Vikan - 16.01.1964, Qupperneq 47

A-G-8-7-6-4
y G-lO
$ D-8
K-G-4
é> D-5
y K-5-4
4 G-10-6-5
Jj, 10-9-8-5
liggur. Og ég er sannfærð um,
að Simon mundi aldrei gera sig
sekan um svo lítilmótlegt at-
hæfi.
— Ég er þér sammála um það,
sagði Meg. — Kannske ég ætti
að orða spurninguna öðruvísi.
Hafið þið Simon nokkurntíma
hitzt á laun?
Clare vissi nú, að einmitt á
þessu augnabliki var hún beðin
um að fórna öllu því, sem henni
var dýrmætast í lífinu — vegna
Faith! Og jafnvel á þessu hræði-
lega augnabliki fann hún, að hún
vildi fremur fórna öllu en að
spilla lífi og hamingju Faith.
Þetta var engin hræsni, engin
tilraun til að leika göfugmenni.
Það var aðeins ósjálfráð, með-
fædd löngun hennar til að
vernda þann veikari. í fyrsta
skipti á ævinni sneri hún út úr
orðum til þess að gera lygi að
sannleika, og gerði það án þess
að finna til þess að hún gerði
nokkrum rangt til.
— Já! Ef þú átt við það, að
við höfum hitzt hér utan heimil-
isins, án þess að ég hafi sagt
ykkur frá því!
Meg rétti úr sér. Hún hafði
búizt við að svarið yrði hreint
nei.
— Var það nauðsynlegt — eða
heiðarlegt?
— Hvorttveggja, Meg, sagði
Clare, með virðuleik sem var
nærri því espandi. — Eitt kvöld-
ið meðan Faith var veik, sát-
um við Simon í sumarhúsinu
hans og töluðum saman! Ég
nefndi ekki þetta samtal við ykk-
ur, vegna þess að það snerist um
veikindi Faith og uppskurðinn,
sem í ráði er að gera á henni.
— Er það ekki málefni sem
okkur kemur öllum við?
— Jú, en þetta var læknis-
fræðileg hlið málsins, sem við
töluðum um, og hefði farið fyrir
ofan garð og neðan hjá ykkur.
— Ég skil. Og þið hafið þá
ekki átt ástamót saman?
Clare tókst að vera róleg. Eng-
inn gat sakað þau um það —
þau höfðu ekki svo mikið sem
__ Nei, góði, þetta hlýtur a3
vera vitlaust númer. Ég hef eng-
an síma.
kysst hvort annað.
— Ég hef aldrei kysst Simon
— aldrei — ef það er það, sem
þú átt við. Æ, góða Meg, þú
verður að skilja að þú þarft ekk-
ert að óttast af minni hálfu, -
hvað eða hver það er, sem hef-
ur talið þér trú um þetta... það
er hræðilegt ranglæti.
Meg fann að hún var á hálu
svelli. Hana langaði til að trúa
Clare, af þeirri einföldu ástæðu,
að henni hafði þótt vænt um
hana frá því að hún sá hana
í fyrsta skipti, en hins vegar
hafði hún alltaf hálfgerða skömm
á Joan Latimer. En hins vegar
gat hún ómögulega séð eða skil-
ið, að Joan hefði nokkra átyllu
til að baktala Clare og ljúga á
hana.
-— Það kann að vera, að þú
hafir rétt fyrir þér, sagði hún.
— En „aldrei rýkur nema þar
sem eitthvað brennur", segir
máltækið.
— Æltlarðu að láta gamlan
málshátt dæma mig? Trúirðu
mér ekki betur en svo, eftir að
ég hef reynt að sýna, hvaða til-
finningar ég ber í brjósti til
Faith?
Meg var í stökustu vandræð-
um. Það gat hugsast, að Joan
væri á villigötum. Hún gat hafa
sagt þetta í bezta tilgangi en
dregið rangar ályktanir. Allt í
einu sagði Meg, og það var hiti
í röddinni:
— Heyrðu Clare. Ef þú vilt
leggja við drengskap þinn, að
þú elskir ekki Simon og hann
ekki þig, þá skulum við láta
þetta vera gleymt. Við minnumst
aldrei á það framar. Viltu fall-
ast á það?
Clare fannst hún heyra sinn
eigin dauðadóm — hvora leiðina
sem hún kysi. Annaðhvort varð
hún að afneita Simoni eða leiða
glötun yfir Faith. Þða var um
hennar eigin glötun, eða björg-
un Faith að velja. Faith, sem var
blind og treysti henni — Faith,
sem henni þótti svo vænt um.
Drengskaparorð! Gat nokkur
drengskapur legið í sannleikan-
um, þegar svona stóð á?
Clare horfði djarflega framan
í Meg, en hún varð að kreppa
hnefana í kápuvösum sínum til
þess að reyna að vinna á móti
ofsanum, sem var í sál hennar.
— Ég gef þér drengskaparorð
fyrir mitt leyti, sagði hún alvar-
leg. — Það væri fordild af mér
að svara fyrir Simon. Og þess
þarf yfirleitt ekki.
í svipinn var loftið lævi bland-
ið — en allt í einu mátti sjá á
svip Meg, að henni létti ósegjan-
lega mikið, og svo sagði hún —
nærri því kjökrandi: — Ó,
Clare! Drottinn minn! Nú verð-
um við að fá Faith til að treysta
þessu líka!
— Áttu við að hún haldi, að
. .. sagði Clare felmtruð.
— Það vildi svo til að hún
hlustaði á samtal sem ég átti
Allir utan hættu, vestur gefur.
Þeir spilamenn, sem yfirsegja
á spil sín, þurfa oft á góðu úr-
spili að halda, því annars er hætt
við því, að þeir vakni upp við
þann vonda draum, að enginn
vill lengur spila á móti þeim.
í spilinu hér að ofan lenti suð-
ur í fjórum hjörtum eftir all
líflegar sagnir. Vestur hafði opn-
að á spaða og sagt hann aftur
í annarri umferð. Norður for-
handardoblaði í fyrstu umferð og
eftir það héldu suðri engin
bönd.
Vestur spilaði út hjartagosa,
drottning, kóngur og ás. Meira
hjarta setti vestur inn aftur.
Hann skipti yfir í tíguldrottn-
ingu, sem sagnhafi drap með
kónginum. Engin leið virðist
fyrir sagnhafa að losna við tvo
tapslagi í spaða og einn í tígli,
og því virðist ósigur vera á næsta
leiti.
við ... við manneskju — um þig
og Simon, sagði Meg hikandi.
— Æ, nei! hrópaði Clare í ör-
væntingu. — Hvað sagði hún?
Meg reyndi að hrista af sér
tilhugsunina um Joan og alllar
ásakanirnar, sem hún hafði bor-
ið fram. Það kom ekki annað til
mála en að taka orð Clare góð
og gild. Hvert orð og atvik sýndi
hollustu hennar við Faith, og
þessvegna var það fráleitt, —
hrein fjrastæða, að Clare ætlaði
að reyna að stela Simoni frá
henni, og svifta Faith öllum sál-
arfrið. Og ef eitthvað hefði ver-
ið milli Clare óg Simons, mundi
það þar að auki hafa verið sjálf-
sagt fyrir Clare að viðurkenna
það, eins og málinu var nú kom-
ið...
—• Faith er sofandi núna,
sagði Meg. — Ég gaf henni ró-
andi dropa. Það leið yfir hana
og hún var ekki mönnum sinn-
andi eftir að hún heyrði þetta.
En suður var vanur því, að
vanta einn til tvo slagi til vinn-
ings og lét hann engan bilbug
á sér finna.
Hann tók síðasta trompið af
austri og svínaði síðan laufa-
drottningu. Er hún hélt tók hann
ásinn og trompaði þriðja lauf.
Nú voru trompin tekin í botn
og tígulás og spaðarnir skildir
eftir í borði. Síðan var tígulás-
inn tekinn og spaðatíu spilað
úr borði. Þessi spilamennska
byggðist á því, að austur ætti
drottningu eða gosa annan í
spaða. Það kom á daginn að svo
var, og fékk suður því tíunda
slaginn á spaðaníuna í borði.
N-s eiga ekki nóg spil til þess
að fara í game, enda er spilið
heldur vonlítið ef a-v skipta um
kónga. En gæfan fylgir oft þeim
djörfu, enda fylgdi suður vel á
eftir með snjallri spilamennsku.
Hún var alveg óhuggandi. Til-
hugsunin um að Simon hefði af
eintómri meðaumkun ...
Meg neri hendurnar og horfði
örvæntingaraugum á Clare, og
hélt svo áfram: — Við verðum
að sjá til þess, að Faith treysti
þessu. Sannfæra hana um að
Simon elski hana af heilum hug.
Ég held, að hún mundi ekki lifa
það af að missa hann. Það mundi
gera út af við hana.
Meg reyndi að hafa vald á
röddinni, en síðustu orðin urðu
að lágu hvískri.
—■ En hver var það sem dreifði
þessu eitri — þessari afbökun
af samfundum mínum og Sim-
onar?
— Það skiptir engu máli. Ég
hef ekki leyfi til að segja frá
því.
— Þú þarft þess heldur ekki,
sagði Clare áköf. — Það er Joan
Latimer!
Framhald í næsta b!a3i.
V ❖ * * V ♦ *
VIKAN 3. tbl. —