Samtíðin - 01.03.1957, Blaðsíða 16

12
SAMTÍÐIN
William Wallace:
Ott inn vií dau&i
auoann er minlu œyilecjn en hann ijalfur
hc,
Dauðinn er ekki kvalafullur
RÁTT FYRIR mjög almennan
ótta við dauðann er hann í sjálfu
sér hvorki ægilegur né kvalafullur.
Mikill þorri manna stígur algerlega
sársauka- og óttalaust yfir þrösk-
uldinn, sem skilur okkur frá dánar-
heimum. Dauðinn kemur eins og
líknarhönd, sem lætur menn gleyma
öllu og hressir þá jafnvel líkt og
deyfilyf. Því til staðfestingar höf-
um við vitnisburði lækna, er staðið
hafa við fjölda dánarbeða og horft
á viðskilnað sjúklinga, svo að
hundruðum skiptir. Hér koma einn-
ig til greina frásagnir manna, sem
sjálfir hafa blátt áfram lcomizt í
opinn dauðann.
Heilan áratug eða meira hafa
læknar dælt lyfi, er nefnist adrena-
lin, beinlínis inn í hjörtu sjúklinga,
sem hafa verið komnir i opinn
dauðann, manna, sem hafa verið
dauðir frá vísindalegu sjónarmiði.
Margir þessara manna, sem hljóta
að hafa átt i sér fólginn einhvern
lífsneista, enda þótt liann væri jafn-
vel færustu læknum hulinn, hafa
aftur vaknað til lífsins og komizt
til heilsu. Meginþorri þeirra, sem
ekki misstu algerlega meðvitund,
segja, að vitundin um hráðan dauða
hafi alls ekki verið þeim ógeðfelld
og ekkert í líkingu við hinn sífellda
ótta, sem þeir höfðu þjáðst af árurn
saman vegna hins hættulega hjarta-
sjúkdóms síns.
Einn hinn fyrsti sjúldingur, sem
adrenalin var dælt inn í, hafði hnig-
ið niður við vinnu sína vegna hjarta-
bilunar. Læknir, sem var nærstadd-
ur, taldi hann dauðan. Hjartað var
hætt að slá, öndunin var hætt, aug-
un voru brostin, og andlitið hafði
fengið á sig hinn öskugráa lit dauð-
ans. Læknirinn dældi inn í likama
sjúklingsins kynjalyfinu adrenaiin,
og sjá: manninum batnaði. Seinna
gat þessi maður ekki lýst líðan sinni
á dauðastundinni nánara en svo:
„Það eina, sem ég man, er, að mér
leið eins og liðið hefði yfir mig og
ég hefði síðan vaknað við á ný.“
Sextug kona hafði lengi þjáðst af
hjartasjúkdómi. Hún var nú undir
læknisliendi i sjúkrahúsi i Boston
og var talið, að liún ætti örskammt
eftir ólifað. Skyndilega var lækni
hennar tilkynnt, að hún væri dáin.
Eftir nokkra athugun kvaðst lækn-
irinn hvorki verða var við, að hún
andaði né að hjartað bærðist. Kon-
an var því talin önduð, og staðfestu
tveir aðrir læknar, að svo væri að
sjá. Því næst var konunni gefin
adrenalin-sprauta, og lifnaði hún
þá við. „Það var allt svo slcritið,“
sagði hún daginn eftir, (en þá var
liún enn það slöpp, að ekki þótti
ráðlegt að segja henni, að þrír lækn-
ar hefðu sagt hana dauða). „Ég man
þetta allt ósköp óglöggt. Stundum
finnst mér ég muna eftir einslökum