Heimilisblaðið - 01.03.1932, Blaðsíða 13

HEIMILISBLAÐIÐ
45
heyrt dauft skrjáf, og nú starði hann
ast á blettinn, þar sem ræningjarnir hlutu
sjást, ef þeir gerðu árás. Vöðvar hans
'’0ru svo stæltir, að hann verkjaði í þá.
^'ffillinn flaug upp að kinninni.
>:>Stanz!« hrópaði hann í skipunarrómi.
í einu var maður kominn í ljós inn-
an við steininn í klettaskorunni. Pað var
^lur, skáeygur Mongóli, verulega þorp-
'U'aleg'ur á svip, í víðum buxnahólkum og
'°ndóttri skyrtu. Hann hélt riffli skáhalt
,ram undan sér, og var hvít tuska fest
hlaupið. Eftir útlitinu að dæma, var
fetta sendimaður, er semja átti um frið.
Selmont var fyllilega ljóst, hver tilgang-
urinn var með þessu, og hann þurfti ekki
nema að líta á þorparann með »friðarfán-
ann« til þess að sannfærast um, að þetta
ar aðeins skrípaleikur. Maður þessi leit
a s ekki þannig út, að hann kæmi í frið-
ar erindum. Þetta var veiðibrella og ekk-
annað. I sama vetfangi og Belmont
"'úpaði »Stanz!«, hafði maðurinn numið
staðar. Hann stóð grafkyr og glápti á
jelniont, sagði síðan eitthvað, en það var
með Öllu óskiljanlegt.
>;Burt!« kallaði Belmont aftur. Ilann
uugsaði sem svo, að þó maðurinn skildi
ehki orðin, myndi hann þó ef til vill, skilja
ujóðfallið og meininguna. »Burt! Eina
mínútu til umhugsunar! Burt!«
maðurinn hikaði við. Svo var að sjá.
j°m hann væri að velta málinu fyrir sér.
að var víst ekki árennilegt að koma nær
elfnont en orðið var.
Maðurinn bablaði eitthvað og benti á
lv'tu duluna á riffilhlaupinu.
Belmont hristi höfuðið. Hann stóð enn
með riffilinn við kinn sér og hafði mann-
‘nn stöðugt á skotlínu. Þannig stóðu þeir
e'ia mínútu og héldu hver öðrum í skefj-
?m. Belmont hafði riffilinn tilbúinn og gat
,venær sem var skotið gegnum höfuðið
<l uinum. En Mongólinn treysti hvíta fán-
annm, og- honum brást það heldur ekki.
elmont mundi ekki hafa fengið sig til
. skjóta mann, er nálgaðist á þenna hátt,
Jafnvel þótt honum væri það ljóst, að það
ai' aðeins að yfirskyni og hrekkjum.
J>Burt!« kallaði hann enn á ný.
Maðurinn lézt ætla að snúa við, en í
Pess stað brá hann riffli sínum eldsnögt
‘bp að kinninni. Belmont var samt enn-
Pa viðbragðsfljótari. Hann hafði búist við
hrekkjum, og lét því ekki leika á sig.
Riffill hans small því broti úr sekúndu
á undan hinum. Mongólinn steyptist aft-
ur á bak, en kúlan úr riffli hans small
í klettinum rétt yfir höfði Belmonts. Alt
þetta skeði á örfáum sekúndum, og Bel-
mont vissi vel, hvers nú var að vænta.
Áhlaup! Annar maður kom í ljós, og'
enn einn á hælum honum, og svo sá þriðji.
Það var auðsýnilega ætlun þeirra að taka
skútann með áhlaupi, úr því þeir gátu
ekki unnið hann með slægð.
Belmont stóð grafkyr og óhagganlegur
á sínum staði Hann var jafn rólegur, eins
og væru taugar hans úr stáli. Hann beið.
Fyrsti maðurinn nálgaðist. Hann brá upp
marghleypu sinni, en féll áður en hann
náði að hleypa skotinu. Áður en smellur-
inn af fyrsta skotinu var þagnaður, skaut
Belmont á ný. Kúlan straukst rétt fram
hjá næsta manni, og munaði varla hárs-
breidd. En aftur á móti hitti hann þann
þriðja í hálsinn. Sá í miðið., er sloppið hafði
undan skotinu, var nú kominn að mynni
skútans. Belmont hafði nú aðeins eitt skot-
hylki eftir í byssunni, og þurfti á því að
halda til að aftra hinum þorpurunum, sem
voru ekki komnir í ljós enn. Hann þurfti
samt ekki að gera sér neina áhyggju út
af þessu. Að baki honum kvað við skot og
samstundis öskur.
Elsa hafði séð hættu þá, er Belmont
var staddur í og hleypti því af skamm-
byssu sinni. Kúlan hafði runnið með fram
riffilskaftinu í sama bili og maðurinn mið-
aði á Belmont, og brotið fingurnar á vin-
stri hendi hans. Sökum þessarar óvæntu
árásar misti maðurinn marks, og kúla
hans rétt straukst við kinnina á Belmont,
og áður en maðurinn fékk svigrúm til að
skjóta aftur, hafði kúla Belmonts farið
þvers í gegnum hann.
Elsa virtist viðbúin hverju því, er að
höndum kynni að bera. Hún rétti Belmont
nýju skoth.vlkin, og á þeim þrem sekúnd-
um var hann vígbúinn á ný. En nú varð
hlé í svip. Áhlaupið hætti jafn brátt og
það hafði byrjað. Árangur þess var sá
einn, að nú lágu í viðbót fjórir þorpar-
anna fallnir. Það voru sennilega fjórir
þeirra, er legið höfðu á bak við steininn.
Hina sex er eftir voru, heyrðu þau hvorki
né sáu.
Frh.