Mánaðarblað K.F.U.M. í Reykjavík - 01.03.1936, Blaðsíða 6

12
MÁNAÐARBLAÐ K. F. U. M.
um með 7 drengjum, en nú tel.ur það 600 með-
limi, þar af eru 400 drensjanna ynsri en
14 ára, en hinir eru komnir yfir þann aldur.
Fundi yngri drengjanna sækja að jafnaði 250
drengir, en fundi hinna eldri sækja jafn-
aðarlega 110—140.
»Ef til vill spyrjið þér hivaða fu.ndarefni við
höfum svona eptirsóknarverð og glasileg. Vi(>
höfum ekkert annað en einfalda- og ákveðna
boðun Guðs orðs og svo vitnisburði drengj-
anna sjálfra,« segir fi-amkvæmdarstjórinn.
»Tala þeirra. drengja, sem haía gefist Guði
algjörlega, hefur líka aukist mjög mikið í
vetur, og það er ákaflega grípandj að heyra
hina ungu vitna um það, hvað Kristur ha.fi
fyrir þá gjört. Það ljómar skýrt af vitnis-
burðum þeirra, og lífi, að Kristur hefur gjört
þá frjálsa«.
Síra Chr. Baun, aðal-framkvæmdarstjóri
í landssambandi K. F. U. M. og K. í Dan-
mörku ritar fyrir skömmu í blaðið »Berlingske
Tidende« í Kau.pmannahöfn:
»Það, sem einkennir kristilegu aískulýðs-
hreyfinguna mest um þessar mundir, hefui-
fest rætu.r og skotið frjóöngum undir yfir-
borðinu,. Sá, sem lagt hefur hlustirnar við
»jörðunni«, hefur getað heyrt gróðurinn vaxa
og hann hefur getað glaðst í eftirvænting-
unni,.
En það, sem skeð hefur er |>etta: Áhuginn
hefur snúist við mjög hæglátlega. frá um-
hyggjunni fyrir starfsháttunum og að fagn-
aðarerindinu, frá margbrotnum fundarefn-
um að prjedjkun orðsins og vitnisburðum.
Áður var litið mest á hið ytra, að finna starfs-
tæki og ráð til að draga hjna ungu að fjelög-
unum, en nú finnum vjer að vjer verðu.m
að líta á innri þörfina, — hina. dýpstu þrá
sálarinnar og á Guðs orðið, sem í innsta eðli
sínu er hið eina starfstæki, sem veitir oss
tilverurjett. Námsefnin á leiðtoga-námskeið-
um vorum, fjelagsblöðin og samtölin við með-
limi og' leiðtoga, sýna þetta og- sanna.
Þessi þróun ber vott um, að orðin er eða er
að verða breyting á starfinu innan hinnar
kristilegu æskulýðshreyfingar, þannig, að
guðsorðið í prjedikun og biblíulestrum er nú
að verða aðalatriðið og þýðingarmest í starfi
voru, og það kemur fram í því, að nú er leit-
ast við að boða fagnaðarerindið eingöngu, og
áheyrendurnir sækjast mest eptir að heyra
það boðað svo kröptuglega og eindregið sem
nokkrum manni er mögulegt að gjöra það.
Nú langar ungmennin. ekki að hlusta á
skemmti.hjal eða. fyrirlestra utm visindaleg úr-
lausnarefni frá ræðustólunum. Nei, nú vilja
þau h,eyra prjedikun Guðs orðs éða vitnis
burði.
Nú krefjast þau ekki að vera leidd inn
í heilaþrot eða. hugarflug, heldur að Guðs orð
sje boðað hreint og afdráttarlaust. Þetta er
þá líka í fullu. samræmi við tíðarandann, sem
þarfnast áhrifavalds og vill láta leiðast og
vera undir yfirráð gefinn«.
Þetta. er þá niðurstaðan, sem bræður vorir
erlendis hafa komist að og þarf engan aó
undra þó að niðurstaðan verði svipuð hjer hjá
oss, því að svo margt er l.íkt með skyldum.
Og þó að ald.rei hafi vei'ið lögð svo mikil á-
herzla á margbrotin starfstæki hjer hjá oss,
að boðun fagnaðarerindisins hafi verið van-
rækt af þeim sökum, þá útilokar það ekki
eðlilega þróun í því efni.
Vjer segjum því: Guði sé lof fyrir það, að
þráin eptir fullkomnu frelsi sálarinnar, fyrir
fórnarda.uða frelsarans, Jesú Krists, er og
hefur einnig verið lögð í brjóst íslenzku.m
æskulýð.
Það sem oss því ríður mest á nú, eins og
ávallt, er að beygja oss í auðmýkt undir
handleiðslu Guðs og biðja hann samhuga u.m
að veita oss náð til að skilja vorn vitjunar-
tíma, svo að vjer ekki stöndum 'í vegi fyrir
vilja hans, heldur að htinn mætti nota oss
sem verkfæri sín, svo að viljahans, þjóð vorri
og æskulýð hennar til handa, mætti frarn-
gengt verða sem fyrst. og fullkomlega.
Guð gefi að svo verði.
Sj. J.