Samtíðin - 01.03.1957, Page 13

SAMTÍÐIN
9
Presturinn og dauða höndin
SKÖMMU EFTIR að lokið var
miðdegisverði, baðst ungi prestur-
inn afsökunar, þó að hann drægi
sig í hlé og fór upp í herbergið sitt
til að semja ræðu fyrir næsta sunnu-
dag. Gamli pr,esturinn, sem þjónað
liafði þessu litla prestakalli i Suð-
ur-Englandi, hafði samkvæmt lækn-
isráði tekið sér hvíld frá störfum,
og því hafði biskup sent honum
þennan unga prest til aðstoðar.
Sóknarbörnin á þessum slóðum
voru ágætt fólk, og þetta litla forn-
fálega prestssetur var eins friðsæll
dvalarstaður og fremst varð á kosið.
Fjölskyldan var klerkur og kona
bans og fjögur börn þ,eirra uppkom-
in, þrjár dætur og einn sonur.
Þar sem fólkið á prestssetrinu bjó
við þröngan húsakost, liafði að-
stoðarprestinum verið fengið her-
bergi uppi á annarri liæð, og var
það búið sem skrifstofa. Ef prest-
ur snéri baki að eldstónni, blöstu við
honum bókahillur, sex feta langar
°g þriggja f.eta liáar. Fyrir neðan
efstu hilluna var röð af stórum
dúfnaholum. Dyrnar fram í litla
anddyrið voru i hægra horni stof-
unnar, og við endann á bókahill-
unum var gluggi. Skrifborð var á
miðju gólfi, og hjá eldstónni var
hægindastóll. Ekkert rúm var í her-
berginu, en meðan heimilisfólkið
sat að kvöldverði, var‘ litlum bedda
skotið þangað inn og hann látinn
standa framan við bókahillurnar.
Snéri fótagafl hans að dyrunum, en
liöfðagaflinn var um það bil alin
frá vegg. Á morgnana var beddinn
svo lagður saman og látinn inn í
lierbergiskytru við Iiliðina á vistar-
veru aðstoðarprestsins.
ÞAÐ VAR föstudagur, 11. desem-
ber 1922, og kvöldið var ákaflega
kalt. Þegar ungi presturinn kom
upp í herbergi sitt, sá hann, að eld-
urinn á arninum var alveg að
fölskva brunninn. Undir venjuleg-
um kringumstæðum mundi hann
hafa flej^gt viði á eldinn úr kassan-
um, sem stóð hjá arninum og eytt
svo kvöldinu sitjandi í hægindastól
sínum. En i kvöld kenndi hann ó-
venjulegrar þreytu og tók því það
ráð að ganga þegar lil sængur og
hugsa heldur stundarkorn í rúm-
inu. Ilann kveikti nú á lampanum,
sem stóð á efstu bókahillunni, sá, að
eldspýtur voru gevmdar í dúfnahol-
unni fyrir neðan hana og lagðist
siðan makindalega á vinstri hlið-
ina með vinstri handlegg liggjandi
meðfram síðunni, en lét hægri
höndina hvíla á koddanum nálægt
öxlinni.
Meðan hann lá þannig og hugsaði
um ræðuna, sem hann átti að flytja,
kenndi hann undarlegrar tilfinn-
ingar í hægri hendinni. Það var eins
og önnur hönd hefði laumazt til að