Fálkinn - 10.04.1963, Qupperneq 32

Tíii niín. frrir níu
Framh. al bls. 31.
í þann veginn að taka upp veskið, en
hætti skyndilega við það, er honum datt
í hug, hvar allir peningarnir hans voru.
— Augnablik, tautaði 'hann og skundaði
inn í borðstofuna, þar ,sem hann glímdi
lengi skjálfhentur við lásinn á töskunni,
áður en honum tókst að opna hana
og grípa eitt seðlabúnt.
Burstamaðurinn góndi gapandi á seð-
ilinn, sem Darby rétti honum. — Fimm
þúsund króna seðill? Ég er ekki viss
um, að ég geti skipt honum, en ....
Darby var í þann veginn að reka
upp feiknarlegt reiðiöskur. Hann hafði
haldið, að það væri fimm hundruð króna
seðill. Hann hrifsaði seðilinn úr hendi
burstamannsins. — Bíðið aðeins, greip
hann fram í fyrir seljandanum. Ég
á fleiri, — ég á minni seðla inni, á ég
við.
Borðstofuklukkan var 8.26, þegar
hann stóð enn og rótaði í töskunni í
leit að peningum. — Nú verð ég að
hafa mig allan við, hvæsti hann örvænt-
ingarfullur. Annars heldur hann, að ég
sé ekki með öllum mjalla. Hann hljóp
næstum því fram í dyrnar aftur.
Almáttugur! Óskaplegan tíma tók það
hann að gefa til baka! Darby hefði get-
að kyrkt hann.
— Já, látum okkur sjá. Jú, 421 —
og fimm hundruð krónur. Hér eru fimm-
tíu krónur, það verða 471, og hér er
25-kall í viðbót, það eru 496 — —• og
hérna kemur ein, tvær, þrjár krónur
— þá vantar aðeins eina .... það hlýt-
ur að vera króna hérna einhvers stað-
ar ....
Darby þurrkaði sér um ennið í ör-
væntingu sinni. 8.28! — Það gerir ekkert
til með þessa krónu, sagði hann. Við
segjum, að þetta standi heima.
— Nei, nei, hér hef ég hana, hr.
Darby. Gerið svo vel — æ, æ, nú var
ég nærri búinn að missa hana. Þá eru
þetta sléttar fimm hundruð krónur. Ver-
ið þér sælir og þökk fyrir, hr. Darby.
— Allt í lagi, allt í lagi, sælir þá,
sagði Darby óþolinmóður og skellti hurð-
inni.
Burstamaðurinn barði samstundis aft-
ur að dyrum. Darby þurrkaði sér aftur
æðislega um ennið og herti sig upp til
að opna.
— Þér gleymduð vörunum, hr. Darby,
sagði seljandinn og leit aftur á hann
dálítið hikandi brosi.
Loksins gat Darby lokað dyrunum
aftur og stóð þarna með pakka af vör-
um, sem aldrei yrðu notaðar. 8.30!
Hann þreif töskuna og hattinn sinn,
ræskti sig, lagfærði bindið og opnaði
útidyrnar aftur. Síðan gekk hann út
á tröppurnar og lokaði á eftir sér í síð-
asta sinn.
Það var ekki neitt til að gera sér
rellu út af. Allt gekk eins og í sögu.
Hann var dálítið æstur, en það leið
frá á gönguferðinni í strætisvagninn.
Venjulegum, öruggum, ákveðnum skref-
um, sem sýndu, að þar færi maður, sem
sóaði ekki tímanum, gekk hann niður
stíginn að garðshliðinu.
Frú Reese leit enn upp og brosti. —
Nú gengur úrið mitt aftur rétt, hr. Dar-
by. Nákvæmlega hálfníu. Maður getur
alltaf sett úrið sitt eftir yður.
Darby brosti af ánægju og 'hélt áfram
niður stiginn.
— Borðaði konan yðar nokkurn
morgunverð, hr. Darby? hrópaði hún
á eftir honum. — Hvernig gengur það
með verkina í mjöðminni á henni?
Skopskyn Darbys kostaði hann fjórar
sekúndur. Hann nam staðar og leit við.
— Ég bjó til alveg einstæðan morgun-
verð handa henni í dag, og verkirnir
hurfu algerlega, sagði hann.
Stóra klukkan í millilandaflughöfn-
inni í New York var 10.155, þegar far-
þegarnir með Parísar-vélinni voru kall-
aðir út úr biðsölunum. Darby hafði
aldrei á ævinni liðið eins vel. Hann
var frjáls eins og fuglinn og átti alla
tilveruna framundan. Allur ótti hans,
hræðsla og vandamál voru 'horfin eins
og dögg fyrir sólu. Hann var svo hug-
djarfur og öruggur, að hann ekki svo
mikið sem leit á mann nokkurn, klædd-
an rykfrakka og með barðastóran hatt,
sem rannsakaði skilríki farþeganna.
En þegar Darby rétti fram farseðil
sinn og vegabréfið með viðeigandi
stimplum, tók maðurinn í ljósa ryk-
frakkanum og með barðastóra hattinn
allt í einu upp veskið sitt og sýndi hon-
um illa fágað merki.
— Þér verðið víst heldur að fylgja
mér, hr. Darby, sagði hann. — Þér eruð
handtekinn fyrir morð ....
Það getur verið, að maðurinn hafi
sagt fleira en þetta, en Darby veitti
því að minnsta kosti ekki eftirtekt. Hann
sundlaði, og í höfði hans, þar sem allt
var annars í röð og reglu, þyrluðust
hugsanirnar í algerri ringulreið.
— En hvernig — hvernig þó? stam-
aði hann út úr sér, meðan hann fylgdi
lögreglumanninum eftir, eins og í leiðslu.
— Hvernig, — hvernig hefur komizt
upp um það svona fljótt?
Það var augljóst, að lögregluþjónninn
átti bágt með að verjast brosi. — Ég
má þakka fyrir, að þér og kona yðar
voruð framúrskarandi vanaföst hjón, hr.
Darby, sagði 'hann. — Aldrei minnsta
breyting á daglegum háttum ykkar.
— Á háttum okkar, segið þér? Hvað
lagði konan mín þá í vana sinn?
— Vissuð þér það ekki, ,spurði hand-
hafi laganna og gafst upp við að reyna
að gera að gamni sínu. — Á 'hverjum
morgni klukkan nákvæmlega 7.45 eruð
þér vanir að sækja blaðið og hleypa
kettinum inn, ekki satt? Alltaf á slag-
inu, þannig að maður gæti stillt klukk-
una eftir yður, eins og frú Reese, ná-
granni yðar, sagði. Af sömu óbifanlegu
stundvísi lögðuð þér gangandi af stað
að heiman á mínútunni hálfníu á hverj-
um morgni og nákvæmlega 20 mínút-
um síðar opnaði kona yðar útidyrnar
á hverjum einasta morgni og henti kett-
inum út aftur.
Frú Mogensen skrifstofustjórafrú
hafði snúizt um sjálfa sig á gólfinu
marga hringi eftir að maður hennar
hafði hringt heim og boðað komu aðal-
forstjórans, yfirmanns síns, í mið-
degisverð. Sá hét reyndar Nökkevig, og
var ræðismaður að nafnbót.
— Og frúin kemur með, hafði hann
sagt.
Frúin, drottinn minn dýri, hún sem
var vön alls konar lúxus, bidett og
minkapels og fíneríi. Þau áttu risastóra
villu í Hellerup, snæddu oft miðdegis-
verð með erlendum sendimönnum, átu
af gulldiskum undir skínandi silfurkerta
stjökum. Nei, þetta var óframkvæman-
legt. En frú Mogensen átti bara sitt
mávastell, og venjuleg glös með gylltri
rönd, og kertastjakinn, Jesús minn ....
Hún mundi eftir því að hún þurfti að
kaupa kerti. Þau, sem hún átti, voru
gömul og næstum brunnin. Hvers vegna
í ósköpunum var hann líka að bjóða
þeim......Dúkurinn .... átti hún al-
mennilegan dúk? Hvernig væri að nota
þennan fína damaskdúk, sem hún keypti
í Svíþjóð í fyrra? Var hann annars
hreinn? Þau höfðu lagt hann á borðið
þegar hún var fertug og hann hafði að-
eins verið notaður á stórhátíðum. Blóm.
Já, þau varð hún endilega að hafa.
Freesíur eða franskar animónur. Hún
fór í símann og hringdi í blómaverzlun-
ina.
— Já, þetta er frú Mogensen, ég
ætlaði að fá.....Blómavasar.
Hún skellti á og hljóp út í eldhúsið,
fór að leita að hinum sex vösum sem
þau hjónin höfðu fengið í brúðkaups-
gjöf og hún hafði haldið, að aldrei yrði
not fyrir. Guði sé lof að þeir voru enn
á sínum stað. Og svo rauk hún í sím-
ann.
— Afsakið, frú Sörensen að ég skyldi
skella á svona í miðju kafi áðan, en
ég er alveg ringluð. Maðurinn minn
kemur með forstjórann í mat, hann er
ræðismaður og riddari af Dannebrog og
— En í morgun henti frú Darby ekki
kettinum út aftur, svo að frú Reese varð
áhyggjufull, — hún vissi þó, að kona
yðar gekk ekki heil til skógar. Þess
vegna fór hún þangað yfir til að ganga
úr skugga um, hvort nokkuð hefði kom-
ið fyrir. Og það hafði dálítið komið
fyrir, hr. Darby ....
Bessi
Framhald af bls. 11.
að nú væri verið að taka af sér auglýs-
ingamyndir í gerfi Mikka refs. Hann
brosti þegar hann sagði þetta og lagði
hönd undir kinn en stýrði með hinni.
— Þetta er ógurlegt vafstur. Mikki
refur stillir sér upp á ótal vegu og svo er
textinn: Mikki refur borðar aðeins Karó
bjúgu!
Hann ók okkur alla leið uppá blað
og brosti þegar við fórum úr bílnum.
32 FÁLKINN