Fálkinn - 10.04.1963, Síða 17

ig hefur þetta gengið fyrir sig ár eftir
ár.
En einn er sá flokkur vegagerðar-
manna sem unnið hefur úti allt árið.
Það eru þeir sem vinna við lagningu
nýja Keflavíkurvegarins. Þeir eru ekki
í tjöldum eins og fyrirrennarar þeirra,
heldur hlýrri vistarverum — strætis-
vögnum sem breytt hefur verið í svefn-
skála. Og einn góðviðrisdag gerum við
okkur ferð á þeirra fund suður í hraun-
ið.
Þeir höfðu ýtt í hrauninu til að ná í
ofaníburð og á sléttunni sem myndaðist
við það höfðu þeir reist húsin fjögur
ásamt verkfærahúsi og öðrum mann-
virkjum til afsíðisgöngu. Þrjú húsin
voru gamlir strætisvagnar sem varnar-
liðið á Vellinum hafði losað sig við.
Þeir höfðu glatað fyrra útliti sínu að
öðru leyti en því, að þeir voru enn á
hjólum svo þeir voru meðfærilegir í
flutningum. Tveir þeirra voru svefn-
skálar og sá þriðji eldunarhúsið. Hús
verkstjórans var ekki gamall strætis-
vagn heldur frumsmíði algjör og miklu
minnstur.
Þegar við ókum inná stæðið var eng-
an að sjá utandyra. Þrír bílar stóðu
þögulir rétt við húsin. Þetta voru gulir
Benz-vörubílar með stórum palli og
hlíf yfir húsið. Þetta var um það leyti
dags sem gera mátti ráð fyrir að kaffi
stæði yfir og þess vegna gengum við
að eldunarhúsinu sem sker sig úr vegna
stromps síns.
Þegar við gengum upp tröppurnar
dúaði vagninn og inni fyrir heyrðum
við hlátur. Þeir sátu við borðið í öðr-
um endanum og voru að drekka kaffið.
Ráðskonan stóð við vaskinn og var að
Kristín Sveinsdóttir, ráðskona, hefur
matreitt fyrir vegavinnumenn síðan
1951.
Kristinn Jónsson, bílstjóri, stígur upp
í Benzann sinn.
snúast þar með kaffikönnu í hendinnni.
Allt var hreint og snyrtilegt og hlýtt
þarna inni og allir gluggar opnir þrátt
fyrir hlýjuna. Þeir þögnuðu og litu á
okkur til skiptis og myndavélin sagði
þeim hvert væri erindið. Þögnin stóð
ekki lengi. Ráðskonan bauð okkur sæti
og kaffi og smurt brauð með því og
meðan við vorum að gera þessum veit-
ingum góð skil hófum við samræðurnar.
Þeir sögðu okkur að tala þeirra væri
misjöfn. Stundum væru þeir ekki
nema rétt um tíu en þeir hefðu komizt
uppi þrjátíu.
— Farið þið heim í kvöld?
— Nei, ekki síðan við fluttum hing-
að suðureftir. Á meðan við vorum inn
við Strauma fórum við heim flestir.
— Er leiðinlegt að hafa hér nætur-
stað?
-—- Ekki þarf það að vera, en þegar
maður er ekki lengra frá bænum en
þetta þá vill maður heldur heim.
— Hvað gerið þið á kvöldin eftir
vinnudag?
— Það er nú mest lítið. Kvöldið fer
aðallega í spjall. Við vinnum hér fimm
daga í viku frá því klukan sjö á
morgnana og til klukkan sjö á kvöldin.
— Eru nokkrir draugar hérna?
— Ekki er nú hægt að segja það.
Eina nóttina var hér einhver slæðing-
ur, en þegar betur var að gáð reyndust
þetta meinlausir vegfarendur hérna
megin grafar. En þeir, hinn flokkurinn,
hérna fyrir sunnan hæðina, þeir hafa
víst orðið varir við einhvern slæðing.
— Er ekki leiðinlegt að vera alltaf
á sömu vélinni við sama verkið?
— Ef maður væri nú alltaf á sömu vél-
inni? En það er nú það. Það er ágætt
að breyta til, fara af ýtu á skóflu og

.
.

§;.

■ §
\ . ■
% ■

88H8&.. M