Vikan - 16.01.1964, Qupperneq 25
9STB VOL efdr
Siisan Marsh
yður um það, frú Hamden. Hún
er útsmogin tófa og kann að
villa á sér heimildir. Hvað vitið
þér eiginlega um hana? Getið
þér neitað því, að allan tímann,
sem hún hefur verið hérna hefur
hún .. . Joan þagnaði af ásettu
ráði. — En við erum engu nær
þó að við ...
Meg var sigruð, en hún vildi
ekki gefast upp. — Þér hafið
borið fram þungar ákærur, en
hvaða sannanir hafið þér fyrir
þeim?
— Mínar eigin sannanir, sagði
Ruthland hverfur úr sögunni,
skilst honum vafalaust þegar í
stað hvar hann á heima, og...
Mér datt í hug, hvort þér gætuð
ekki talað við hann . . . Ég hef
áhyggjur af honum. Clare Ruth-
land mundi gera útaf við hann,
fyrr eða síðar. Spilla ævi hans
og annarra. Hann er ekki þannig
gerður, að hann gæti brugðizt
öðrum án þess að hafa kvalir
af því sjálfur. En þér hljótið hð
hafa tekið eftir, að hann hefur
breytzt nýlega, frú Hamden?
Meg leit niður fyrir sig.
flenna. Hefir gaman af að láta
karlmennina elta sig á röndum
... Hún leikur sér meir að segja
að syni yðar. Hugsið þér yður
um augnablik, þá býst ég við,
að þér sjáið, að ég hef rétt að
mæla.
— Þetta er svo hræðilega erf-
itt, sagði Meg mæðulega. — Hún
hefur verið Faith svo góð.
— Það er einn þátturinn í
skollaleiknum. Hún er hjúkrun-
arkona — það er hennar starf.
Og þegar á allt er litið, hefur
hún haft ýmiskonar hagnað af
segir, en annars trúi ég Mason
ekki meir en svo heldur, ef satt
skal segja.
Meg gat ekki varizt að reka
upp óp.
— Það er vonandi ekki neitt
athugavert viðvíkjandi — pen-
ingunum? sagði hún skelkuð.
Joan hnykkti höfðinu — það gat
sagt svo margt.
— Maðurinn yðar mun ekki
hafa lagt peninga í fyrirtækið?
— Jú, það mun hann hafa
gert.
— Ég hef auðvitað engan rétt
Joan rólega. — Ég veit hvar hún
og Simon hafa haft leynifundi
sína undanfarnar vikur. Það er
svo hægt um vik að ganga út
á kvöldin, eftir að aðrir eru hátt-
aðir — og svo stendur notalegt
sumarhús í landareign Simonar.
Þér þurfið ekki annað en spyrja
v Simon. Hún mundi eflaust þræta
fyrir það, ef hún sæi sér hag í
því. En mér skjátlast illa, ef
♦ hann gerði það.
— Og að þetta skuli hafa kom-
ið fyrir Simon!
— Hann er aldrei nema mann-
eskja, fremur en aðrir, sagði
Joan og þóttist vera að taka svari
hans. — Flestir karlmenn eru
veikir á svellinu, þegar konur
eru annars vegar. En ef Clare
— Jú, ég hef tekið eftir því,
en ég hélt, að það stafaði af veik-
indum Faith.
— En þetta var eins, eftir að
henni batnaði, sagði Joan og
drap í vindlingnum. — Ég elska
ekki Simno, frú Hamden. Og þó
ég gerði það — leyfist mér þá
að spyrja, hvaða hagur mér
væri í að segja yður frá þessu?
Ég játa hreinskilnislega, að mér
þykir vænt um hann — og að
ég fyrirlít hana. Það er hún, sem
ber ábyrgðina á því, að hann
gerist sekur um ljótasta verkn-
aðinn, sem hann hefur drýgt á
ævi sinni. Ef hún væri ærleg og
hreinskilin, ætti ég kannski hæg-
ara með að fyrirgefa henni, en
það er hún ekki. Hún er bara
því að hugsa vel um dóttur yðar.
Enn var ofurlítill vonarneisti í
Meg.
— En hún er að fara héðan —
til Farnham aftur. Eftir tvo daga.
Ef eitthvað væri milli Simonar
og hennar, mundi hún hafa þeg-
ið boð okkar um verða hjá okk-
ur áfram og fá sér atvinnu hérna
í nágrenninu.
—■ Það hefði kannske orðið
full nærri ykkur, býst ég við.
Þá hefðuð þið getað haft gát á
þeim að staðaldri. Og hvað það
snertir að fara til Farnham, get
ég sagt yður, að það dettur henni
ekki í hug að gera. Ralph Mason
hefur sagt mér sjálfur, að hún
eigi að vinna hjá honum í Exet-
er. Ekkert reynist satt, sem hún
til að gefa neitt í skyn, sagði
Joan sakleysislega. — En ég vona
aðeins, að grunur minn reynist
rangur.
-— Maðurinn minn er alls ekki
ríkur, sagði Meg áhyggjufull. —
Nokkur hundruð pund eru hon-
um mikils virði... En það kem-
ur nú ekki þessu máli við.
— Alveg rétt, frú Hamden,
sagði Joan. — Við ætluðum ekki
að tala saman um peningamál.
Hugsum okkur nú, að Simoni
þætti verulega vænt um Clare,
og að minn dómur um hana væri
alrangur ... Ég er fús til að játa,
að ýmislegt getur litið mjög
grunsamlega út, án þess að nokk-
uð sé við það að athuga. Jæja,
Framhald á bls. 45.
vikan 3. tbi. —