Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.11.1909, Blaðsíða 1

Bjarmi - 01.11.1909, Blaðsíða 1
BJARMI ðs KRISTILEGT HEIMILISBLAÐ III. árg. Ileylíjavík, 1. nóv. 15)09. »Ea kenni í bvjósti um fótk þelhm. Matt. 15, 32. Kærleiki Krists og vanþakklæti manna. Heíir þú aldrei tekið el'tir hinni djúpu hrygð frelsara vors yíir þvi, að menn tóku við gjöfum hans, en ekki við honum sjálfum? Pað er allrar eflirlcktar vert. Eins og þú veizt, þá var það einn þátt- urinn í staríi hans að ferðast um og gera gott. Hann dreifði límanlegum áslgjöfum út frá sér lil allra hliða, læknaði sjúka, lífgaði dauða eða hjálpaði bágstöddum á annan hált. Hann sjmdi í þessu guðdómlegt ör- læti. Hvaða lilgang hafði hann með kærleiksverkum sínum? Það liggur i augum uppi. Þau áltu að Jaða menn til að vegsama gnð og þakka honum, og jafnframt þvi sýna þeim, að hann væri sjálfur hinn eingetni sonur föðursins, sendur lil að frelsa mennina frá syndum þeirra. En svo muntu hafa tekið eflir því, að þeir voru svo fáir, svo sorglega fáir, sem þágu ástgjaíir hans eflir þessum til- gangi hans, þó að þeir tæki fegins- hendi við þeim. Peir vegsömuðu ekki guð fyrir þær, og þeir trúðu því ekki, að hann væri l'relsarinn — eini hjálparinn í allri neyð, andlegri og líkamlegri. Hvernig stóð á því? Það var af þvi, að þeir þóllust vera góðir, svo góðir, að þeir ællu laun skilin af guði fyrir trúmensku sína við hann, svo rétllátir, að þeir þyrflu ekki guð- legrar réltlælingar við, eins og eldri sonurinn í dæmisögunni um tjuida soninn. Þetla var orsökin. En nú vissi frelsarinn, að þeir voru allir lýndir synir, el' þeim kæmi eng- in hjálp að ofan. Þess vegna féll lionum svo sárt, svo sárt vanþakklæt þeirra. »Sannlega, sannlega segi ég yður; þér leilið mín ekki, af því að þér sáuð táknin, heldur af því, að þér átuð af brauðunum og nrðuð sadd- ir«. (Jóh. 6, 26). Pað er sár tilkenning, sem lj'sir sér i þessum orðum frelsara vors. Og það er auðvelt að skilja. Það er fált, scm særir viðkvæma og ást- ríka lund meira en einmilt þetta. — Vér gælum í'undið nóg dæmi í dag- iegu lifi voru því til sönnunar. Og þegar vér mennirnir. sem höf- um svo htið af viðkvæmni og ást- riki, finnum sárt til þess, ef einhver tylgir oss af einberri hagnaðarlöng- un, þá er eigi í'urða, þö að frelsara vorn, með allri sinni óumræðilegu guðlegu viðkvæmni og ástríki, læki það sárl, þcgar fólkið var að hrifsa til sin áslgjafir hans, en vegsömuðu hvorki föðurinn né trúðu því, að hann væri kominn í heiminn til að frelsa hið týnda. Hvergi kemur það átakanlegar fram en í þessu fáorða andvarpi hans við líkþráa manninn: »Voru þcir ekki

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.