Vikuútgáfa Alþýðublaðsins


Vikuútgáfa Alþýðublaðsins - 04.02.1932, Blaðsíða 7

Vikuútgáfa Alþýðublaðsins - 04.02.1932, Blaðsíða 7
VIKUOTGAFAN Blaðasölumaðurinn Hann situr eins og alla a'ðra daga á útistólnum sínum á bak við blöðin sín og horfir fram hjá fólkimu, sem gengur eftir götunni. Augun stara sljótt á eitthvað, sem er langt, langt í burtu. Konunni hans hafði ekki tekist að hug- hreysta hann að þessu sinni, því að nú var hún ekinig búin að gefa upp al'la von. Hann sperrir tréfótimn út í loft- ið eins og hann vildi með því ákæra heiminn. Við atvinnuleys- ingja, sem sezt hjá honum, segir hann ákveðinn án þess að líta á hann: „í kvöld geri ég enda á öllu saman!" Atvimnuleysinginn horfir á hann eins og hann viti ekki við hvað hann á. En þegar hann áttar sig á því, stendur hann á fætur og gengur burt frá kryp- lingnum án þess að kveðja. Þokan grúfir yfir götunni, og það er einhver ósegjanleg þreyta í loftinu; það er svo einmanalegt í þessum löngu, háværu götum. Trén, sem eru hinum megin við götuna, hafa felt seinustu blööin og standa nú óhreyfanleg án þess ab nokkurt lífsimark sé sjáanlegt með þeim. Það er eins og hekn- urinn ætli' að kafna í þokunni. Alt í einu safnast heill hópur af mönnum með hrópum og skammaryrðum utan usm. bíl úti á miðri götunni. Maðurinn á bak við blöðin hrekkur við og sér konur í hræðslufáti; flýta sér burtu, án þess að líta við. Hann sér að eitthvað er að, og stendur á fætur. Tveir karlmenn draga telpukrakka undan hjólum vagns- ins og bera hann þegjandi burtu. Kryplingurinn rekur upp angistar- óp og háltrar á eftir þekni í lð&\ib- ans ofboði. Honum fanst sem hann sæi andlit litlu dóttur sinn- ar nábleikt og lagandi í blóði. Og honum sýndist hún' feygja handleggWa í áttina til hans. Þeg- ar hann nær mönnunum sér hann óþekt aandiit. Hann stanzar án þess að segja eitt ei'nasta orð; það er eins og þakklætisstuna komi frá brjósti hans. Þokan um- lykur hann aftur. Hann horfir á blóðið á götunni. Bíllinn er horf- inn; það var kvenmaður, sem stýrði honum, máluð í andlitti og róleg eins og ekkert hefði ískor- ist. Mannþyrpingin hefir tvístrast, allir eru horfnir út í þokuna. Hann haltrar tiil baka og sezt aftur á bak við blöðin. Hann getur ekki gleymt þessari sjón. Þegar örlítið rofar tiil í lofti og sólin sendir geisla sína niður á götuna fyrir framan hann birtir einnig í huga hans. Þegar klukkan í kirkjuturnin- um slær, sér hann litlu dóttur sína koma labbandi yfir götuna Hún kemur með matinn handa honum. Hann teygir fram hand- leggina til þess að taka vingjarn- lega á móti henni. Hún segir hon- um frá brúðunni. sem nábúakona þeirra gaf henni; og hún bætir því við, að brúðan sofi sem stsnd- ur. En á morgun ætli hún með hana út á leikvöllinn og sýna hana stallsystrum sínum, sem leika sér þar i laufinu á jör'ðinni. Á morgun, hugsaði pabbi hennar, á morgun eru allar raunir á enda. Litla dóttir hans lýtur niður fyrir framan hann og leikur sér að laufblaði, sem liggur á jör'ðinni, eins og krakki leikur sér, sem er með hugann langt, langt i burtu. Hún dvelur ekki lengur hjá pabba sínum en rétt á meðan hann er að borða. Henni þykir ekki gam- an að því að vera hjá honum. Hann talar svo lítið við hana og er alt af svo alvarlegur. Þegar hún fer, horfir hann á eftir henni þangað til hún er komin í hvarf, og þá fyrst man hann eftir öllum vingjarnlegu orðunum, sem hann hafði ætlað sér að segja við hana. Svo dregur hann tímarit út úr blaðabunkanum og fer að blaða í því. Hann sér þar myndir af sólríkum ströndum og fjörugu fólki, pelsklæddum kvenmönnum. sem bera hunda eins og börn á höndum sér. Og þá gripur hatrið hann og hann stappar með tré- fætinum á götusteinana. Alt í einu heyrir hann hljóð- íæraslátt í fjarska. Hann stekkur á fætur og horfir í áttina, sem hann kemur úr. Það er eins og hann hafi verið að bíða eftir þeim, sem þarna koma. Enda þótt þeir séu þreytulegir og fölir, er þó einhver glampi í augum þeirra. Ef til vill stafar hann frá sólinni, sem leikur um andlit þeirra. Hann hendir frá sér blöðunum og fylg- ist með hópnum. Stór rauður fáni blaktir yfir honum eins og segl. Allir eru hér félagar; sami brenn- andi áhuginn sameinar þá alla, áhugi, sem gerir þá alla að bræðr- um. Ot úr myrkri eymdarinnar leita þeir allir til ljóssins Allar áhyggjur eru gleynídar og allar þjáningar. Það er eins og allra hjörtu hafi beðið eftir þessu augnabliki til þess að velta af sér farginu. Það eru verkamenn og verkakonur, sem ganga hér eftir götunni, létt eins og Ijóð; ungir og gamlir. Það er vegur gleðinnar, sem þau ganga, eins og skipbrotsmenn, sem komið hafa auga á eyjuna, sem þeir vita að verða muni þeim til björgunar. Það er sameiginlegur sigur erfiðisins og andlegrar vinnu. Allir hafa þeir lagt sitt til þessa sigurs. Verkamennirnir skulu ekki stynja lengur í dimm- um verksmiðjum; þeir atvinnu- lausu skulu fá vinnu; gömlu „braggarnir" skulu verða rifnir til grunna. Allir, sem undirokaðir voru, eru nú jafnréttháir meðlimir mannkynsheildarinnar. Þeir koma með nýjan tíma í borg og bæ. Og þó að ýmsir, sem eru í glugg- unum, gefi þeim ilt auga, þá láta þeir það ekki á sig fá. Þeir tak- ast í hendur og halda áfrar.i. Þegar kryplingurinn sér þessa I menn, sem áður voru bognir, en nú hafa rétt úr sér, þassar kon- ur, sem áðan örvæntu, en nú með glöðu bragði bera börnin sín á höndum sér, af því, a'ð þær vita, að' þau þurfa ekki lengur að svelta, fær hann líka trúna á sigurinn, sigur, sem ekki vinst með hatursfullri hefnd, heldur með kærleika og sannleiksást. Hann' gleymir dauðanum og bros leikur um varir hans. Maður, sem gengur við hliðina á honum, segir við hann: „Þegar þú brosir, þá hlær hjartað í mér! Trúir þú því nú, að við getum öðlast gæfuna?" Og blaðasölumaðurinn, sem hafði verið fastráðinn í því a'ð fyrirfara sér, segir: „Nú er það okkar að sjá til þess, að ekki risi upp hatur né örbirgð í heiminum framar. Nú megum við ekk: sleppa hend- inni af þessum heimi, sem, þrátt fyrir það, að hann hingað til hélt okkur í ánauð, hefir gefið okkur viljann og kraftinn 'tiil sigurs!" A. Schönberg. Fréttapistill úr Barðastrandasýslu. Tekinn upp úr bréfi til ritara S. U. J. . . . Héðan er nú fátt að frétta. Viðburðalítið eins og gerist i af- skektum sveitum. Himn 16. dez. s. 1. var héraðsþing Vestur-Barða- strandarsýsfu sett á Patreksfirði. Hver hreppur sendi þrjá fulitrúa á þingið. Fulltrúar frá Patreks- firði votu Ólafur Þórarinsson kaupfélagsstjóri, Magnús hrepp- stjóri og Árni G. Þorsteins- son, sem' nú er einna mest um talaður allra manna hér vestra vegna hins megna fjandskapar, sem hann hefir sýnt verkalýðn- um á Patreksfirði í sedmni tið. Tilraunum hans til þess að eyði- leggja verklýðsfélagið á Patreks- firði hefir verkalýðurinn þar svar- að með því að fylkja sér sem fastast um félagið. Hafa klofn- ingstilraunir Árna og félaga hans því orðið til þess eins, að verka- lýðurinn hefir fylkt sér fastar saman en nokkru sinn fyr, þrátt fyrir ítrekuð banaráð klofnings- mannanna við verklýðsfélagið. Atvinna á Patreksfirði er nú engin, þár sem „Leiknir", togari Ölafs Jóhannessonar, er frá. Samt er ekki talið ólíklegt, að Ólafur fái sér nýjan togara er fram kem- ur á veturinn, því að „Leiknir" var mjög hátt vátrygður eftir ís- lenzkum mælikvarða. Á Patreksfirði hafa nú fyrir skömmu verið stofnuð tvö stjórn- málafélög. Annað þeirra er í- haldsfélag, er nefnist „Skjöldur", eins og íhaldsfélagið í Stykkisr hólmi. Hitt félagið er framsóknar- félag, en ekki er mér kunnugt um hið rétta náfn þess, en í daglegu tali er það venjulega nefnt „Svarta höndi.n". Þykir mörgum þetta vel valið nafn á félagið eftir mörgu að dæma, sem fram hefir komið í sambandi við það. Aðalmenn í íhaldsfélaginu eru þeir Jónas Magnússon skóla- stjóri, Árni Helgason læknir, Kristinn V. Jóhannesson, en aðal- forvígismenn framsóknarfélagsims eru þeir Ólafur kaupfélagsstióri, Hallgrímur Guðmundsson járn- smiður og Árni G. Þorsteinsson póstafgreiðslumaður. Auk þess- ara tveggja félaga starfar þriðja stjórnmálafélagið á Patreksfirði. Er það jafnaðarmannafélagið „Sigur". Það var stofnað í fyrra sumar og er því tiltölulega umgt. Hvað bjargræði snertir til vetr- arins munu flestir hér lenda í vandræðum, sérstaklega hvað soðmat snertir. Flestir treystu á haustaflann eins og að undan- förnu, en nú brást hann alger- lega, bæði vegna gæftaleysis og aflaskorts. Heyfengur bænda hér var með allra minsta móti, eink- um töðufengur. Sums staðar jafn- vel ekki helmingur á við það vanalega. — I sumar pöntuðu margir bændur hér fóðurbæti ti3 vetrarins. En nú virðist flest benda á að enginn fóðurbætir komi hingað, þrátt fyrir það, aö hann hefir komið viðstöðulaust í alla aðra hreppa sýslunnar. Bend- ir þetta á fremur lítinn dugnað hjá oddvitanum hér J(Hákoni í Haga) og þingmanni kjördæmis- ins (Bergi). 16. dez. 1931. Guömundw frá Hrlsnesi. Höfundur þessa fréttapistils er ungur og efnilegur bóndasonur vestur í Barðastrandarhreppi. Hann er eldheitur jafnaðarmaður og þrátt fyrir erfiða aðstöðu vegna búsetu í afskektu héraði fylgist hann prýðilega vel meé í öllum þjóðmálumi. Alt, sem hann skrifar, ber ótvíræðan vott um skilning hans á því, að smá- bændunum er það jafnnauðsyn- legt að fylkja sér undir merki jafnaðarstefnunnar eins og verka- lýðnum í sjávarbygðunum, ef þeir vilja öðlast fult frelsá. Mér hafa á síðastliðnu ári borist bréf frá nokkrum ungum bændason- um viðsvegar að af landinu. ÖH þessi bréf bera það með sér, að unga kynslóðin í sveitunum er farin að veita iafnaðarstefnunni eftirtekt. Unga fólkið í sveitinni gerir kröfur um betra líf en ver- ið hefir þeim til handa, sem yrkja jörðina. En þeim kröfum veTður ekki fullnægt fyr en f jand- menn vinnustéttanna eru sviftir völdunum í þjóðfélaginu. Þess vegna er það hlutverk æskulýðs sveitanna, að fylkja sér undir merki jafnaðarstefnunnar og leysa sig úr ánauð. Til þessa hlutverks er æskan líka að vakna um gervalt land. Á. Á.

x

Vikuútgáfa Alþýðublaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikuútgáfa Alþýðublaðsins
https://timarit.is/publication/596

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.