Fálkinn - 10.04.1963, Qupperneq 20

FÁLKINN
V I K U B L A Ð
ræðir við Sigurð Sigurðsson
„Iþróttir hafa aldrei veriö mi
— Það var í rauninni algjör tilvilj-
un, að ég gerðist íþróttafréttaritari út-
varpsins. Nú eru liðin um 15 ár síðan
ég hafði fyrst afskipti af þeim málum.
Það var á Olympíuleikunum 1948. Ég
var aðstoðarmaður Jóns Múla og villt-
ist til að lýsa nokkrum hlaupum .. .
Við erum staddir á heimili Sig. Sigurðs-
sonar, Bogahlíð 7 og með þessum orðum
svarar hann fyrstu spurningu okkar.
Sigurð er óþarft að kynna fyrir lesend-
um. Allir íþróttaunnendur þekkja þætti
hans og lýsingar. En þeir eru ugglaust
færri, sem þekkja manninn að baki í-
þróttaþáttum útvarpsins. Þess vegna
lagði FÁLKINN leið sína til hans fyrir
skemmstu og spjallaði við hann eina
kvöldstund.
— Lýstir þú eingöngu frjálsum íþrótt-
um fyrst í stað?
— Já. Ég forðaðist eins og heitan eld-
inn að lýsa knatts^yrnu fyrstu árin. Ég
vissi hver hætta var í því fólgin og
reyndi að sleppa við það. En þegar við
lékum landsleiki við Norðmenn og Dani
1953 lýsti ég þeim leikum. Og fyrir
leikinn í Idrættspareken upplifði ég
mína fyrstu andvökunótt. Síðan hefur
þeim farið fjölgandi.
— Hverjir höfðu áður séð um íþrótta-
þætti útvarpsins?
— Það voru ýmsir af forráðamönn-
um íþróttahreyfingarinnar og eins og
að líkum lætur voru málin þeim stund-
um of skyld til þess að þeir gætu fjall-
að um þau á hlutlausan hátt. Þess vegna
vildi útvarpið gera tilraun til þess að
annast sjálft allar fréttir og lýsingar á
íþróttamótum. Annars komst ég fljótt
að raun um, að þetta starf, sem ég hafði
tekið að mér, var umfangsmeira en svo,
að unnt væri að gera því góð skil í tóm-
stundum. Það hefur þess vegna oft
hvarflað að mér að hætta þessu, eða
snúa mér þá alveg að því og gera það
að mínu aðalstarfi. Og hver veit nema
ég velji síðari kostinn?
— Er ekki erfitt að lýsa knattspyrnu-
kappleik?
— Það er allt undir leiknum komið,
hvernig lýsingin tekst. Ég get nefnt sem
dæmi um erfiðan leik úrslitaleikinn í
síðasta íslandsmóti. Þá lá knöttur-
inn alltaf á öðru markinu vegna
roks og ekkert gerðist í rauninni. Ef
leikurinn er hins vegar jafn og skemmti-
legur, samspil á báða bóga, þá er lýs-
ingin miklu auðveldari viðfangs, Ég get
nefnt landsleikinn við Svía 1954, sem
dæmi um leik, sem auðvelt og skemmti-
legt var að lýsa. Svíar höfðu unnið
Finna nokkru áður með miklum yfir-
burðum, svo að við bjuggumst við hinni
verstu útreið. Þess vegna hafði ég á-
kveðið að lýsa aðeins hluta af leiknum.
En leikurinn var jafn, tvö mörk gegn
tveimur, allt fram á síðustu mínútur,
að Svíar skoruðu sigurmark sitt. Ég
vissi ekki fyrri til en ég hafði lýst öll-
um leiknum og mér fannst tíminn líða
eins og örskot. Sama er að segja um
leikinn í Dublin í fyrra. — Móðurmálið
okkar torveldar einnig mjög lýsingu á
knattspyrnu. Ég hef leitast við af
fremsta megni að lýsa á sem beztu ís-
lenzku máli og þess vegna verð ég oft
að nota heila setningu yfir það sem
hægt er að segja með einu erlendu orði.
Annars hef ég meira gaman af að lýsa
frjálsíþróttum en knattspyrnu og þá
sérstaklega hlaupum í millivegalengd-
um.
— Hvað um handknattleikinn?
— Það er mjög erfitt að lýsa honum.
Hraðinn í leiknum er svo mikill, að það
er lítið annað hægt að gera en hrópa
upp mörkin. Það er reyndar mun betra
að lýsa í íþróttahúsinu á Keflavíkur-
flugvelli, en hér á Hálogalandi má það
heita vonlaust. Sama er að segja um
skíðakeppni, en það er ágætt að lýsa
sundi.
Ég er ekki viss um, að menn geri sér
ljóst, hversu lýsingar á íþróttakeppni
yfirleitt geta verið viðkvæmt mál. Ég