Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 14.06.1928, Blaðsíða 7

Bjarmi - 14.06.1928, Blaðsíða 7
BJARMl 143 siani. Hjálparvana hrekst hún inn á brautir stefnuleysis, dægurkennÍDga og svo vesællar vísindamensku, að hún er einstæð í sögu rannsóknanna. Af tillátssemi við kirkjuna hampar hún enn hinum gamal-kunnu kristi- legu hugtökum, svo sem heilagri þrenningu, guðdómi Krists, krafta- verkum, friðþægingu, upprisu o.s.frv. En samkvæmt fyrrfefndri vísindalegri meginreglu er henni skylt að sníða burtu alt kristilegt innihald þessara hugtaka, svo að ekki verður eftir af þeim annað eða meira en sami stafa- fjöldinni í orðunum. Og þegar þeir nú, bæði af hálfu róttækra og ihaldssamra guðfræðinga, eru sakaðir um óráðvandlega notkun hinna kirkjulegu orðatiltækja, þá taka þeir til hinna aumustu óyndisúrræða, til að breiða yfír óhæfilegt atferli þeirra gagnvart kirkjunni. Eftir að hafaunnið að þvi árangurslaust marga mannsaldra að mergsjúga, teygja og toga hin kristilegu prðatiltæki, lýsa þeir því nú yfir, að orðin hafi eigin- lega enga algenga merkingu, heldur sjeu þau ekkert annað en reikul tákn þeirra hugmynda, sem einstaklingur- inn gerir sjer um hlutina. Þeir virðast ekki enn hafa gert sjer það Ijóst, að með þessu atferli kippa þeir fólum undan allri vísindalegri orðanotkun og öllu khkjulegu sam- neyti, og jafnvel öllu mannlegu fje- lagslífi. Aðstaöa nýju guðfræðinnar til kirkj- unnar bakar henni einnig annan vanda. Veraldlegu vísindin viðurkenna hana að visu bæði fúslega og hjaitanlega sem vísindi, svo framarlega sem hún beitir hinni vísindalegu starfsaðferð og hafnar öllum þeim eðlismun, sem greinir kristindóminn frá öðrum trú- aibrögðum. En það er aðstaða hennar til kirkj- unnar, sem hin önnur vísindi telja varhugaverð. Og það, af tveimur ástæðum: 1. Að hún, sem þerna kirkjunnar, er ekki vísindalega óháð, eins og önnur vísindi. — — 2. Að vísindaleg ósamkvæmni lýsir sjer í þvf, að greina fræðslu í kristinni trú frá öðrum trúar- brögðum, þar sem sömu megin- reglur eigi að gilda um alt trúar- bragðanám. — — Þetta er viðkvæmt mál, með tilliti til kirkjunnar. Hinir hálfvoigu nýguöfræðingar leitast því við að rökstyðja sjerstöðu guðfræðinnar með því, að benda á sjerkenni hennar. Þeir reyna sem sje — einmitt af þvi, að þeir eiu sjálf- um sjer ósamkvæmir — að halda þó ofurlitlu af hinni yfirnállúrlegu opin- berun Guðs. En þar með ávinna þeir sjer að eins fyrirlitningu vísindanna, en ekki traust kiikjunnar, Starf þeirra nær engri viðurkenningu, hvorki sem guðfræði nje vísindi. >. Framh Skarið i ijósinu. í 42. tbl. af blaðinu »Verkamaðuiinn(( frá 27. september f. á. er birt á prenli prjedikuu eftir sra Halldór Kolbeins prest á Stað í Súgandaflrði. Yflrskrift ræðunn- ar er: »Syndir tungunnar og dygðir«. — Er pað óneitanlega tímabært og parft umtalsefni, og margt i peirri ræðu er prýðilega og rjett sagt. En pó er skar í Ijósinu, sem veldur þvi, að ljósið ber ekki eins góða birtu og ella mundi, og lýsir ekki eins vel og annars gæti pað. Á ein- um stað i áðurnefndri ræðu kemstræðu- maður pannig að oiði: »Pað geysa á vor- um tímutn skæðar trúmálastyrjaldir yfir petta land. Ávalt pykir oss að allir leið- togarnir i peirri baráttu hafi hneygð til þess að hatla rjettu máli, pegar þeir mæla i garð ándstæðinga. Það er ilt til pess að vita, að boðberar sannleika trúarbragð-

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.