Vikan - 17.11.1949, Síða 5

‘VTKAN, nr. 46, 1949
5

Framhaldssaga:
iiiiiiiittiiiiiimiiimuiiiiiuiiiiiiiiiiiimiiiiiiifiiuiiiiiiiiiuiiiiMiimitiMiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii immiiiimiiiiiiiiiiiiiaa
EIRÐARLA UST LÍF
Eftir ANN DUFFIELD
iiiimimiumiiiimmiimmmmummmmimiiimiimmiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiimimiiiiimmiiiimmmmiiiiuiim iimumuuuuiuuuuuumimuumumuuuuuuuuuuuuuuiuuiuimummummuimiimuuumiumiiiiiiii
gramt í geði. Og allt'í einu fór hún að óska þess,
að kjóllinn hennar væri ekki svona fleginn, hún
vafði sjalinu þéttar að sér og hugsaði aftur:
„Fegin er ég að hafa ekki skilið það eftir.“
En hún ætlaði ekki að hegða sér eins og
móðguð skólastelpa. — Hún leit einarðlega fram-
an i hann og sá sér til skelfingar, að hann hlaut
.að lesa hugsanir hennar. Augu hans gátu verið
hlýleg og ljómandi af gamni — og þau voru
það líka að þessu sinni. Og í sama bili og hann
sneri pér við og leiddi gesti inn í samkvæmið,
.sló hann léttilega á sjalið og mælti:
,Með leyfi,“ sagði hann. „Þér þarfnist þess
■ekki hér inni —1 en þegar við göngum til borð-
stofunnar hinsvegar •— það er mikill dragsúgur
í göngunum hérna.
Áður en hún fengi á móti mælt, hafði hann
tekið af henni sjalið og sett á handlegg sér.
Þetta var mjög hugsunarsamt — hefði til
dæmis Rickey eða Jim Leighton gert þetta,
mundi hún hafa verið mjög þakklát, en augu
Mustapha, sem hlógu á móti henni, urðu þess
valdandi, að blóðið þaut fram í kinnar hennar.
Hann hafði lesið hugsanir hennar og hegnt henni
fyrir á sinn hátt. Hann hló og það brá fyrir
ögrun í hlátri hans.
Reiðin sauð í henni, en hún gætti sin. Föður
síns vegna og sjálfrar sín mátti það ekki henda,
að hún færi að gera uppsteyt gegn gestgjafa
sínum. Ef til vill var óþarfi að láta svona. Eng-
inn hinna kvennanna var með sjal og allar gengu
í mjög flegnum kjólum.
Heimboðið hafði verið ákveðið klukkan niu og
á minútunni níu höfðu þau komið •— en ekki
sást bóla á nokkrum mat. 1 öðrum enda stof-
unnar, sem var mjög stór, var langt borð þakið
þessu dásamlega mezelihs, sem aldrei mátti
vanta í boðum tyrkneskra manna. Og þar voru
litlir cocktail-blandarar, Flöskur, vínkönnur og
glös af öllum stærðum.
Þarna höfðu gestirnir safnazt saman, og þjón-
arnir voru á sífelldum þönum til þess að gera
þeim til hæfis og hella í staup þeirra. Mustapha
fór þangað með Beatrice og kynnti hana fyrir
þecsum og hinum — suma hafði hún raunar
hitt áður.
„Hans hágöfgi — son exellence — Monsieur
le général — Madame — Signora------------Og allt
í einu var hún komin mitt á meðal fjörmikils
fólks.
Menn töluðu ensku og frönsku og voru fljótir
að skipta um tungumál, ef þess gerðist þörf.
— Og allir töluðu gott mál. Það var óvenjulegur
ljómi yfir samkvæmi þessu. Beatrice hugsaði
með sér: Mustapha hefur boðið öllum skemmti-
legustu og virðingarmestu mönnum í borginni
— Það er mikill sómi fyrir okkur.
Hún sá það líka, að gestgjafinn var enginn
rati í að umgangast þessa heimsborgara og
veraldarvönu menn og konur, — síður en svo!
Fallegur, aðlaðandi og fullkomlega eðlilegur
eins og hann væri þarna á réttri hillu. Hann
virtist ekki eiga örðugt með að hegða sér og
var síður en svo eftirbátur hinna í allri fram-
göngu — á yfirborðinu að minnsta kosti.
Mustapha gekk frá einum hópnum til annars
og hvar sem hann fór, var hann ávallt miðpunkt-
ur samkvæmisins. Beatrice heyrði hann mæla
bæði á enska og frakkneska tungu, heyrði hann
segja ítalska sendiherranum skopsögu á ítölsku
■og varð þess vísari, að glæsileiki hans og mennt-
un var ekki síðri en annarra, — ef ekki meiri.
Hún sat á milli frakkneks hershöfðingja og
ítalskrar konu og jafnframt því sem hún fitlaði
við coctailglas sitt og ræddi við sessunauta sína,
gat hún ekki að sér gert að fylgja Mustapha
eftir með augunum.
Hann var góður gestgjafi •— það varð hún að
viðurkenna. Skæru, bláu augun hans sáu allt,
og hann gætti þess ávallt að enginn þyrfti að
sitja yfir tómu glasi.
Skrýtið, að maður, sem alls ekki drakk, skyldi
eggja aðra svo ákaft' til drykkju. Hún minntist,
þess sem Rickey hafði sagt, að hann væri eins
og könguló, sem reyndi að veiða flugur í vef
sinn.
Nei, þetta var ljótur leikur! Hún gat ekki þol-
að Mustapha, en hún varð að stilla sig. Auðvit-
að hvatti hann gesti sína til þess að drekka, eins
og góðum gestgjafa sæmdi, en hún óskaði þess,
að hann héldi víninu ekki um of að föður sínum.
Nú stóð hann aftur við hlið hans og gamli,
kurteisi hershöfðinginn vék úr sæti sínu og tók
þá ítölsku með sér.
„Jæja, ungfrú Molloy, hafið þér skemmt yð-
ur vel?“ spurði Mustapha vingjarnlega.
„Já, prýðilega! Þetta er dásamlegt samkvæmi,
Mustapha Aziz.“ Hún talaði nú frjálsmannlegar
og djarflegar við hann en áður.
„Þannig óskaði ég líka, að það yrði,“ svaraði
hann. „Viljið þér ekki einn cocktail-bikar til ? “
„Nei, þökk fyrir.“
„Kavíar ?“
Hún hristi höfuðið og hló.
„Þá væri mér ógerlegt að borða matinn — ég
held að enginn geti það.“
„Þér munuð samt komast að raun um, að þeir
munu geta það. Þetta er bara til þess að örva
lystina. Lof mér að hella i glasið yðar.“ Hún sá,
að hann tók glas handa sjálfum sér um leið og
hann sagði þetta:
„Þetta er grenadinesagði hann eins og hann
væri að svari spyrjandi augnaráði hennar. „Ég
verð að láta sem ég drekki sjálfur."
„Drekkið þér ekki sterka ,drykki?“
„Aðeins koníak út í kaffi, ungfrú Molloy.“
„Viljið þér ekkert annað?“
„Jú, það vil ég! En ég hef lært að halda löng-
unum mínum í skefjum, ef þær brjóta i bág við
lifnaðarvenjur mínar.“
„Þér eruð viljasterkur."
„Þér vitið nú minnst um það, ungfrú Molloy."
Aftur brosti hann.
„En geri einhver á móti vilja yðar?“ Hún leit
á hann og ætlaði að vita, hverju hann svaraði og
hvernig honum yrði við. Hún vissi vel, að nú
ögraði hún honum og gætti þess vandlega að
fara ekki að neinu óðslega.
„Það gerir enginn á móti vilja mínum, ung-
frú Molloy.“ #
„Enginn?“ Það var bæði efi og vottur af fyrir-
litningu í rödd hennar.
„Til þessa enginn!“ sagði hann.
„Þá er timi til kominn, að það verði,“ sagði
hún.
„Ég vil ekki ráða neinum til þess.“
„Ég hygg, að þér fallið á sjálfs yðar bragði,
Mustapha Aziz!“ sagði Beatrice glaðlega —
örvuð að þessu samtali, en þó vitandi vits.
„Og ætlið þér að koma í veg fyrir það?“
,,Ég?“ Nú skildi hún, að hún hafði gengið feti
of langt, en siðan svaraði hún: „Nei, auðvitað
ekki.“ Hún sagði þetta kuldalega og í fjarlægð.
„Mér kemur það ekkert við.“
„fivað mér við kemur, eigið þér við?“ Hann
horfði hvasst á hana.
Áður en hún fengi svarað birtist þjónn i dyr-
unum og tilkynnti að maturinn væri til. Og
Mustapha Aziz bauð henni arminn með því að
hneigja sig kurteislega. Hún hrökk við. Hún leit
á hann með stórum augum og síðan á hinar kon-
urnar sem allar voru af háum stigum, gripin
feimni og furðu.
„En . . .,“ stamaði hún.
„Vissuð þér það ekki? Jú auðvitað vissuð þér
það. Ég hélt þessa veizlu yður til heiðurs, ung-
frú Molloy!“
Rödd hans var blíðari en hún átti að venjast.
Hún gat ekki staðizt töfra hans. Hún var áhrifa-
gjörn og velviljuð, þrátt fyrir kuldalega fram-
komu — hún fann að hún hafði verið — ef ekki
dónalega — þá að minnsta kosti ekki sérlega
vingjarnleg. Hún vissi vel, að henni var mikill
sómi sýndur með því að vera heiðursgestur og
eitthvað lá að baki því.
Og jafnframt því sem hún skammaðist sín
út af framkomu sinni, gat hún ekki annað en
dást að honum. Hver annar en Mustapha hefði
getað gert þetta? Hver annar hefði vogað sér
að gera það? Beatrice var ekki að eðlisfari auð-
mjúk, en vissi að hvergi nema þarna, hefði hún
verið tekin fram yfir sendiherrafrúr.
Hann hefði ekki átt að gera það,“ hugsaði hún.
Það verða allir bálillir. En hún gat ekki gert
annað en lagt hönd sina á handlegg hans. Hún
leit á föður sinn um leið og hún gekk fyrst út
úr salnum. Molloy hóf brúnirnar og brosti upp-
örvandi til dóttur sinnar.
Mustapha greip sjal hennar um leið og þau
gengu fram hjá stólinum, sem það var á og þeg-
ar þau gengu út úr salnum, lagði hann það yfir
herðar hennar. Þau gengu um breiða ganga -—
húsið virtist óendanlega stórt.
„Jæja, hvað segið þér nú?“ spurði Mustapha,
er þau voru komin af stað.
„Mér er nú farið að skiljast, hversu vilji yðar
er ósveigjanlegur," svaraði hún. „En verður yður
— eða mér — nokkurn tíma fyrirgefið þetta?“
„Ég ætla að vitna í yðar eigin orð ungfrú
Molloy. Yður „kemur það ekkert við“. Og í mínu
húsi, verðið þér ávallt tekin fram yfir allar aðrar
konur.“
Hvíta höndin, sem hvíldi á handlegg hans,
skalf en varð síðan kyrr aftur. Aftur tókst
Beatrice að stilla skap sitt, þótt reiðin syði í
henni. Þetta var of mikið af því góða — hann
gekk feti of langt. 1 kvöld gat hún ekki látið
til skarar skríða, en seinna ætlaði hún að gera
honum það ljóst, að þau áttu ekkert vantalað.
Þau gengu inn í borðsalinn — fagran sal með
dökkum spóni á veggjunum. Beatrice settist
hægra megin við Mustapha og leit síðan um-
hverfis sig á hinar konurnar. Nei, hún þurfti
bersýnilega ekki að óttast þær — þær brostu og
mösuðu við borðherra sína glaðlega og eðlilega,
án þess að þess yrði á nokkurn hátt vart, að þær
væru sárar yfir, að Beatrice var tekin fram yfir
þær. Kona enska sendiherrans leit að vísu rann-
sakandi í áttina til hennar, og þótt augu hennar
væri ef til vill alvarleg, voru þau að minnsta
kosti vingjarnleg.
Maturinn var dásamlega gerður og franskur
og allt fór vel og settlega fram. Þrátt fyrir