz ’63.
Sendandi: K. B.
TILIC frá Kakarasl Knknrasfolan er luvit s ÍNNING 1 ofu Sigtr. & Jóns tötfnm. — ITiunves'is tmtnuni
við. ct'gendur liouifu. líjgi, á siima st nð. eka takíiiaMoliif, sitt í latmt
.SIÍ.TR. ) 1 l.íl’S.Si >N. |ON KRÍST INSSOX.
Samkvii'ttu olaii'.ögðn c >pna eg, einhveitt u'ma n:estu
dagti, liátsnvnistolu, f^ rit dönutr og liena. að Ráð-
luistofgi 3 — áðuv lílíu’ ia ög .sa lg.etissakm, sími ‘21-51.
JÓN KRISTTNSSON.
Dagur 13. febr. ’63. Sendandi.: G. K. Keflavík.
|Reykjavíkurniótinii frestað til sumars vegna snjóleysis
Tíminn 24. marz ’63.
Atii og fálagar hafls ratdde við
frúttaméfin s/I, <tg sagSi
smíi meb.l atitt.ti ,tú |r. n, Mt
Ji!jóöf®rí vspra notuð tíi fMníoBu'
á verki sinu. Or: mínntist sérstak-i
lepa á í J.tvi tilfeilí svonefnt r,r;>o,
band. !>rjú strenftiahijoftí.erí cru j
notub, d;: tvt'ir veiidr htasarar. -
Vísir 22. marz ’63.
Sendandi: H. H.
ustu árít) lutt'ur ettginn tifyst
súr tíl btispf.ii n Jörðinní meö
(x'im skílmálum, setn hwiinir
tiafa yeritj, Á snmtt tir.tii hafa
húsin grotnað níöur pig jtifnvvl
stolíð járm af,húsjK>kum.
Dagur 13. febr. ’63.
Sendandi: J. V. Akureyri.
Send. Ægir Arngr., Dalvík.
FluKVftlin koivan «ru
itú ií s.itskraluisi í 'l'ultatt-
hóraðí í Katiada. ISáÖUiu
liAur vel elilr atvítum og
hckuar sep.ía, aA ]iau nmnf
hafa ná!f sér á.Ittr c*n la»At
«m iíöur.
Alþýðubl. 28. marz ’63.
Sendandi: Eiður Ólafsson.
og
Danmin-k — Kauitiiiannaliöfn
Dýrata'knisfuHlskylda óskat* eft-
ir du;.:lc;:rí stúlku frá 1. növ.
llel/t cltlu cn 2(1 ára. <>g sem Rel-
Ur tekiö að sév tfaglc.ea hústijálp.
Morgunblaðið sept. ’62.
Sendandi: B. G.
Fríðleikinn
Það sat alveg óskaplega
Ijótur maður í strætisvagnin-
um og gegnt honum sat bisk-
up, sem var síður en svo fag-
Predikarinn og púkinn
Páskar eru til
þess að halda upp á
upprisu frelsarans.
Ég hélt nú, að
þeir væru til að eta
sig saddan eins og
aðrar hátíðir.
ur álitum. Ljóti maðurinn
tók eftir því, að biskupinn
var klæddur í einkennisbún-
ing presta og beygði sig því
niður í áttina til hans og
sagði:
—- Þér eruð prestur, er það
ekki?
— Jú, anzaði biskup.
— Munduð þér vilja koma
og heimsækja konu mína?
— Auðvitað, svaraði bisk-
upinn og hélt að um eitthvert
embættisverk væri að ræða.
Á næstu stöð sigu þeir út
úr vagninum og maðurinn
fylgdi biskupnum heim.. Þeg-
ar hann opnaði útidyrahurð-
ina kallaði hann:
— Ertu þarna Lísa.
—• Já, kom svarið heldur
dræmt.
— Hefur þú ekki alltaf sagt,
að ég væri ljótasti maður, sem
þú hefðir nokkru sinni augum
litið.
— Svo er víst, sagði konan.
— Jæja, komdu þá og kíktu
á manninn sem núna er með
mér.
Hugrekkið
Um langa hríð hafði litla
músin verið hrædd við að
yfirgefa holuna sína af ótta
við stóra köttinn, sem húsráð-
endur höfðu sett til höfuðs
öllum músum í húsinu. Samt
áræddi litla músin út á gólf
eitt kvöld og rakst þar á poll
á gólfinu. Henni fannst góð
lykt af vökvanum, enda
reyndist þetta vera viskí. Hún
fékk sér góðan sopa og
skauzt síðan aftur inn í holu
sína. En þar sem henni fannst
vökvinn hafa svo góð áhrif
á sig, hljóp hún aftur fram
á gólf og fékk sér annan gúl-
sopa. Og í þriðja skiptið
lauk hún við pollinn, en þá
skauzt hún ekki aftur inn í
holu sína, heldur hoppaði upp
á borð, barði sér á brjóst og
sagði:
— Jæja, komið nú með hel-
vítis köttinn.
Snoppararnir
Prófessorinn í sálfræði byrj-
aði fyrirlestur sinn á þessum
orðurn:
— Frumstæður maður segir
aldrei nafn sitt af ótta við að
hann verði beittur göldrum.
Samt neitar hann ekki að
svara spurningum manns, en
víkur sér undan beinum svör-
um.
Þegar prófessorinn kom að
þessu þagnaði hann andartak
og leit yfir bekkinn. Hann sá,
að aftast sat ungur maður og
var að lesa Fálkann.
DOIMIMI
Sumt fólk getur ekki
pípt á leikrit. Það er
vegna þess, að það
getur ekki hvort-
tveggja í senn, pípt og
geispað.
— Hvað heitir ungi maður-
inn, sem situr þarna á aftasta
og les í blaði?
Stúdentsgreyið hrökk í kút
og sagði:
— Hver, ég?
— Kæru nemendur, sagði
prófessorinn, hvað var ég að
segja?
Gáturnar
Lítil sex ára gömul stúlka
kom til kennslukonu sinnar
og sagði:
— Nú er ég orðin stærð-
fræðingur.
— Hvernig fórstu að því?
spurði kennslukonan.
— Sko ég komst að því,
þegar ég sá að tveir regndrop-
ar plús tveir regndropar urðu
að drullupolli.
Skotasagan
Tveir skozkir sjentilmenn
fóru í veiðisamkeppni og sá
sem fyrri yrði að veiða fyrsta
fiskinn, átti að bjóða hinum
í mat. Þeir settust nú á ár-
bakkann, gegnt hvorum öðr-
um. Þeir voru jafnfljótir að
sjá, að sá sem í hinum bakk-
anum var, notaði enga beitu.
sá bezti
Hann var forhertur piparsveinn og kunn-
ingjar hans sögðu það vera vegna framkomu
hans. Hann hafði eina fasta venju. Það var
að fara aldrei ófullur í rúmið á kvöldi hverju. Hann gætti
þess vel að víkja aldrei frá þessu, unz einn vinur hans sann-
fœrði hann um það, að hann mundi kvœnast fyrr, ef hann
léti af þessum sið. Þar sem það var heitasta ósk piparsveins-
ins að kvænast og eignast heimili, konu og hörn, fór hann
að ráðum vinar síns. Piparsveinninn átti hund, sem hann
hélt mjög upp á, og hvert kvöld kom hann fagnandi á móti
honum. Nú afréð hann að hætta að drekka og kom því ófull-
ur heim. En þá fór sem fór.
Hundurinn heit hann til óhóta.
FÁLKINN 5