Fálkinn - 10.04.1963, Side 23

Meg Turner er ung, ófríð stúlka, sem læknir að nafni Robert Greene gerir
fallega með pastskurðaðgerð. Að henni lokinni, kemur í ljós, að læknirinn
hefur gert Meg nauðalíka nýlátinni eiginkonu sinni. Launin, sem læknirinn
krefst fyrir aðgerðina eru þau, að Meg verði konan hans. Hugur hennar
hneigist hins vegar til Bruce Preston, sem býr í nágrenni við læknisbústað-
inn. Hann hafði átt vingott við Nellu, hina látnu konu læknisins. Brúðkaup
Meg og Roberts Greene fer fram, og á brúðkaupsnóttina verða átök milli
þeirra. Meg neitar að láta vel að eiginmanni sínum og hótar að fleygja séij
út um gluggann. Um nóttina heyrir ,hún lækninn hrópa nafn Nellu upp úr
svefninum og segja, að hann hafi ekki myrt hana . . .
Minningarnar báru hann ofurliSi, svo
að hann átti bágt með að halda áfram.
Meg skildi, að hann sá fyrir sér atburði
kvöldsins.
— Að hverju komstu? spurði hún.
Nú talaði hann lágt og ógreinilega.
— Nella var þegar komin niður á
ströndina. Það var tunglsljós, og ég sá
strax, að hún var ekki ein. Það stóð
maður í skugganum frá bátsskýlinu og
var að tala við hana. Þegar ég kom
þangað, var hann horfinn.
— Spurðir þú hana ekki hver það
hefði verið?
— Jú, en hún laug, og sagði að það
hefði ekki verið neinn. En ég sá sporin
í votum sandinum, .... spor, sem lágu
frá henni. Við fórum að rífast. Þegar
Nella stökk upp í bátinn fór ég á eftir
henni. Ég hefði ekki átt að gera það.
Við héldum áfram að rífast í bátnum.
Hún neitaði að segja mér hvaða maður
þetta hefði verið. En svo varð hún viti
sínu fjær af reiði og tók að æpa að mér.
Hún sagði að hún væri hundleið á mér,
að hún hefði einungis gifzt mér vegna
peninga minna og af því að ég var
frægur.
Ég veit ekki hvað kom yfir mig. Það
var eins og líf mitt væri lagt í rústir á
einu andartaki. Ég man að ég þreif til
hennar. Hún sló mig í andlitið, og þegar
ég hrasaði við fór báturinn á hliðina.
Hún féll fyrir borð, og í fallinu hlýtur
hún að hafa slegizt við bátinn. Ég kall-
aði á hana án þess að fá svar. Ég kafaði
eftir henni, en gat ekki fundið hana.
Myrkrið var skollið á, máninn óð í
skýjum. Ég hélt að ég yrði brjálaður.
Mér fannst að ég bæri jafn mikla ábyrgð
á dauða hennar og þó að ég hefði hent
henni fyrir borð.
— Þetta var ekki þín sök, Róbert.
Þetta var slys, hvíslaði Meg.
— Heldurðu að ég hafi ekki reynt að
fullvissa sjálfan mig um það, hrópaði
hann. — En ég veit, að ég á sök á því,
hvernig fór. í raun og veru hefði ég
getað drepið hana eftir að hún slengdi
þessum orðum framan í mig.
Meg stóð lengi og hélt honum í örm-
um sér. Þegar hún strauk honum var-
lega um vangann, varð hönd hennar
vot af tárum hans.
Aldrei framar skyldi hún vera hrædd
við hann. Ekkert gæti kæft þá með-
aumkun er hún fann til með honum nú.
Eða var það kannske eitthvað meira en
meðaumkun........
Hún sat við rúmið hans þar til hann
var orðinn rólegri og losaði sjálfur takið
um hönd hennar. Svo strauk hún hon-
um aftur um vangann, og það var eins
og snertingin sendi heitar bylgjur um
hana.
Þegar hún snéri aftur til herbergis
síns sá hún sér til undrunar að frú
Verney sat á rúmstokknum.
— Hvað eruð þér að gera hér, spurði
Meg.
— Ég vaknaði við að læknirinn æpti,
sagði frú Verney lágt. — Mér fannst að
ég yrði að fara niður og ganga úr skugga
um hvað væri að.
— Hversu lengi hafið þér setið hér?
— Nógu lengi, barnið mitt. — Ég
heyrði allt saman, og ég er ekkert undr-
andi......Mig grunaði alltaf að Nella
færi á bak við hann .... að hún væri
ekki ein, þegar hún fór út á kvöldin.
Meg kreppti hnefana.
— Hvað ætlið þér að gera, spurði
hún.
— Verið alveg rólegar! Ég ætla ekki
að fara að vitna á móti lækninum, nei,
ekki þó mér væri boðið gull og grænir
skógar. Ég er bara fegin að vita hvað
það er, sem þjáir hann.
Hún h^rfði í augun á Meg.
— Þér eruð sú eina sem getur vamað
því að hann missi vitið.
Meg grunaði að gamla konan hefði
rétt fyrir sér, og hún varð heldur ekki
sérlega undrandi, þegar frá Verney hélt
áfram:
— Ég veit með hverjum hún var
þetta kvöld .... og mörg önnur kvöld.
Hún var ein ástæðan fyrir því, að
Bruce Preston bjó svo lengi í kofanum.
Þau áttu margt sameiginlegt, þessi tvö.
Hún fór, og Meg sat eftir niðursokk-
in í eigin hugsanir. Nú hafði hún enn
einu sinni fengið sönnun fyrr því, hvern-
ig Bruce Preston var í raun og veru.
Hann var ekki þess virði að hún hugs-
aði um hann, hvað þá meira. Eftir þetta
myndu hugsanir hennar eingöngu snú-
ast um manninn, sem þarfnaðist henn-
ar, Róbert.
Kvöldið eftir, þegar frú Verney stóð
við stofugluggann, sá hún Bruce Preston
á leið til hússins. Hún fór út til að taka
á móti honum, ekki sérlega blíð á mann-
inn.
— Það lítur út fyrir að þér ætlið yður
að verða fastagestur hér á ný, sagði hún
kuldalega. — En læknirinn og konan
hans eru á leiðinni út.
— Eiginlega kom ég til að ræða við
þig, kæra frú, svaraði Bruce elskulega.
— Það er dálítið, sem mér leikur mikill
hugur á að fá vitneskju um.
— Vertu þá fljótur að koma að efn-
inu, því að ég hef mikið að gera, svar-
aði hún stuttlega.
Bruce Preston lét sem hann tæki ekki
Sjá næstu síðw.
fXlkinn 23