Vikan - 01.11.1945, Blaðsíða 11

VIKAN, nr. 44, 1945
11
Framhaldssaga:
Sjúklingurinn í stofu 18
— STiALDSAGA EFTIR MIGNON G. EBERIIART
10
„Mér leið hálfilla í nótt.“ Hann mjakaði sér
ofurlítið til. „En mér líður skár núna, mikið skár.
En, segið mér nú hvað gerðist í nótt, ungfrú
Keate. Ég heyrði eitthvað hróp.“
„Það var einn af nemunum, sem varð hræddur."
Ég reyndi að láta sem ekkert markvert hefði
verið um að ræða, en augnaráð Sonnys sýndi
greinilega, að hann var ekki ánægður með svar
mitt. m
„Það gekk líka eitthvað undarlegt á í dag,“
hélt hann áfram. „Það hefir verið eilíft ráp, fram
og aftur, og fótatak, sem ég kannaðist ekki við,
frammi í ganginum. Og í dag um tvöleytið var
skyndilega öllum hurðum lokað, og skömmu
seinna heyrði ég að börum var ekið eftir gang-
inum. Er — er einhver sjúklinganna nýdáinn,
ungfrú Keate?“
Þegar ég má ekki segja sannleikann, segi ég
oftast eitthvað, sem kemst nærri honum, og
svaraði því:
„Já, Sonny — það dó einn af sjúklingunum,
gamall maður.“
„Hm.“ Sonny leit á mig vantrúarfullur. Ég
beygði mig áfram til að slétta úr lökunum hans.
Þann tíma, sem sjúkleiki Sonnys hafði neytt
hann til að liggja aðgerðarlaus í rúminu, hafði
þroskazt með honum einhver óhugnanlegur spá-
dómshæfileiki eða innsæi, sem orfitt er að leika á.
„Hm,“ sagði hann aftur. Hann var ekki ánægð-
ur með svar mitt, en of kurteis til að reyna að
ganga á mig. „Jæja, hvernig var veizlan? Var
gaman?"
Það var ánægjuhreimur í rödd hans.
„Veizlan?“ endurtók ég utan við mig. „Ö,
veizlan, Sonny, það var ekkert gaman, ekki nokk-
um hlut. Það var svo hræðilega heitt.“
„Ungfrú Day hefir haft svo mikið að gera, að
hún hefir ekki mátt vera að því að koma og
segja mér frá henni,“ sagði Sonny. „Ég lá vak-
andi og beið eftir því að hún kæmi. En hún hefir
sjálfsagt átt annrikt."
„Já, en ég hélt------." Ég hætti snögglega, en
flýtti mér svo að bæta við: „Hún kemur þá ef til
vill í kvöld i staðinn, Sonny. En — en hvers vegna
hringduð þér, Sonny? Vantar yður eitthvað?"
„Mig langar bara í nýtt vatn, og svo ætlaði ég
að biðja yður um að hagræða koddanum mínum."
Ég færði honum vatnsglas með ísmola í og
hagræddi honum eins vel og hægt var.
Jæja, svo Maida hafði þá eftir allt saman ekki
farið inn til Sonnys í gærkvöldi! En hún hafði
samt sagt mér það, óspurð, það mundi ég. Eg
braut heilann um þetta dáiitla stund, og komst
að lokum að þeirri niðurstöðu, að Maida hefði
ekki skrökvað að mér af ásettu ráði, nema hún
hefði haft mjög brýna ástæðu til þess. En þessi
niðurstaða gerði mér ekki léttara í huga, síður
en svo!
Sá hluti næturinnar, sem eftir var, varð okk-
ur erfiðari en hinn fyrri.
Versti tími næturinnar er frá klukkan tólf til
fjögur. Þá finnst manni tilveran grá, köld og
ömurleg. Blóðrás sjúklinganna verður hægari,
andardrátturinn erfiðari, og lífið verður að byrði,
sem bezt væri að losna við að bera, og dauðinn
kallar, lokkandi og heillandi. Þá má hjúkrunar-
konan ekki víkja frá rúmi hins veika, og leggur
fram alla krafta, líkamlega og andlega, til að
hindra þá frá að leggja af stað í hina löngu ferð,
sem enginn fer nema einu sinni-------. Ef til vill
a . Dr. f-etheny yfirlæknir á
" * St. önnu sjúkrahúsinu.
Dr. Balman, fyrsti aðstoðarlæknir. Dr. Fred
Hajak, annar aðstoðarlæknir, eini læknir-
inn, sem býr í sjálfu sjúkrahúsinu. Jim
Gainsay, vinur Lethenys frá því á skólaár-
unum, verkfræðingur. Sara Keate, yfir-
hjúkrunarkona á St. önnu sjúkrahúsinu —
og sú, sem segir þessa leyndardómsfullu
sögu. Maida Day, img og óvenjulega lagleg
deildarhjúkrunarkona í suðurálmunni, þar
sem hin umrædda stofa 18 er. Þetta fólk
er nú allt statt í boði hjá Corole Letheny,
frænku Lethenys læknis, og er hún ráðs-
kona hjá honum. Hjúkrunarkonumar fara
heim úr boðinu til þess að fara á nætur-
vörð. Veðrið er óheillavænlegt, þrumuveð-
ur í aðsigi. Ýmislegt undarlegt gerist.
Ungfrú Keate finnur eterlykt úti í garð-
inum.------Óveðrið skellur á um kl. iy2.
Og þegar þessar tvær hjúkrunarkonur eru
að loka gluggum, deyja ljósin. Inni á nr.
18, í birtu af eldingu, sér ungfrú Keate
að sjúklingurinn er dájnn. Þegar hún er
búin að sækja Ijós mætir hún Maidu og
þær uppgötva að radímið, sem verið var
að lækna sjúklinginn með er horfið. Þær
reyna árangurslaust að ná í Letheny í síma,
hann er ekki heima. En Balman lofar aftur
á móti að koma strax, og um síðir tekst
ungfrú Keate að vekja Hajek. Eftir stutta
skoðun lýsir Balman því yfir að sjúklingur-
inn hafi dáið af of stórum morfínskamti og
bendir á lítið far á handlegg hins dána.
Lögreglan og spitalastjómin kemur á vett-
vang. Ungfrú Keate kemst að því þegar
hún fer að skoða hlutinn, sem hún fann úti
í eplagarðinum, (að það er vindlingahylki
Jim Gainsays. Yfirheyrslur fara að byrja.
Lance O’Leary yfirheyrir Keate. Letheny
yfirlæknir finnst dauður í skáp á stofu 18.
Keate heimsækir Corole. Maida er mjög
óróleg.
er það erfiðast af öllu í starfi okkar, að það er
krafist mestrar áreynslu af okkur, þegar við er-
um þreyttastar.
Siðastliðna nótt hafði dauðinn krafist tveggja
fórna í álmunni — og það dauði af mannavöldum.
En af völdum hvers?
Mér datt í hug læsti skápurinn í stofu 18. Hroll-
ur fór um mig, og ég varð gripin hræðslu við
flöktandi skuggana — —. Dauðir menn geta
gengið um. Dauðir menn hafa ekki lykla né læsa
hurðum. ■— En hver hafði læst þessari hurð?
Næst lá að álíta, að einhver utanaðkomandi hefði
gert það, einhver, sem ekki heyrði til á St. önnu
sjúkrahúsinu. En auðvitað hafði lögreglan rann-
sakað allt húsið, svo óhugsandi var, að hann væri
þar enn, falinn í einhverjum krók eða ranghala.
En — hverjir þekktu húsið og lóð þess út S
æsar? Hverjir vissu, að radímið var í notkun?
Hverjir vissu um verðmæti þess?
Nú var hringt í stofu 11, ég flýtti mér þangað,
og lagði frá mér skýrsluna, sem ég hafði starað
á, án þess þó að taka eftir hvað á henni stóð.
Nr. 11 var með köldu, og skalf og hristist í rúm-
inu. Síðan fékk hann hitakast og byrjaði að tala
í óráði. Balman hafði búizt við þessu, og fyrir-
skipaði morfín, ef nauðsyn bæri til. Eg fór því
fram í lyfjageymsluna til að sækja það sem til
þurfti.
Lyfjaklefinn er nyrzt í álmunni, beint á móti
eldhúsinu. Þar eru alltaf geymdar birgðir af ým-
is konar lyfjum, sem oft þarf að grípa til. En
vegna þess, að sjaldan er um miklar birgðir að
ræða, er klefinn jafnan ólæstur. Ennfremur
geymum við þar nokkur áhöld, sem við getum
ekki án verið, þar á meðal morfínsprautu og nál-
ar af ýmsum gerðum. 1 síðastliðinni viku hafði
bullan i sprautunni bilað, og Maida hafði farið
með sína sprautu, var hún látin í sltúffu hjá
þeirri ónýtu.
Ég dró skúffuna út. Þar lá aðeins ein sprauta,
sú skemmda. Jæja, Maida var líklega að nota
hina, hugsaði ég. Ég beið dálitla stund til þess
að vita hvort hún kæmi ekki með hana, en varð
brátt leið á að bíða og lagði af stað til að leita
að Maidu.
Ég fann hana frammi i eldhúsi við að hita
mjólk.
„Má ég fá sprautuna?” spurði ég önuglega.
„Sprautuna? Meinar þú morfínsprautuna?"
„Já — auðvitað. Ég þarf að nota hana strax.”
„Er hún ekki í skápnum ?“ Hún var önnum
kafin við að hræra malti saman við mjólkina.
„Nei — é^ hélt að þú værir að nota hana."
„Ég hef alls ekki notað hana neitt í nótt,"
svaraði hún, en hún leit ekki á mig.
„Það er bezt að ég athugi þá, hvort ungfrú
Flynn er ekki með hana.“
Ég gekk hratt burt. Ungfrú Flynn var ekki
með sprautuna og sagðist ekkert hafa notað
hana. Hún gaf í skyn að sprautan væri í skápn-
um, þótt ég hefði ekki séð hana, og gekk með
mér þangað og oppnaði skúffuna sjálf.
„Vissi ég ekki!“ sagði hún hreykin. „Hér Iigg-
ur hún.“
Og vissulega lá hún þar!
Ég varð all-skömmustuleg, ekki sizt vegna
þess, að ungfrú Flynn hló að mér og lét einhver
orð falla um sjón mína og eftirtekt, en mér
fannst hún reyndar ekkert fyndin.
Þegar ég var að fylla sprautuna, sá ég skyndi-
lega nokkuð, sem næstum var búið að fá mig
til að missa hana niður. Ég hafði merkt hana,
þegar ég fékk hana, með því að rispa þvert yfir
fyrsta stafinn í verksmiðjuheitinu, sem á henni
stóð. Það er algengt að slíkum verkfærum sé
ruglað saman á sjúkrahúsum, og ég hafði því
rispað með beittum hníf þvert yfir k-ið í nafn-
inu „Kesselbach."
Þetta var þá sprautan min. Hvernig hafði
hún komist hingað? Ég mundi allt í einu eftir
því, að Maida hafði setið í gluggakarminum hjá
mér og skoðað verkfærin mín í krók og kring. Ég
mundi svo greinilega, hvernig hún vatt þeim við
með hinum fögru fingrum sínum.
Eftir að hafa gefið 11 innsprautinguna, sótt-
hreinsaði ég nálina og lagði hana á sinn stað
og fór því næst aftur inn til sjúklingsins.
Eg settist niður í litla dimma herberginu og
hlustaði á andardrátt sjúklingsins og veitti því
athygli að hann varð smám saman rólegri og
reglulegri. Ég fór að hugsa um allt, sem fyrir
hafði komið og raknaði ekki við mér fyrr en lýsa
tók af degi.
V. KAFLI.
Eftir þessa nótt fékk ég verulegan áhuga
fyrir málinu — ég meina fyrir því að leysa 'þetta,
glæpaspursmál. Hr. O’Leary hefir síðar verið svo
kurteis að lýsa því yfir, að ég hafi satt að segja
hjálpað honum mikið, en það er reyndar óþarfi
að endurtaka orð hans hér. Hvað sem því líður,,
get ég þó sagt með góðri samvizku að ég gerði:
það sem ég gat — sem að vísu var ekki mikið