Dvöl - 10.02.1935, Blaðsíða 3

10. febr. 1935
D V Ö L
S
„Guðaveiáar"
Atkvæðin voru talin. Allir lög-
hlýðnir menn fylltuat heilagri lotn-
ingu. Þeir höfðu séð það, með sárri
hryggð, hvernig löggjöf vors kæra
föðurlands hafði verið fótum troðin
undanfarin ár, og hvernig frómir
þegnar, sem annars hefðu sjálfsagt
verið meinlætamenn, söfnuðu glóð-
um elds yfir höfuð sér með því að
drekka smyglað áfengi. Hugsjóna-
mönuum þótti og frelsi einstak
lingsins misboðið, þegar hann hafði
ekki einu sinni leyfi til að drekka
burt sitt eigið vit á eigin ábyrgð,
og þeim sömu fagurfræðingum
þótti hinum frjálsu sonum hins
göfuga kynstofns ósamboðið að
drekka soðna súrblöndu eða sykur-
vatn úr miðalausum fiöskum. Svo
voru enn aðrir, sem voru ósköp
hógværir og sögðu, að þjóð vor
væri svo þunglynd, að vínið væri
alveg ómissandi, þar sem gleði og
mannfögnuður ætti að vera, en allir
settu að sjá sóma sinn í því að sjá
í friði rúður og aðra meinlausa
hluti. Þó eru til nokkrir menn,
sem eru svo svartsýnir, að þeim
hnnst óþarfi að ganga út frá því,
að menn hafi heilbrigða skynsemi
°g hagi sér eftir því — svona al-
mennt.
1 sjóþorpinu Kambavík, og þar
* grennd, urðu beztu menn sveit-
arinnar svo glaðir, að þeir gátu
ekki beðið eftir því að gefa fögn
Uði sínum útrás í göfugri whisky-
drykkju, heldur útveguðu þeir sér
i skyndi nokkrar flöskur af mein-
lausasta Spánarvíni, en oddvitinn
lagði til „Landa“, sem hann kom
til skila í vel þvegnum olíubrúsa,
sem hann faldi innan í ullarhreyt-
um. Kaupmaðurinn tók við öllu
þessu, því hjá honum Atti frelsis-
hátíðin að vera, og sjálfur lét hann
hitá súkkulaði, svo alt skyldi lita
sakleysislega út.
Um kvöldið komu svo nokkrir
menn með hvíta flibba, og jafnvel
í hvítum vestum líka, og konur sín-
ar höfðu þeir með sér, þeir sem
annars áttu nokkrar konur. Kaup-
maðurinn hafði boðið þessu fólki
í afmælisveizlu. Það var í raun og
veru afmælið hans þenna dag, og
konan hans, sem var fjarska ung,
og að því skapi einföld, hélt, að
þessvegna væru allir svona kátir.
Og hún hitaði súkkulaði í sælli
leiðslu og hugsaði um það, að ekk-
ert væri til ánægjulegra en það,
að vera húsfreyja og eiga fríðan,
prúðmannlegan mann.
Gestirnir byrjuðu á súkkulaðinu
og á meðan þeir drukku, sögðu
þeir sögur af bruggurum, höfðu
yfir ijóðmæli um bruggara og töl-
uðu um dóma í bruggmálum. En
unga konan kaupmapnsins skildi
ekkert í því, að þeir skyldu hafa
gaman af þessu, því þeir sögðust
allir hata brugg. Síðan töluðu þeir
af nokkrum hita um þann góða