Muninn

Árgangur

Muninn - 06.03.1940, Blaðsíða 2

Muninn - 06.03.1940, Blaðsíða 2
2 ödrum hætti.' í þeim bókum er bkki eins víei og kraftur. Þad er óvfda hægt ad mikid af fögrum litum og mjúkum línum benda á, ad hann mieþyrmi henni eda <5~ sem í hinum fyrri. Ljódin eru nú þyngri virdi helgi hennar sem elzta bókmáls og stirdari, en jafnframt stórfelldari Nordurlanda. Einar hefir líka eagt um og veigameiri en ádur. í þeim er minna hana stærri ord en sögd hafa verid um af yndisfögrum náttúrulýsingum og hinum nokkra adra tungu: "Eg skildi, ad ord töfrandi þokka, eem ber svo mikid á £ er á íslandi til um allt, sem er hugsad fyrri bókunum. Nú heyriet minna af þýd- á jördu", um og mildum hljémum í söngum hans. En í kvædinu "Módir mín" eru nidurlags- í þess stad eru þeir nú þrungnir djúp— ordin á þessa leid: sœrri speki og sltmgnir norrænum krafti. "Médir, nú ber eg þitt mál á vör Líf hans var karlmannlegt og bera ljódin og merki þér Ijédastafi. svip þess. Eitt af því, sem einkennir Til þess ták eg fari, til þess Einar Benediktsson, er þad, hve lítid flaut minn knör, hane eigid "eg" kemur fram í kveedum til þess er eg kominn af hafi". hans. Hann yrkir ekki alltaf og alls v&r hlutverk lífs hans. stadar um sjálfan sig og þad olan og þá ^^ fæddist tn bess ad leika þad. ógæfu sem yngri skaldunum verdur evo er gtœrsta hlu£verkid eem ^k- tídrætt um. Hann^er ekki neinn middep- J £efir veri(J á leiksvidi ísienzkrar ill, eem lifid snyst um, heldur eitt af l-.S'MI' ta komunum, sem reikar um í geimi tilver- unnar. Ljód hans eru ekki tölud til Bjarni Benediktsson. neins einstaks, heldur til allra, sem vilja hlýda, vegna þess ad hann er ekki talemadur neinnar st jórnmálaetefnu eda EKKI ÞARF NEMA EINN G-IKKINN neine þess, sem nær til eins, en ekki f HVEEJA vEIÐIST^-DINA. til annars. Yrkisefni hane eru of göfug, gullid í þeim of skírt, til þess ad hægt Þegar eg íhuga máleháttinn um gikkinn sé ad blanda þau sora jardneskra dægur- í veidistödinni, kemur jafnan í hug minn mála. Einmitt þesevegna geta allir til- fornleg mynd af veri, eins og eg hugsa einkad sér ljódin, og þess vegna eru þau mér þad á blómatíd útrædisins á Sudur- sígild. Jördin var of smá fyrir Einar nesjum og Snæfellsnesi. Benediktseon. Andi hans var svo v£d- Mer þykir skemmtilegast ad hugsa mer fedma, ad hann komst eigi fyrir á jörd- þad undir Jökli á hinum fornfrægu veidi" inni skauta á milli. Þess vegna leitar mannaslódum veetur þar. hann lengra. Hugarskip Einars liggur vid Eg sé £ huganum gamla, gráleita ejóbúd festar £ voginum. Parmadur st£gur um og fiskimannahóp, sem var á sjé dag bord, vindur upp segl og siglir af stad hvern. yfir höf hnattageimsins. Parmadurinn Þad eru hardlegir menn, sem sækja leggur skipi s£nu ad landi alheimsandans. feng einn £ greipar höfudekepnanna og Og hann gengur á land á>g inn £ höllina ædrast aldrei, þó ad Ægir sé stundum og nemur stadar vid fótekor alheimeand- hardhendur og veidin heldur rýr. ane "med beygdum knjám og med bænastaf". Einu einni eem oftar bætist nýr madu*' Hann sér og skilur, hve jördin og allt, £ hópinn. Hann hefir ádur róid £ mörgv& sem henni fylgir, er smátt og audvirdi- veidistödum sunnan lands og virdist legt hjá alheimsv£dáttunni og þv£, sem £ bera skyn á margt. Honum finnst fátt uffl henni býr. Og þá yrkir hann um hina ei- lffitf og starfid £ veidistödinni, finnuí" l£fu leit manneeálarinnar ad þv£, sem jafnan eitthvad ad öllu og lætur óspart hún ekki þekkir og er fyrir utan takmörk f ljós, ad hann sé vanur betri adbúd. jardarinnar. ..."menn b£da vid musteri Honum þykir verbúdin köld, óþrifaleg og allrar dýrdar". En mennirnir fara erind- óvistleg. Þegar landlegur eru kallar ieleyeu, þv£ ad "autt er allt svidid og hann þad ómennsku ad sitja £ landi, en hardlæet hvert hlid og hljédur eá andi, £ slæmum vedrum þykir honum hin brádas't0, eem býr þar".^Og er hann heyrir "hjarta- l£fshætta ad róa. Þegar fiskad er á slög alvalde £ kerfum stjarna" og sér grunnmidum, vill hann hvergi vera nema * hina miklu hrin^rás magns og efnis, þá djúpi, en þegar setid er á djúpmidum, sér hann, hve ver £búar þessa hnattar heldur hann hvergi fisk nema á grunni« erum skammt á veg komnir. "Ad speki Þegar báturinn hreppir brim, þykir honu0 heimsins brosa hædabál. f barnaskóla hvergi óviturlegra ad hleypa £ land en virtist hér vor sál". þar sem farid er. Þegar sjómenn ganga Þetta er him mikla l£fsspeki Einars ad leikum, þykja honum engir leikir Benediktssonar. . leidinlegri en þeir, sem fram fara. Ekkert skáld sfdari t£ma^hefir sýnt, Sjálfur stingur hann aldrei upp á neinu*1 hvad fslenzkan er og hvere hún orkar leik, eins vel og Einar. Ordsins list er fólg- Hann er ekki hávær, en hann mögla*" in f þvf ad setja rétt ord á réttan stad. sffellt. Hinir gömlu sjómenn eru vani*" Þegar Einar fór enillingshöndum eínum um ad vera gladir vid sitt og láta ekraf íslenzkuna med fjölbreytni sinni, þá reis hans sem vind um eyrun þjóta í fyrstu- hvorttveggja f fullri hæd. f medferd En brádlega fara þeir ad gefa þvf gauffl. hennar hefir honum hvergi brugdizt mynd- Þad kann ad vera eitthvad hæft £ þvf,

x

Muninn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Muninn
https://timarit.is/publication/429

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.