Vikan - 16.01.1964, Síða 30

BRENNUR HRAUN
YIÐ BLÁFJÖLL
FKAMHALD AF BLS. 15.
niðursuðudósum í efstu hillum
hrynja niður yfir gestina, sá
hiliuna sjálfa riða og hallast
fram, þar til hún féll með öll-
um sínum þunga, og öllum vör-
unum ofan á fólkið, — og hann
sjálfan.
f.iSan hvarf sýnin og hann
i issi ekki meira um stund.
Það fyrsta, sem hann skynj-
í Si, þegar Iiann raknaði úr rot-
inu, var megn og andstyggileg
vínlykt. Hann opnaði augun
og sá, að liann lá á gólfi, og að
Iækur af einhverjum vökva, sem
líklcga var vin — ef dæma mætti
cftir lyktinni — rann undir and-
lit hans. Hann fann að einhver
óhærilegur þungi lá á baki hans,
og þegar hann reyndi að hreyfa
sig, fann hann að þótt báðir
fætur væru lausir, þá var eitt-
hvað, sem lá svo þungt ofan á
honum, að hann gat sig ekki
hrært.
Honum datt fyrst i hug, að
þetta væru eftirstöðvar eftir
ofsalega drykkju, því það hafði
einu sinni komið fyrir hann,
að hann vaknaði á gólfinn heima
Iijá sér, við svipaðar aðstæður.
En þá mundi hánn eftir því,
sem gerzt Iiaf'ði. . . og þá skildi
hann i einni svipan, hvað kom-
ið hafði fyrir.
Þetta var jarðskjálfti, svona
heiftarlegur, að eitthvað hafði
hrunið ofan á hann. Kannske
var húsið i rúst, og hann undir
því.
Nei, annars. Hann sá birtuna
af rafmagnsljósunum á gólfinu,
og það gat varla átt sér stað,
ef húsið hefði hrunið. Liklegá
hafði hillan hrunið ofan á hann.
Hann kallaði upp. Og um leið
heyrði hann önnur liróp og köll,
í öðru fólki, og skyndilega tók
einhver í fætur honum, og
spurði, hvort hann hefði meitt
sig. Hann lirópaði upp:
„Geturðu losað þetta ofan af
mér? Ég held að það sé allt í
lagi með mig — ef ég kemst
bara út!“
Hann heyrði að fleiri komu
til, og hann fann að þunginn
fór af honum. Strax og hann
fann að hann var laus, skreið
hann í ofboði undan, þnrfti um
leið að sópa frá sér allskonar
niðursuðudósum og öðrum varn-
ingi, og loks var liann kominn
út á gólfið og gat staðið upp.
Hann var aumur í öllum
skrokknum, en hvergi brotinn
eða illa meiddur, eftir því, sem
hann bezt gat fundið. Hillan
stóra, sem hann hafði séð detta,
liafði lent á lionum ofanyerð-
um, og skellt honum í gólfið,
þar sem liann var klemmdur nið-
ur.
Styrmir fór að líta í kringum
sig, og það var óhuganleg sjón,
sem blasti við.
Gólfið var þakið vörum af
öllum tegundum, mjölvörur
dreifðar um allt, flöskur með
ýmsu innihaldi liöfðu brotnað
og blandast mjölinu, dósir og
pakkar lágu í hrúgum um allt,
hillur lágu á gólfinu hver ofan
á annarri, flestar rúður möl-
brotnar og afgreiðsluborð úr
gleri brolin.
Tvær stúlkur lágu sýnilega
mcðvitundarlausar á gólfinu,
aðrar sátu í stólum eða á gólf-
inu, stynjandi og sinnulausar
um umhverfið. Karlmenn stumr-
uðu yfir þeim, reyndu að lífga
við þær, sem' lágu á gólfinu,
en aðrir sýndust liafa nóg að
gera við að vorkenna sjálfum
sér.
Fyrsta hugsun Styrmis var að
komast í símann, til að hringja
á blaðið — vita hvað skeð hafði,
og ráðgast um hvað gcra skyldi.
Hann varð hálfhissa, þegar
hann sá, að enginn var við sím-
ann, en skildi, að fólkið hafði
ekki ennþá áttað sig nógu vel
á viðburðum til að hugsa um
annað. Hann fékk strax són og
hringdi á ritstjórnina, en þar
var á tali. Hann reyndi fimm
— sex sinnum, en allt fór á
sömu leið.
Hann var nú l'arinn að liugsa
skýrar, hafði verið hálf rugl-
aður eftir liöggið, og datt nú
skyndilega í hug, hvernig fjöl-
skyldu hans hefði reitt al' heima.
Hann liitnaði allur upp, og fór
að skjálfa, þegar hann mundi
eftir því, að hann bjó á áttundu
hæð í háhúsi. Þar var kona
hans og tvö börn . . .!
Hann sá fyrir sér i huganum,
hvernig liúsið hefði hrunið til
grunna í þessum óskaplega jarð-
skjálfta, og að jiau væru nú graf-
in undir rústunum.
Hann reyndi að hringja heim
til sín, en höndin titraði svo
mikið, að hann varð að gera
þrjár tilraunir áður en hann gat
stimplað rétt númer.
Síminn hringdi, — en enginn
svaraði.
Hann fölnaði og Iivitnaði á
víxl, varð máttlaus í hnjálið-
unum og varð að styðja sig til
að detta ekki. Hann þóttist nú
viss um, að liann fengi aldrei
að sjá ]>au aftur lifandi.
Svo fékk hann hálfgert æði,
og hljóp af stað, hoppaði yfir
vörjuhrúgurnar á gólfinu, stikl-
aði yfir meðvitundarlausa stúlku,
æddi út um dyrnar undir bert
loft, og fór að hlaupa eins og
óður maður.
Hann hljóp eins og hann
komst niður að Miklubraut,
snöktandi og veinandi án þess
að hann liefði hugmynd um ]iað,
sá varla hvert hann fór, þvi
augun voru full af tárum. Þann-
ig æddi hann áfram eins og vit-
stola maður, þangað til hann
kom að Miklubrautinni, og varð
að stoppa vegna bíla, scm óku
þar um með æðislegum hraða
til bæjarins. Hann þurrkaði sér
um augun og starði í áttina til
háhýsisins, þar sem hann átti
heima.
Það tók liann dálitla stund
að finna húsið, og þegar hann
sá Ijósin i því alla leið upp á
elleftu hæð, og skildi, að það
stóð enn, var eins og hann lypp-
aðist niður, hann kipptist við
af snöggu ekkasogi, svelgdist á,
og fór nú að gráta hamslaust
þarna við vegarbrúnina, — en
nú var það af eintómum fégin-
leik.
Loks komst liann yfir götuna,
og hljóp nú við fót beint yfir
óbyggða mýrina, heim til sín.
Þegar hann var kominn nálægt
húsinu, stanzaði hann andartak
og leit upp cftir því, en sá ekkert
athugavert við það, allt sýnd-
ist eins og það átti að vera. Hann
lagði aftur af stað að dyrunum
en heyrði þá að kallað var í
hann. Hann lcit við og sá konu
sína koma hlaupandi til sin með
bæði börnin.
Það varð fagnaðarfundur.
Hún sagði honum, að liúsið
hefði skyndilega farið að riða til
og frá, og henni hefði fundizt
eins og liún væri stödd á skipi
úti á rúmsjó. Rúður liöfðu brotn-
að, hlutir fallið niður á gólf,
húsgögnin runnið til á gólfinu,
og hún liefði lialdið að nú væri
sitt siðasta komið. Hún liafði
gripið bæði börnin og hlaupið
með þau í ofhoði niður alla stiga.
Það liefðu allir aðrir íbúar húss-
ins líka gert, svo að troðningur
varð í stiganum, en allt hafði
farið vel að síðustu — allir
höfðu komizt út heilu og höldnu.
Nokkrir karlmannanna höfðu
nvlega farið inn aftur til að
gæta að skemmdum.
Þegar þau stóðu þarna og voru
að tala saman, lieyrði Styrmir
aftur þennan einkennilega þyt,
sem var undanfari jarðskjálft-
ans. Hann greip bæði börnin
og hljóp frá húsinu, og kallaði
í konuna að koma. Hann var
aðeins að leggja af stað, þegar
jörðin fór aftur að skjálfa. svo
hann riðaði á fótum. Enn þetta
stóð yfir aðcins augnablik. Svo
varð allt kyrrt aftur.
„Guð minn góður,“ sagði kon-
an „hvað er eiginlega um að
vera?“
„Vertu róleg, góða mín, þetta
líður hjá. Það eru svona snögs-
ir jarðskjálftakiopir. En úr þvi
að húsið hru'ndi ekki í kippn-
um áðan, ]iá er ég ekki lirædd-
ur um. að það gerði bað liéðan
af. Það er svo vel járnbent, •—
reiknað með þessum möguleika
— að ég held að það sé engin
hætta á því að vera þar.“
„Þú færð mig ekki þnngað upp
hvað sem í boði er, og börnin
far'a ekki þangað heldur.“
„Vertu nú róleg, við skulum
sjá hvað setur. Okkur liggur
ekkert á. Verst hvað þú og
börnin eru illa klædd í þessum
kulda. Ég verð að fara og ná
i föt handa ykkur.“
..Þú ferð ekkert upp, Styrm-
„Ég verð að fara upp, því
annars fáið þið öll lungnabólgu
eða króknið úr kulda. Það er
sist betra en annað.“ Og með
það lagði hann af stað til húss-
ins.
Ilann var smeykur, þegar
liann gekk inn um útidyrnar,
og lagði af stað upp stigann.
Satt að segja þá var liann skit-
hræddur. Hann gerði sér í hug-
arlund, að húsið mundi hrynja
ofan á hann hvenær sem væri,
og fór að hlaupa upp stigana.
Ilonum datt ekki einu sinni i
hug að reyna lyftuna, þvi hon-
um fannst hann vera öruggari
i stiganum en i lítilli og lokaðri
lyftunni.
Hann komst klaklaust upp
á áttundu hæð og inn í íbúð-
ina. Þar var allt á tjá og tundri,
hiisgögnin öll úr skorðum og
allskonar smádót út um allt gólf.
Hann skeytti ]ivi engu, en flýtti
sér að taka saman öll þau föt
Framhald á bls. 33.
---------------------Klippið hér — —----------------------------
Abendir.g um líklcgan þátttakanda í fegurðarsamkeppninni 1964.
Ég undirrit. leyfi mér hérmeð að benda á ungfrú
sem ];átttakanda í Fegurðarsamkeppninni 1964.
Háralitur: ........ Hæð: .......... Mál (ef hægt er) .........
Heimilisfang: ................................. Sími .........
Núverandi atvinna: ............................ Aldur ........
Undirskrift með fullu nafni.
Sendist Vikunni, Skipholti 33, Reykjavík.