Dvöl - 10.02.1935, Qupperneq 6

6
D V
10. febr. 1935
sjá, að hún fékk ákafa löngun til
að segja honum harma sína. —
Það var eins og hreint loft streymdi
inn um opinn glugga.
En auðvitað sagði hún ekkert.
Það var bara ímyndunarafl henn-
ar, sem var á flótta og leitaði hæl-
is í svona kynlegum draumum.
Pilturinn spurði hvort hann gæti
gert nokkuð fleira. Hún neitaði og
þakkaði. Hann fór í jakkann, bauð
góða nótt og fór. Hún sat eftir
einmana og hrædd og heyrði hann
loka útidyrahurðinni.
Hver skyldi þetta annars vera?
Það var þó ekki þessi margumtal-
aði formaður verkamannafélagsins?
Hún hafði heyrt góðgjarnar konur
tala um að sá piltur hefði sjálf-
sagt getað „komist áfram“, hefði
hann ekki tekið þessa vitleysu
fyrir.
Jæja, henni var sama um alla
pólitík. Hvað hafði hún vitápóli-
tík? Hún var bara svo ólánsöm,
ekki aðeins vegna þess að maður-
inn hennar lá þarna og hraut ó-
viðkunnanlega, heldur af því að
hún var sjálf svo varnarlaus og
vissi svo fátt. Hefði hún ekki ver-
ið svona einföld, þá sæti hún ekki
hér um hánótt yfir ókunnum manni.
Hún horfði lengi á sofandi andlit
hans, en gat ómögulega þekkt það.
Kaupmaðurinn vaknaði um morg-
uninn og hélt að öll veröldin hefði
staðið í sömu sporum, meðan hann
svaf.
En frammi í eldhúsinu var kon-
Ö L
an hans að þvo bolla og brauðdiska.
Þá kom hún auga á nærri fulla
súkkulaðikönnu, afgang frá veisl-
unni. Hún hafði einhverja óbeit á
að hirða þetta.
Svo' hellti hún úr könnunni í
skólpfötuna og hugsaði um það,
hvort nokkuð gæti verið smánar-
legra en það, að vera húsfreyja
og búa með ókunnum manni.
Skrifað í desember 1934.
Oddný Guðmundsdóttir.
Kennari nokkur var að segja
börnunum frá Alexander mikla og
sigrum hans með mjög áhrifaríkum
orðum.
— Hvað haldið þið að Alexander
hafi gert er hann hafði lagt Ind-
land undir sig? Haldið þið að hann
hafi stofnað til veizlu til að fagna
sigri sínum? Nei, hann settist nið-
ur og grét.
Börnin urðu hissa yfir þessum
krakkaskap í Alexander mikla, svo
kennarinn spurði.
— Getur nokkurtykkarsagtmér
hversvegna Alexander fór að gráta?
Lítil hendi var rétt upp.
— Jæja Tommi minn, hver held-
ur þú að verið hafi orsökin?
— Hann hefir kannske ekki rat-
að til baka heim til sín.
>Ha n n: Kallarðu þetta hatt, sem
þú hefir á höfðinu?
Hún: Kallarðu þetta höfuð, sem
þú hefir undir hattinum.