Æskan

Árgangur

Æskan - 01.08.1905, Blaðsíða 7

Æskan - 01.08.1905, Blaðsíða 7
ÆSKAN. 87 einkum við mynni Þjórsár og Rangár. Rangá eystri stíflaðist alveg af vikur- gangi og ílóði um- stund upp yfir alla bakka, þangað til hún gat brotist gegn- um vikurhrönnina. Þorskar vórn magrir, sem veiddust, og liiagi þeirra í'ullur af vikursandi.| Eftir þetta gos féllu skepnur af fóðurskorti og margur maðuiinn fórsl úr hungri og harðretti. Það bættist líka ofan á, að norðvestanveður skall á, rétt eítir það er eldgosið hófst og stóð í samíleytta fimm daga; rak þá hafís frá Grænlandi að vesturlandinu og öllu norðurlandi. Eggert ólafsson, skáldið góða og föðurlandsvinurinn, var á uppsiglingu til íslands þetta vor og orti þá undur hlýjar og fallegar vísur til íslands, ætt- jarðar sinnar, sem hann unni svo heitt. Þar er þetta í: Skipverjum nóttin birtu bjó, brá ei vanda sínum; Hekla tysti langt um sjó laukafáki mínum. Hátt í lofti, hvergi kyr. hygg eg ljósin brynni; slíka kveðju ei fékk eg fyr á fósturjörðu minni. Af annara skálda vísum, er minst hafa Heklu, skal hér við bætl þessari vísu : Öldruð Hekla er að sjá ísa hökli búin, Þekkir eklu' ei þoku á Þrifleg jökla frúin. Vatnsenda Rósa. »Creturðu burstað?« Ungur maður, sóðalega til fara, sneri sér til forstöðu- manns fyrir stórri verzlun og sótti um atvinnu. »Hvað geturðu gert'?« spurði forstöðu- maðurinn. »Næstum hvað sem er«, svaraði um- sækjandinn. »Geturðu burstað?« »Já, það gæti ég hugsað!« »Hvers vegna byrjarðu þá ekki á þvi að bursta hattinn þinn?« Hann hafði nú ekki hugsað um það, dreng- urinn. »Geturðu hreinsað leðurfatnað?« »Ójá!« »Þá er það skeytingarleysi af þér, að skórnir þínir eru svona óhreinir«. Drengurinn hafði ekki heldur hugsað um það. »Geturðu þvegið?« »Já, það get ég!« »Þá get ég látið þig hafa eifthvað að gera. Farðu út og reyndu list þína á kraganum, sem þú hefir um hálsinn. En komdu ekki aftur«. Þó að hið ytra sé ekki alt af óygggj- andi merki um góða lyndiseinkunn, þá er það þó víst, að af tveimur um- sækjendum mun hver verkveitandi veita þeim drengnum starfið, sem er þokkalega til fara fremur en hinum, sem lætur sér á sama standa, hvernig hann er til fara. Orsökin til þess er augljós. Sá drengur, sem lætur sér umhugað um, að hvað eina sé hreintegt, sem hann er í, mun líka reynast vandvirkur og ávinna sér með því traust húsbónda síns. Það, að vera vel til fara, er ekki

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.