Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.12.1946, Blaðsíða 5

Dýraverndarinn - 01.12.1946, Blaðsíða 5
DYRAVERNDARINN 59 egna. Hann var villtur og óvæginn, sterkur og liðugur, og það var jafn illt að eiga hann fyr- ir óvin, sem það var gott að njóta vináttu hans. Hann var þannig ekki ólíkur tryggum en grimmum hundi, sem hægt var að egua eða siga á óvini. Kæmi það fyrir, að „Negri" fengi losað sig úr hlekkjunum, lagði allt þjónustufólkið á flótta, eins liart og fætur toguðu. Það vissi flest eða allt einhverjar sakir upp á sig gagn- vart honum og þekkti hefnigirni hans. I þeim efnum skeikaði honum heldur ekki. Hann þekkti „óvini" sína nákvæmlega, og kom ekki til hugar að hlífa þeim, ef hann á annað horð gat náð sér niðri á þeim. Hann reif utan af þeim fötin, klóraði þá í framan, hárreytti þá og harði svo rækilega, að stórlega sá á fólki. Aflið var svo mikið, að hann var ekki svip- stund að þvi að fleygja fullorðnu fólki til jarðar. Jafnvel fuglar hafa ekki farið varhluta af þeirri tilfinningu, sem við köllum hefndar- ])orsla. í þorpi einu suður í löndum fundu íbúar húss nokkurs ugluhreiður i holu undir þakskeggi hússins. Hreiðrið mun hafa verið á að gizka tuttugu fet frá jörðu. Unglingana í þorpinu langaði til þess að skoða hreiðrið, og dag nokkurn reistu þeir stiga upp að húsinu, þegar fullorðnu uglurnar voru flognar til að leita fæðu handa ungunum, tóku ungana úr Iireiðrinu, skoðuðu þá í krók og kring, cn létu þá að svo húnu aftur í hreiðrið. Kvöldið eftir, nokkru eftir að dimmt var orðið, var einn þessara sömu pilta á leið heim til sin. Þegar hann gekk fram hjá húsinu, þar sem ugluhreiðrið var, vissi hann ekki fyrri til en hann heyrði feikna vængjaþyt. Það skipti heldur engum togum, að uglan réðist á hann með þvilíkri heift, að hún læsti klón- um í höku hans, en hjó með gogginum í auga hans, svo að pilturinn rak upp angistar- og sársaukavein. Sem betur fór, sakaði augað ekki sjálft, en samt bólgnaði allt i kringum það, og á hökunni voru blæðandi sár. Hvernig sem á því stóð, Iágu ungarnir morg- uninn eftir á jörðunni beint fyrir neðan hreiðr- ið, og þótti sennilegast að ugluhjónin hefðu sjálf fleygt þeim úr hreiðrinu, þar eð enginn viðurkenndi að hafa snert við því frá því daginn áður, er hreiðrið var skoðað. Maður, sem átti leið þarna framhjá og ekki hafði hugmynd um árás uglunnar kvöldið áð- ur á unglinginn, lét ungana upp i hreiðrið aft- ur og bjó þar um þá eftir föngum. En það virtist eiga að verða hlutskipti þeirra að deyja, því að daginn eftir lágu ungarnir dauðir á jörðunni og hreiðrið allt umturnað. Gömlu uglurnar flögruðu eirðarlausar fram og aftur, virtust i æstu skapi og friðlausar. Þær flögr- uðu tré af tré, þak af þaki og margsinnis að hreiðrinu, sem eitt sinn hafði verið hamingju- heimili þeirra. Þær vældu án afláts mjög á- mátlega og virtust ekki hafa nokkurn frið í sínum beinum. Ungu mennirnir í þorpinu reyndu að skjóta þær með haglabyssum, en tókst illa. Uglurn- ar flugu upp í hvert skipti sem skot reið af, en komu samt aftur og aftur. Það kvöldaði og dimmdi, skytturnar fóru heim til sín, nema einn ungur maður, sem ákvað að biða færis. Hann heyrði aðra ugl- una koma og setjast inn i runna skammt frá. Maðurinn skaut inn í runnann, en svo að segja í sömu andránni heyrði skyttan óhugnanlegan vængjaþyt, sem færðist með ofsahraða í átt- ina til hans. Á næsta augnabliki hafði uglan höggvið með gogginum í auga mannsins, en houum varð svo hverft við, að hann datt aft- ur fyrir sig, en uglan flaug burt. Augað særð- ist svo mikið, að maðurinn missti sjónina. — Margar tilraunir voru gerðar til þess að skjóta uglurnar, en þær reyndust allar árangurslaus- ar. Nokkurum dögum síðar hurfu þær fyrir fullt og allt og létu aldrei sjá sig framar. Það mun vera nokkuð algengt, að fuglar leita færis að höggva í augu óvina sinna. Þann- ig skeði það ekki alls fyrir löngu, að tömd kráka hjó auga úr krakka, sem var að striða henni. Sama skeði við bóndakonu nokkra, sem var að reyna að handsama hænu. Hænan rak upp hræðslu- og sársaukavein, þegar konan náði i hana. En þá réðist haninn að konunni og hjó úr henni annað augað. Sumir ránfugl- ar eru alræmdir fyrir þetta sama, og það hef- ir komið oftar en einu sinni fyrir á síðustu árum, að ránfuglar sem særzt hafa af byssu-

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.