Sameiningin - 01.08.1916, Page 2

162
séð, að það sem vér nú þörfnumst sérstaklega sé þref um
“dogmur”, gamlar eða nýjar. Miklu fremur álít eg, að
það, sem líf vort og velferð sé undir komið nú, sé það, að
vér, og allur kristinn lýður, leitumst við að tileinka oss
t r ú n a s j á 1 f a. Er eg lít á hag og allar ástæður kirkj-
unnar hjá oss, dylst mér ekki, að aðal-þörfin, já, hið eina
nauðsynlega, er m e i r i t r ú, meiri lifandi trú, meira líf í
trúnni og meiri trú í lífinu.
Kirkjufélag vort vex með allmiklum hraða út á við.
Fleiri söfnuðir bætast við, en vér gátum búist við. Félagið
breiðist út, og verkahringur þess hefir aukist mikið hín
síðustu ár. Og þau verk hafa nú verið hafin innan félags
vors, sem svo eru stór, að stundum fyllumst vér áhyggjum
út af því, að vér höfum reist oss hurðarás um öxl. Stofn-
anir kirkjufélags vors eru ungar og óreyndar. Vér erum
að mörgu leyti að fálma fyrir oss, reyna þessa aðferð og
hina, kanna þennan veg og hinn. pó allir vilji jafn-einlæg-
lega ná sama takmarki, lízt bræðrunum einatt sitt hvorum
um það, hver vegur sé beztur og beinastur að takmarkinu.
pá reynir jafnan, þegar svo er, bæði á trúmensku manns
og drenglyndi.
Vér erum sem félag og sem lítil deild Guðs kristni
máttlitlir og fátækir. Vér ráðum ekki yfir neinu því sigur-
afli, sem treysta má, að því er til sjálfra vor kemur. Ef
til vill höfum vér þó um of stólað á mátt vorn og megin.
Ef til vill setjum vér um of traust vort til félagsins og
þeirra ytri virkja, sem vér sjálfir höfum hlaðið. En það
sem eg með erindi þessu vildi vekja eftirtekt á, er það, að
oss er gefið sigurafl, sem er óbrigðult ef vér tileinkum oss
það og hagnýtum. Að sönnu veit eg, að það hefir ekki
verið ónotað í liðinni tíð, og það, sem unnist hefir, hefir
unnist fyrir þann kraft einvörðungu. Ef til vill var það afl
sterkara hjá oss áður fyrr, meðan vér vorum enn þá minni
og fátækari en vér erum nú, og vorum að byrja starfið og
stríðið. En afl þetta virðist mér alt of lítið notað. pað er
á mörgum sviðum starfslífsins nú leitað að náttúrlegum öfl-
um til að vinna með stórvirki. Náttúruöflin eru beizluð og
þau eru notuð eitt eftir annað til þess að koma í framkvæmd
því, sem vilji mannsins girnist, en hönd hans ekki megnar.
Er eg rita línur þessar, verður mér litið út um glugg-
ann á skrifstofu minni. Eg hvíli mig um stund og horfi á
sporvagnana, sem þjóta eftir götunni einn eftir annan,
hlaðnir mönnum, sem flýta sér af einum stað á annan.
Vagnarnir nema staðar, en þjóta svo óðar á stað aftur. f
fljótu bragði virðist sem afl það, sem hreyfir þá, búi í þeim
sjálfum, og þeir renni skeið sitt eftir vild sinni. En er eg
gái betur að, veiti eg því eftirtekt, að hreyfiafl þeirra kem-
ur ofan að. Uppi yfir þeim er þráður, sem maður í fljótu