Samtíðin - 01.12.1960, Side 22

14
samtíðin
HIÐ EIGINLEGA ferðalag okkar hófst
ekki, fyrr en við fóruni frá London, en
þar hafði ég keypt fjögra manna tjald.
Er það blásið upp á nokkrum mínútum
með venjulegri bílpumpu og rís þá upp,
án þess að þörf sé á súlum eða mæniás.
Fyrstu nóltina gistum við i tjaldstað
hjá Dover, og eftir það komum við hvergi
í gistihús fyrr en þrem vikum seinna í
Hamborg, eftir um það hil 5000 km bíl-
ferð. Hér er ekki unnt að segja frá því,
seni fyrir augun bar á leiðinni suður
Frakkland, meðfram Miðjarðarhafs-
ströndinni allt suður til Napólíflóa og
þaðan norður Adríahafsströnd yfir Alp-
ana, Austurríki og Þýzkaland. Slíkt ferða-
lag verður ógleymanlegt, enda liefur
manni gefizt kostur á að aka um ævin-
týralega fagrar slóðir og heimsækja eftir-
sóttustu staði. Þegar ekið er um sveitir,
gegnum smáhæi og þorp, kynnist maður
einnig af eigin sjón lífi og störfum fólks-
ins miklu betur en unnt er í stórborg-
unum.
Þegar maður annast sjálfur alla mat-
reiðslu, lærist furðu fljótt að leita fanga
á torgum bæjanna, þangað sem húsmæð-
urnar koma á hverjum morgni til að
kaupa í matinn og spjalla við kunningj-
ana. Er þetta næsta ólíkt því að ganga
inn í borðsali gistihúsanna og láta þjóna-
lið þeirra snúast kringum sig.
En svo að vikið sé að tjaldhúðunum og
lífinu þar, er fyrst að nefna, að tjöldin
eru ávallt á afgirtum svæðum undir eft-
irliti umsjónarmanna. Þegar komið er í
tjaldstað, her fyrst að framvísa skilríkj-
um þeim, sem áður getur og heimila
manni aðgang, sé tjaldstæði laust. En fyr-
ir getur komið, að svo sé ekki, einkum ef
seint er komið í náttstað, og verður þá
að leita til næsla tjaldstaðar. Bezt er að
koma ekki seinna í tjaldstað en milli
kl. 5 og 6 síðdegis. Rétt er að geta hér,
að hjá tjaldbúðafélögum fær maður
landabréf, þar sem sýndir eru allir helztu
tjaldstaðir með nöfnum og upplýsingum
um, hvað hver hefur upp á að bjóða.
Umsjónarmenn tjaldbúðanna, sem hafa
aðsetur í skrifstofum við girðingahliðin,
gevma skilríki gestanna venjulega, þang-
að til þeir halda burt, og er þá greitt fyr'
ir dvölina. Gjaldið er svipað í flestuin
löndum. Greiddi ég víðast hvar sem svar-
ar 30 ísl. kr. á sólarhring fyrir okkur þi'ju’
bílinn og tjaldstæðið. Mikið kapp hefur
verið lagt á að velja fagra staði fy1'11'
tjaldbúðirnar. Sums staðar eru þær við
kunnar baðsti’endui’, svo sem hjá Canne
og Napólí. Þar ganga rnenn í baðfötum ui’
tjaldinu heint út í sjóinn. Annars staðai
eru valin fögur skógaiTjóður, eins og t. d-
i Boulogne-skóginum i París, þar sem
tjaldað er á bakka Signu.
Mikið hefur verið gert til þess að gerU
ferðafólki dvölina sem ánægjulegasta 1
þessum tjaldstöðum. Hvarvetna xík11
mikil reglusemi, og umgengnismenning el
undantekningarlaust á háu stigi.
sjálfsögðu eru búðirnar mismunand1,
hvað útbúnað snertir. AIls staðar erU
snyrtiklefar fyrir konur og karla, renU"
andi vatn og rafmagn, en auk þess erU
víða verzlanir, þar sem hægt er að kaupa
við vægu verði helztu nauðsynjar fei'ða-
fólks. Gestirnir annast eldamennsk11
sjálfir, og venjulega er setið að borðhald1
úti fyrir tjalddyrum í hlíðviðrinu. Höfð'
um við með okkur horð og stóla, sem
flytja mátti í einu lagi sem ferðatösku-
Lærdómsrikt var að kynnast margvísleS'
um ferðaútbúnaði fólks frá ýmsum lönd-
um.
1 þessum tjaldbúðum hittast og kyn11'
ast menn af ólíkum þjóðernum. Viðnxót
manna er frjálslegt og viðkunnanleg^
Hægt væri að segja frá ótal skenuntile»'
um atvikum, en það yrði of langt mál-
Ekki get ég stillt mig um að minnast n
fyrirgreiðslu, sem veill var tjaldbúðafólk1