Vikan - 16.01.1964, Side 34

íaimiega, enda margir brotnir
og urð'u að bíða þar til lækn-
arnir gátu sinnt þeim.
Þeir, sem verst voru farnir,
voru teknir fyrst, og gekk hjúkr-
unarkona eftir röðinni og valdi
þá úr. Aðrar gengu um fyrir ut-
an og hjálpuðu liinum eftir
hezíu retu á meðan þeir biðu,
og si;ma gátu þær jafnvel af-
greitt aiveg íil bráðabirgða þar
í portinu. Inni í bílum lágu
aðrir illa nieiddir og brotnir,
og fengu bráðabirgðahjúkrun
þar.
Þeir Styrmir smokruðu sér
innfyrir, og sáu þegar, að þar
væru þeir aðeins fyrir. Allar
stofur og gangar voru full af
ineiddu fólki, og læknar gengu
þar um og hjálpuðu til eftir
því sem hægt var. Styrmir náði
jjó tali af lækni nokkur augna-
falik, en hann var fáorður um
ástandið, og sagðist ekki mega
vera að því að sinna honum.
Samt fræddi hann Styrmi á því,
sð hann vissi um þrjú dauðs-
föil í sambandi við jarðskjálft-
ann. Hafði einn maður orðið
iindir vörustafla, er féll niður
í vörugeymsluhúsi, og látizt sam-
slundis. Annar hafði orðið und-
ir híl, sem ökumaðurinn missti
stjórp á þegar jarðskjálftinn
sk;;ll á, en hið l)riðja vrar full-
orðin kona, sem hafði fengið
hjartaslag um svipað leyti.
Helstu meiðslin, sagði lækn-
irinji, voru höfuðhögg og skrám-
ur. .Brot ekki algeng, en þó höfðu
komið þangað 10—20 manns
með hrotna útlimi. Fleiri lækn-
ar höfðu verið kvaddir til starfa
á Slysavarðstofunni. Honum
leizt svo á, að mesti troðning-
urinn væri búinn, og að verstu
tilfellin hefðu verið tekin fyrir,
— siðan strunsaði hann á brott.
Þá var ferðinni heitið upp í
Sjómannaskóla, þar sem þeir
vissu, að Veðurstofan geymdi
sinn jarðskjálftamæli. Styrmir
vissi, að þótt blaðið hefði hringt
þaiigað, þá var betra að koma
á staðinn, sjá sérfræðingana að
verki, taka mynd af þeim og
jarðskjálftamælinum og spyrja
þá álits.
Sigtryggur Hlynsson veður-
stofustjóri varð fyrir svörum.
„Við höfum ekki ennþá get-
að staðsett upptök jarðskjálft-
ans nákvæmlega. Til þess þurf-
um við upplýsingar frá mörg-
um stöðuin viða um heim, og j>að
tekur sinn tíma ...“
„Viða um heim?“
„Já. Það er vafalaust að þessi
jarðskjálftakippur hefur fundizt
víða í Kvrópu, í Scoresbysundi
á Grænlandi og jafnvel i Norður
Aincríku. Annars höfum við
f: ugið upplýsingar frá Akureyri,
Kirkjuhæjarklaustri og Vik i
Mýrdal, frá mælum j)ar. Sörnu-
leiðis höfum við fengið lýsing-
ar á jarðskjálftanum frá nokkr-
um stöðum hérna í nágrenninu,
Þingvöllum, Grafningi, Hvera-
gerði, Grindavík og Hafnarfirði.
Samkvæmt þeim upplýsingum,
sem við höfum þegar fengið,
virðast upptök hans hafa verið
einhversstaðar nálægt Bláfjöll-
um, suður af Víl'ilsfelli. Nákvæm-
ar getum við ekki sagt um j)að
eins og er.“
„Hversu sterkur var jaessi
kippur?“
„Jarðskjálftar eru mældir í
stigum, frá 1 til 12. Við getum
])ví miður ekki sagt nákvæm-
Iega til um styrkleika hans liér
i Reykjavik, vegna þess að mæl-
irinn tekur ekki svona sterkan
kipp. Mælirinn er þannig gerður,
að það cr Ijóspunktur, sem rit-
ar stöðugt línu á blaðstrimil. í
I-------------------------------
n 'cofo yc*. WoXXSty-
Nýir íslenzkir danslagatextar
við öll nýjustu danslögin. —
Scndið kr. 25.00 og þið fáið
heftið sent um hæl burðar-
gjaldsfrítt.
Nýir danslagatextar
Box 1208 — Reykjavík
þetta sinn fór línan út fyrir
blaðræmuna, svo að við höfum
ekki nákvæma mælingu. Við
vitum j)ó að hann fór yfir sex
stig. Sennilega hefur það verið
nálægt sjö stigum.“
„Hve sterkir kippir hafa mælzt
hér áður?“
„Það kom nokkuð sterkur
kippur í Reykjavík rétt eftir
1920, ef ég man rétt, en mæli-
tæki voru þá ekki sambærileg
við það, sem nú er. Mér er samt
nær að halda, að liann hafi ver-
ið um fimm stig.“
„Hvcr getur verið ástæðan
fyrir þessum jarðskjálfta, Sig-
tryggur?"
„Það er ekki gott að segja, eins
og er. Líklegast er, að hann hafi
skapast af jarðsigi eða öðrum
likum umbrotum.“
„Eldgos .. . ?“
„Ekki er ])að líklegasta skýr-
ingin, þótt það gæti verið. Það
er ekki alltaf, að miklir jarð-
skjálftar fylgja gosum, — þótt
það geíi vafalaust komið fyrir.“
Frá Sjómannaskólanum ók
Styrmir suður Lönguhlíð, — og
þar blasti við honum einkenni-
leg og óvanaleg sjón.
Klambratúnið var eins og lif-
andi af flöktandi ljósum, og
skuggalegum mannverum, sein
hlupu þar fram og aftur. Þegar
hann gætti hetur að, sá hann
að þarna hal'ði fólk sett upp
heilmikla tjaldborg ofan á snjó-
inn. Tjöldin skiptu liundruð-
um, eftir þvi, sem honum tald-
ist til. Hann stöðvaði jeppann
og gekk ásamt Magga til tjald-
anna.
Það þurfti ekki sérfræðing til
að sjá, að tjöldunum hafði ver-
ið slegið þarna upp í fljóthcií-
uni, því að þau voru skökk og
óásjáleg, enda hafði verið erf-
itt að reka niöur hæla í frosna
jörðina undir snjónum. Viða
hljómaði músík frá útvarps-
tækjuiii, sumsstaðar heyrðust
glaðlegar raddir barns, sem
skildu ekki alvöruna, sem að
baki var, en litu á þessa ný-
breytni sem skemmtilegan leik.
Prímusar suðuðu og háværar
samræður heyröust um allt
svæðið. Þeir stönzuðu við eitt
tjaldið, þar sem samtalið virt-
isi sem áhyggjulausast, litu inn-
fyrir og spurðu eftir húsbónd-
anum.
Þar inni lágu þrjú i;ða fjögur
börn i svefnpokum, og húsmóð-
irin var að gefa þeim að borða,
en bóndinn sat á hækjum sín-
um við prímus í miðju tjaldinu
og rauk þar úr potti.
„Góða kvöldið,“ sagði Styrm-
ir „ég er blaðamaður frá Kvöld-
blaðinu. Iivernig lízt ykkur á
þetta allt sarnan?"
„O — bölvanlega,“ svaraði
maðurinn. „Það versta er að vita
ekkert um, hverju maður á von
á.“
„Já, auðvitað. Hvar eigið þið
annars heima?“
„Við eigum heiina í þriggja
liæða húsi hérna í Hlíðahverf-
inu. — Á þriðju liæð.“
„Fór húsið illa hjá ykkur?“
„Nei, ekki eftir því, sem ég
bezt veit. En okkur leizt ekkert
á að vera þar áfram í nótt, ef
eitthvað ennþá vcrra skyldi
koma fyrir. Enn snarpari kipp-
ur. Maður hefur heyrt svo hroða-
legar sögur af jarðskjálftum frá
öðrum löndum. Skoplé, Agadir,
Ástralíu og viðar.“
„Vonandi þurfum við ekki að
kvíða sömu ósköpunum liér,
því sagl er, að hús séu byggð til
að þola sterka jarðskjálfta. ..“
„Já, — vonandi. En maður
trúir ekki sliku, fyrr en maður
reynir það sjálfur. Sérstaklega
þegar líf fjölskyldunnar og
manns sjálfs er í veði.“
„Nei, það er skiljanlegt. Hér
hafið þið allar helztu nauðsynj-
ar, eða hvað?“
„Já, i nólt í það minnsta. Þá
get ég alltaf farið og náð i meira
.. . skotist inn milli hræringa.
Þetta er líka betra vegna tauga-
ástandsins. Það eru allir hrædd-
ir við að vcra inni, hvort sem
ástæða er til þess tða ekki.“
„Hvað býzt þú við að verða
lengi í tjaldi, — ef jarðskjálft-
um linnir?"
„Sennilega fáum við fljótt
heimþrá, og förum heim nokkr-
um klukkutímum eftir að við
verðum hræringa vör. — Er
annars ekki svipað ástatt með
margt fólk hérna i bænum . . .
þú hefur nú farið víða, er það
ekki?“
„Nei, ég hef ekki ennþá farið
víða. Þetta eru fyrstu tjaldbúð-
irnar, sem ég sé.“
Magnús hafði verið að taka
myndir í óða önn á meðan á
samtalinu stóð, og nú fór bónd-
inn að hreyfa andmælum, -—
hvort þeir ætluðu ekki að skilja
eftir hjá þeim snefil af einka-
lífi þarna í tjaldinu? Styrmir
haðst afsökunar og fór. Hann
kom við í nokkrum tjöldum, og
fékk svipuð svör, svo þeim
fannst nóg að verið í bili. Þeir
köstuðu lauslegri tölu á tjöldin,
og töldust þau vera 96.
Þá datt þeim i hug, að tjald-
húðir kynnu að vera á fleiri
auðum stöðum i þænum, og óku
niður að Hljómskálagarði. Þar
töldu þeir 118 tjöld. Þeir töl-
uðu við nokkra tjaldbúa, —
flestir voru úr vesturbænum, en
aðrir úr „Skuggahverfinu“.
Sumir liöfðu meitt sig lítillega,
og aðeins eitt tjald hittu þeir
á, þar sem einn mcðlimur fjöl-
skyldunnar — þriggja ára strák-
ur — liafði orðið fyrir alvar-
legum meiðslum. Iiann hafði
brotnað á báðum fótum, þegar
þungur skápur datt ofan á hann.
Annað brotið var opið, og liann
hafði misst töluvert blóð. En
húsbóndinn átti bil, og liafði
komið honum fljótt á Slysavarð-
stofuna, og þar liafði hann verið
tekinn til aðgerðar eins fljótt
og auðið var. En pláss á spítala
var ekki til, svo að þau urðu að
taka hann til sín í tjaldið — og
þarna lá liann hvítur og gugg-
inn, — en furðu hress.
Klukkan var orðin rúmlega
níu, og Styrmir minntist orða
ritstjórans um, að hann ætti að
vera búinn að skrifa fréttina
klukkan tiu, og að þá ættu mynd-
ir einnig að vera tilbúnar. Hann
lók því það ráð að aka beint
á skrifstofuna, settist þar við
og fór að skrifa af kappi, en
Maggi fór að framkalla myndirn-
ar, sem liann hafði tekið.
Klukkan tæplega tíu var hand-
ritið tilbúið, liann fór með það
inn á skrifstofu ritstjórans, en
hann var þá ekki við, svo hann
fór til fréttastjórans, og lagði
það inn hjá honum.
Svo gaf hann dauðann og djöf-
ulinn í alla blaðamennsku, fór
út í jeppann, og ók á honum
heim til sín . .. heim í skúrinn,
þar sem hann bjóst við að kona
sín og börn væru ennþá.
Síðan hann fór frá þeim,
höl'ðu komið tveir all-snarpir
kippir, svo hann þóttist þess full-
0^ _ VIKAN 3. tbl.