Samtíðin - 01.06.1950, Page 18

14
SAMTÍÐIN
augsýnilega allur annar en hann átti
að sér:
„Auðvitað heiti ég þér því, elskan
mín, ef þú krefst þess, en ég er
hræddur um, að þú sért ekki heil-
brigð. Fyrir alla muni borðaðu nú
morgunverðinn þinn. Ég er ban-
hungraður eftir alla þessa löngu
göngu. Ef þú hefðir ekki sofið svona
vært, hefði ég vakið þig til þess að
fá þig út með mér. Morgunninn er
alveg himneskur. Þeir voru að segja,
að það hefði verið þrumuveður í nótt,
en ég hafði ekki minnstu liugmynd
um það. Ég svaf eins og steinn.“
Frú Beresford drakk teið sitt,
en bragðaði ekki á morgunverðinum.
Að því búnu spurði hún:
„Hefur pósturinn komið?“
^Póstekillinn er að koma heim
traðirnar,“ svaraði frú MacGill.
„Af hverju ertu svona áköf í póst
í dag?“ spurði Sir Tristram og
horfði rannsakandi spumaraugum á
konu sína.
„Af því ég á von á bréfi, þar sem
mér verður skýrt frá andláti Tyrones
lávarðar------“
„Andláti!“ kallaði Beresford lá-
varður. „Hann, sem er bráðlifandi og
stálhraustur.”
„Nei“, anzaði Nicola, og rödd
hennar var mjög döpur. „Hann lézt
á þriðjudaginn var, klukkan fjögur
síðdegis."
Sir Tristram fór að hlæja og
sagði:
„Ö, Nicola, mikið geturðu annars
látið bjánalega í morgun! Tyrone
lávarður er við hestaheilsu. Hvað
hefur þig eiginlega vei'ið að drevma ?
Sízt grunaði mig, að þú værir svona
hjátrúarfull."
Þjónn kom inn með bréfin, og
þau sáu, að eitt þeirra var innsigl-
að með svörtu lakki. Sir Tristram
braut innsiglið hægt og rólega og
las bréfið, en báðar konurnar horfðu
á hann, meðan hann las það. Rödd
hans var óstyrk, er hann sagði:
„Þetta bréf er frá ráðsmanni Ty-
rones lávarðar. Ég ætla að lesa ykk-
ur það „Ég vil ekki láta undir höfuð
leggjast að tilkynna yðar hágöfgi, að
húsbóndi minn, Tyrone lávarður,
andaðist síðastliðinn þriðjudag, kl.
4 síðd.“
„Hvemig í ósköpunum gaztu vitað
þetta, Nicola?“ spurði Beresford lá-
varður.
Þau steinþögðu öll, og þögnin var
annarleg.
Frú Beresford anzaði engu. Að
lokum snéri hún sér að manni sín-
um og mælti:
„Ég veit líka, að ég fer með bami.
Það verður sveinbam.“
Bros færðist hægt yfir andlit lá-
varðarins. Hann laut að konu sinni
og snart hönd hennar, sem nær hon-
um var — það var vinstri höndin —
hún var isköld. Hann lyfti henni
ekki að vörum sínum. Brosið á and-
liti hans dó út.
„Mér var það þvert um geð að
trúa fyrri spádómnum þínum, en ég
skal með glöðu geði trúa þeim
seinni“, mælti hann.
„Ég hefði nú lialdið, að þið ættuð
að vera ánægð með að eiga tvær
svona yndislegar dætur“, sagði frú
MacGill og reyndi að kreista út úr
sér hlátur. „Komdu nú, Nicola, við