Samtíðin - 01.12.1960, Síða 11

10. blaft 27. árg
l\lo. 268
Desember 1960
SAMTIÐIIM
HEIMILISBLAD TIL SKEMMTIJMAR 0G FRÓÐLEIKS
SAMTIÐIN kemur út mánaðarlega nema í jan. og ágúst. Ritstjóri og útgefandi: Sigurður Skúla-
s°n» Reykjavik, sími 12526, pósthólf 472. Afgreiðslusími 18985. Árgjaldið, 65 kr. (erl. 75 kr.),
Sreiðist fyrirfram. Áskriftir miðast við áramót. Áskriftargjöldum veitt móttaka i Bókaverzlun
Isafoldar, Austurstræti 8. — Félagsprentsmiðjan hf.
Einstávö þjnnnsta við nitirnður kannr
PRÚ Kirsten Graac-Rasmussen í Árósi á Jót-
landi hefur að undanförnu unnið mikið nytja-
°g mannúðarstarf með því að útvega heimilum
l)af í borg aðstoð aldraðra, einstæðingskvenna,
sem fannst sér vera orðið ofaukið í heiminum.
^etta hófst þannig, að frú G.-R., sem var ný-
^oniin af sjúkrahúsi, var ekki orðin hraust og
^efði á göngu tyllt sér niður á bekk í trjágarði.
Tók hún þá eftir mörgum rosknum konum, sem
satu tímunum saman á bekkjunum í garðinum,
enda virtist enginn eiga neitt vantalað við þær.
k*r áttu sér sýnilega engin viðfangsefni og
tannst sér því ekkert liggja á heim. Frúin gaf
Sl£ á tal við konurnar og hét því síðan, að ef
^án fengi heilsuna aftur, skyldi hún reyna að
verða þeim að einhverju liði.
Þannig varð til hugmyndin að heimilahjálp
Peirri (Hjemmenes H y g g e h j æ 1 p), sem
s>ðan er fræg orðin. Frú G.-R. byrjaði á að kalla
laðamenn í Árósi á fund sinn og segja þeim frá
agmyndinni. Ekki höfðu þeir fyrr skýrt frá
enni á prenti en fyrirspyrjendur tóku að
slreyma að. Borðstofa frúarinnar var orðin full
fólki, er hún kom á fætur daginn eftir! AHir
vddu einstæðingskonu til að hjálpa sér við
húsverkin.
Frú G.,-R. gerði nú spjaldskrá yfir frambjóð-
endur og eftirspyrjendur. Nokkurs misskilnings
varð vart af hálfu þeirra síðarnefndu. Sumir
eldu nefnilega, að hér væri um venjulega
v,nnumiðlun að ræða. Því fór fjarri. Fólk, sem
bað
ara hjálp við vorhreingerningar, fékk t. d.
algera neitun. Það var heldur aldrei ætlunin,
gömlu konurnar ættu að fara að liggja á
nJanum og þvo gólf og stiga hjá nágrönnun-
nm!
Frúin hefur beðið gömlu konurnar að ráða
sig aldrei til aðstoðar á heimili, fyrr en þær hafi
kynnzt því. En venjulega hefur tekizt vinátta
með þeim og nýju kunningjunum. Fyrir frú
Graae vakti að skapa í stórborginni þau hjálp-
semitengsl milli granna, sem alkunn eru í smá-
bæjum og þorpurn, og útvega heimilunum elsku-
lega gamla „frænku" eða „ömmu“, sem margir
söknuðu þar svo mjög.
Þetta hefur tekizt með ágætum. Á 4 árum
hafa 1600 fyrirspurnir verið gerðar, og frú Graae
hefur útvegað 500 heimilum kærkomna „ömmu“,
sem hefur brátt samrýnzt fjölskyldunni. Gömlu
konurnar koma á heimilin, líta þar eftir las-
burða gamalmennum, aðstoða við matreiðslu,
borða með fjölskyldunni, staga í flík, hafa gát
á börnunum og eru þarna síðast, en ekki sízt
„öðrum og sér til glaðværðar“.
Fyrir þetta fá þær nokkurt tímakaup og ókeyp-
is far með strætisvagni. Er þetta kærkomin við-
bót við ellilaunin. Sjálf hefur frú Graae ekki
tekið neitt fyrir allt starf sitt. Hún fórnar því
1 klst. árdegis 4 daga vikunnar. Þá hcimsækja
gömlu konurnar hana til skrafs og ráðagerða.
Stundum hefur hún efnt til kynningarkvölda fyr-
ir þær. Margar þeirra voru upphaflega mjög
óframfærnar og umkomulausar. Enda þótt sum-
ar þeirra væru ekki nema fimmtugar, tókst þeim
ekki að fá sér atvinnu. Forsjá hins opinbera
benti þeim einungis á glatkistu aðgerðarleysisins.
Tilfinningin, mér er alls staðar ofauk-
i ð, hafði heltekið sálarlíf þessara einstæðinga.
Nú hafa nokkur hundruð aldraðra kvenna í
Árósi öðlazt nýja trú á lífið vegna hugkvæmni
og atorku bjartsýnnar konu, sem var lasburða
og settist andartak á bekk til að hvíla sig.