Fálkinn - 10.04.1963, Síða 15

jafnt heimamönnum sem gestkomandi.
Biskup var framúrskarandi góðmenni
og vildi allra götu greiða af fremsta
megni. Skólapiltar voru margir, miðað
við þær aðstæður, er þá voru á landinu,
og glaumur og kátína í kringum þá
eins og oft vill verða, þar sem ungir
menn eru til langdvalar. Biskupsdæt-
urnar tvær, Jórunn og Helga, umgeng-
ust skólapilta eins og eðlilegt var og
sóma þótti. Voru þær í háttum sínum
og umgengni við námssveina ólíkar.
Helga var glenslaus og afskiptalítil við
unga menn. En Jórunn aftur á móti
glensfull og lék sér tíðum við skóla-
sveina og tuskaðist jafnvel við þá í
leik og gamni. Hún var glaðlynd og
kátínufull og þar af leiðandi hvers
manns hugljúfi og ekki sízt ungra
manna á líku reki. Föður hennar,
biskupnum, fannst stundum nóg um
leikaraskap hennar og kæti í hópi skóla-
sveinanna og annarra ungra manna á
staðnum. Hann var jafnvel hræddur
um, að eitthvað slys myndi henda hana
af þessum leikbrögðum í siðferðislegum
efnum, sem yrði henni hnekkir og lítt
samboðið. Biskup vandaði um fyrir
henni í margan tíma, en það kom fyrir
ekki. Jórunn hélt uppi uppteknum
hætti, þrátt fyrir umvandanir föður síns
— og fór svo fram um sinn.
Biskup hugleiddi það í margan tíma,
hvernig hann ætti að hafa Jórunni
dóttur sína af of miklum samskiptum
og leikaraskap við skólasveina. Eftir
nákvæma og mikla íhugun fann hann
ráð. Hann tók það til bragðs, til að
reyna staðfestu dætra sinna til lags við
unga menn, að hann dulbjó sig svo,
að enginn þekkti hann. Kom hann fram
ætlun sinni í þessu gerfi. Hann hitti
fyrst að máli Helgu dóttur sína, þar sem
hún var ein og enginn heyrði til þeirra
eða varð var við fund þeirra. Hann
ræddi fyrst við hana um vandamál
dagsins, en kom þar brátt máli sínu,
að hann tjáði henni aðdáun sína af
kvenlegu yndi hennar og fegurð. Hann
var hinn blíðasti í máli, en fór samt
varlega í sakirnar fyrst í stað, meðan
hann var að leita hófanna hjá henni.
Þar kom, að hann þóttist vera viss um
að fara að geta leitað ætlun sinni fulla
staðfestingu. Hann spurði hana, hvort
hún væri þess fús að lofa sér að sofa
hjá sér. í fyrstu varð biskupsdóttir
undarleg við þessi tilmæli og var lítt
tilleiðanleg. En aðkomumaður var
áleitinn og sótti mál sitt fast og af
fullri einurð, en rasaði þó hvergi um
ráð fram og hagaði orðum sínum hóf-
lega. Þar kom, að Helga var algjörlega
á bandi hans og lét tilleiðast og varð
fús til rekkjubragðanna og mælti:
„Hvar eigum við þá að vera?“ Biskup
varð mjög undrandi við undirtektir
hennar, sem komu honum algjörlega á
óvart, vék hann frá henni í skyndi, án
þess að ákveða stað og stund til móts
við hana. En Helga varð enn þá meira
undrandi, er aðkomumaður hvarf svo
skyndilega á braut, án þess að taka
hinu glæsilega tilboði hennar.
Að þessu búnu, fór biskup svo í
sama gerfi til fundar við Jórunni, dótt-
ur sína, og fór þegar á fjörurnar við
hana, með líkum hætti og hann hafði
gert við Helgu. Hann fékk hið ákjósan-
legasta færi við hana, þar sem hún var
í algjöru einrúmi, langt frá öðru staðar-
fólki. En þar kvað við annað hljóð í
strokknum. Jórunn brást hin æfasta
við öllum tilmælum aðkomumanns, og
þegar hann eftir langa málaleitan, fór
fram á að fá að sofa hjá henni, sló hún
biskup í andlitið, svo að lagði úr honum
blóðið og hlaut hann áverka nokkurn
og um leið mælti hún: „Þú verður að
finna mig, áður en þú færð að sofa
hjá mér, karl minn.“ Biskup hvarf hið
skjótasta frá Jórunni eftir þessi við-
skipti. Hann sá, að sér hafði skjátlast
hrapalega um matið á stöðuglyndi
dætra sinna gagnvart ungum mönnum.
Skömmu síðar kvaddi biskup Jórunni
dóttur sína á sinn fund til svefnhúss
síns. Hún fór fúslega til föður síns.
Þegar hún kom inn í svefnhúsið, sá hún,
að hann var með áverka á andlitinu,
og varð undrandi yfir, en grunaði ekki,
hver væri valdur að honum. Biskup
hóf mál sitt við dóttur sína, og sagði
henni upp alla söguna og atburð að
áverkanum. Jórunn bað föður sinn
mikillar afsökunar á því, að hafa orðið
þess völd að hafa sært hann. En biskup
kvaðst fús að líða slíkt högg, jafnvel
þó meira hefði verið, þar sem hann
væri þess fullviss hér eftir, að hún væri
hin staðfastasta, þrátt fyrir leik sinn og
ærsl við skólasveinana og aðra unga
menn á staðnum, sem hann kvaðst
Framh. á bls. 24
FALKINN
15