Vikan - 01.11.1945, Blaðsíða 5

VTKAN, nr. 44, 1945
5
7
Ný framhaldssaga:
Ættfaðirinn
Eftir NAOMI JACOB.
ýmisleg’t, sem væri líklega gott fyrir unga Gyð-
inginn að vita!“
Annette leit upp með þreyttum augum, depl-
aði þeim og sagði svo með nývöknuðum áhuga:
„Hvað er það, mamma — ó, leyfðu mér að heyra!“
Móðir hennar hristi gráa höfuðið sitt. ,,Ég segi
ekkert! En einhvem daginn skal ég borga fyrir
allar þær auðmýkingar, sem gamli, einþykki
vargurinn hefir látið dynja á mér, og ósvífnina,
sem stúlkan — nei, nei, ég ætla ekki að saurga
varir mínar!“
Vorið var allt í einu komið til Paris. Göturnar
virtust blómivaxnar, og trén sýndu sína gljáandi,
ljósgrænu toppa. Það var sérstök kátína yfir
París og íbúum hennar. Hermann leit á fötin,
sem hann hafði notað um veturinn og féllst á það
með sjálfum sér, að hann yrði að fá sér ný.
Kvöldið áður hafði Marie lagt hönd sina á bláa
frakkann hans og sagt, að hann væri farinn að
verða slitinn og bætti við að hin bjarta vorsól
afhjúpaði svo mikið, og þess vegna yrði fólk að
fá sér ný föt.
„Vorið er miskunnarlaust við fátæklingana,"
sagði hún og brosti dálitið hugsandi. „Sólin af-
hjúpar slitnu staðina og fær saumana til þess
að glansa. Á vorin þegar öll blómin eru í svo
fallegum fötum, finnst manni maður vera tötra-
legur og dapur í hjarta.“
Hann hugsaði um hvað hún hugsaði fallega og
furðaði sig á því hvað hún hafði mikið hug-
myndaflug og hafði komizt við af því að hana
langaði í ný föt. 1 huganum velti hann því fyrir
sér hvernig inneign hans í bankanum væri og
fullvissaði svo sjálfan sig um það, að hann hlyti
að hafa ráð á því að gera hana hamingjusama.
„Ef blómin eru í nýjum fötum, þá er það ekki
nema sanngjamt að drottning blómanna sé það
lika! Marie, farðu og keyptu þér nýjan kjól á
morgun! Leyfðu mér að gefa þér hann í sumar-
gjöf!“
„Ó, elsku Hermann minn, þú ert svo góður við
mig,“ sagði hún grátandi. „Hvað hefi ég gert til
þess að ég eigi skilið svo mikla umhugsun og
ást? Elsku Hermann, hvað á ég að gera til þess
að láta þér í ljós ást mína?“
Hann breiddi út handleggina: „Komdu og
kysstu mig, og segðu að þú elskir mig!“
Hún lá í faðmi hans kyrr og ánægð og hvíldi
fallega höfuðið á öxl hans. Litlu síðar sagði hún
bliðlega og innilega við hann:
„Nú verður allt bráðum gott fyrir okkur, elskan
mín. Ráðningar mínar aukast með hverjum mán-
uði og tekjumar líka. Sjáðu blómin, sem mér
voru send!“
Hann leit í kringum sig í stofunni og tók eftir
því, að þar var heilmikið af blómum, sem hann
hafði ekki sent henni. Það var ekki eðli Her-
manns Gollantz að vera afbrýðisamur; hann hafði
álitið slíka tilfinningu móðgun gagnvart Marie.
,,Já, ég sé þau. Og h\ysr sendi þér þau?“
Hún hnipraði sig þéttar í faðmi hans. „Ég veit
jafnvel ekki, hvað þeir heita. Nafnspjöld þeirra
voru fest við blómin, en ég reif þau af og kastaði
þeim í bréfakörfuna við skrifborðið. Hvað ætti
ég að hirða um þá? Eg vil aðeins þig. Hina —
láttu þá senda mér blóm; en hversvegna ætti ég
að skeyta um að þekkja heimskuleg nöfn þeirra?
Það er aðeins eitt nafn sem ég vil sjá — og það
er þitt!“
Stundum gat hann verið dálítið óþolinmóðuur
Fftrsflira ■ Gyðingurinn Femando
® ’ Meldola er kaupmaður í
París og verzlar þar með listmuni. Fem-
ando Meldola er víðkunnur fyrir ráðvendni
og heiðarleik í viðskiptum sínum. Hjá hon-
um er systurdóttir hans, Miriam Lousada,
sem honum þykir ákaflega vænt um. Góð-
vinur Meldola, Nathanael Gollantz, sendir
til hans son sinn, Abraham, sem fer að
starfa í verzlun hans. Miriam og Gollantz
verða ástfangin hvort af öðm. Gollantz fer
til Italíu með her Napóleons imdir því
yfirskyni að hann sé skrifari. Femando
kemst að því að frænka hans er vanfær.
Hann skrifar Gollantz og skipar honum
að koma strax heim. Gollantz kemur aftur
til Parisar og kvænist Miriam. Þau eignast
dreng, sem deyr. Svo líða nokkur ár og
Gollantz deyr. Miriam eignast son, sem hún
nefnir Hermann. Þegar hann er um tvítugt
fer hann í ferðalag til Englands, Hollands,
Italíu og fleiri landa. Heima í París kynnt-
ist hann Madame Pilon og ungri frænku
hennar, Marie Lorétte og verður mjög hrif-
inn af þeirri síðarnefndu. Hann seilist mjög
til að vera með henni og gefa henni ýms-
ar gjafir.
út af því, að geta ekki séð hana oftar, þar sem
hann fann að það var eins og náð, að þau fengu
að hittast. Hann spurði, hvbrt hann mætti ekki
heimsækja hana, þegar hann færi út í borgina
í verzlunarerindum; þá gæti hann oft fengið
tíma á milli erindagerða sinna, og hann sagði, að
slík óvænt augnablik myndu vera dýrleg og dá-
samleg fyrir hann.
Maria hlustaði á hann, en hristi síðan höfuðið.
„Hermann, ef ég aðeins gæti sagt já. Þú veizt
ekki, hvað það myndi gleðja mig. Að sjá þig
skjótast hingaö inn klukkan ellefu og drekka
með mér einn bolla af súkkulaði, og að vita, að
hvert augnablik af deginum gæti fært mér þig
og sólskin til Mariu þinnar! En þetta er ógjörn-
ingur. Frænka mín mun aldrei leyfa það. Degi
mínum er þegar fyrirfram skipað niður. Ég baða
mig, ég æfi mig og tek mér síðan hálftíma
gönguferð. Þegar ég kem heim aftur fer ég yfir
lögin mín og æfi ný. Ég borða léttan morgun-
verð. Ég hvíli mig. Ég æfi mig á ný. Æ, líf mitt
mitt er ekki svo auðvelt. Og þegar ég hugsa um,
að þú sért ekki ánægður — þá er ég óhamingju-
söm.“
Hann iðraðist um leið og hann sá, að hún
var hrygg. Hann sagði, að hann væri hugsunar-
laus og bað hana fyrirgefningar. Hún grét og
þerraði tárin með vasaklútnum hans, og að síð-
ustu brosti hún til hans í gegnum vot augnahárin
og sagði honum, að ekkert væri að fyrirgefa;
hann væri ætíð ástfólgnasti, elskulegasti og um-
hyggjusamasti maðurinn, sem hugsast gæti.
Síðari hluta dags í aprílmánuði, þegar göturn-
ar lágu í ljóma vorsólarinnar, fannst Hermanni
hjarta sitt vera svo þrungið af ást, að hann var
næstum viti sínu fjær. Hann varð sltyndilega
gripinn þeirri hugsun, að hann yrði að fá að sjá
hana; hvað gat það sakað rétt einu sinni? Skyldi
hann ónáða hana í sarfi hennar — það myndi
ekki saka mikið; þeim hafði veizt erfitt að skilja
kvöldið áður; Hermann hafði fundið að ástríða
hajis var að ná valdi yfir honum. Hann hafði
þrýst henni að sér og sárbænt hana um að mega
að vera hjá henni. Maria hafði orði döpur og
grátið og ásakað sjálfa sig og spurt, hvort þau
ættu að skilja, og hvort honum fyndist samband
þeirra erfitt. Hún hafði veriö ástúðleg og full-
vissað han um, að hún elskaði hann of heitt, til
þess að gefa sig honum á vald án blessunar
kirkjunnar.
„Þú heldur ef til vill, að það muni gera þig
hamingjusaman," sagði hún og andvarpaði;
„seinna myndir þú ásaka þig fyrir það. Þú myndir
muna, að konan þín gæti ekki gefið þér þann
fullkomna hreinleika, sem allir góðir menn —
þú ert svo góður, svo undur góður, .Hermann
minn — þrá svo ákaft að finna hjá eiginkonum
sínum.
Hann hafði sagt, að hún hefði rétt fyrir sér,
skammast sin og beðið hana fyrirgefningar; en
atburðurinn hafði gert hann dapran og slegið
á hann óhug. Nú þráði hann að sjá hana, halda í
hönd hennar og fullvissa hana um hvað eftir
annað, að hann skildi, að hún hefði rétt fyrir
sér. Hann hafði gríðarstóran vönd af páskaliljum
með sér og eins mikið af fjólum og hann gat
borið.
Honum fannst hann vera ungur og ör. Hann
hafði aldrei fyrr þorað að heimsækja Maríu án
þess að fá fyrst skýlaust leyfi hjá henni; en hann
var mjög hreykinn og sagði við sjálfan sig, að nú
væri hann með þessu að hefja nýtt og nánara
samband þeirra á milli. Hann nálgaðist dyr henn-
ar og heilsaði frú Ltjpie með brosi, sem fól i
sér eftirvæntingu æskunnar og gleði hins ást-
fangna mann.
„Halló, herra; þetta er óvenjulegur tími, sem
þér komið á!“ Hermann hló. „Það er vor og það
hendir svo margt undarlegt á vorin. Er fröken
Maria heima ?“
Gamla konan kipraði varirnar og horfði for-
vitnislega á hann. Að síðustu kinkaði hún kolli.
„Frökenin er heima en frænka hennar er úti.“
Hún hló og sýndi brend tannbrotin. „Haldið þér
herra að það sé viðeigandi, að þér heimsækið
frökenina, þegar hún er ein heima.“
Það var eins og hann sárbæði hana, þegar
hann sagði já, einu sinni og það aðeins í nokkrar
mínútur. ,,gg tók með mér öll þessi blóm — af
því að það er svo dásamlegur dagur, og vetur-
inn er liðinn." Hann talaði næstum því alúðlega
við hana. „Það er ekkert illt við það — það mun
aðeins verða óvæntur fögnuður fyrir fröken
Mariu.“
öfrýnilegt andlit hennar brosti og þrátt fyrir
ófríðleik þess fannst Hermanni það næstum blítt.
„Já, óvæntur fögnuður, herra! Ég skil það.
Nú skulið þér bara sjá, að ég ætla að vera yðar
góða dís! Hér er lykillinn að íbúðinni. Frú
Pilon tapaði honum núna í dag, þegar hún fór.
Ég fann hann, og það lítur út fyrir, að það sé
ráðstöfun örlaganna að þér skulið fá hann. Opnið
gætilega dyrnar — þá munið þér vissulega finna
frökenina syngjandi eitt af sínum fegurstu lög-
um. Þér getið gefið henni blómin sem nokkurs
konar viðurkenningu. Ér það ekki ágætt?"
Andlit hans Ijómaði og í augum gömlu frú
Lepics líktist hann skóladreng. Hún hikaði eitt
augnablik, síðan tók hún lykilinn ofan af hillu
og rétti honum hann.
„Gjörið þér svo vel, flýtið þér yður nú,“ sagði
hún, og um leið og hann næstum hrifsaði hann
af henni og þaut upp tröppurnar, snéri hún sér
við gekk inn í litlu kytrulegu ibúðina sína og
yppti öxlum.
„Veslings pilturinn," muldraði hún. En þannig
er það bezt. Ég hef engan hagnað af því, þvert