Sameiningin - 01.08.1916, Page 6

166
kvæma hið ómögulega. Tilfinninga-þáttur trúarinnar er
sterkur. Á þann strenginn er slegið aðallega með þeim
ýmiskonar trúvakningar-tilraunum (revivals), sem tíðkast
í þessu landi og öðrum. j?ar kemur fram bæði gildi þeirra
og galli. Galli þeirra er það, að oft er boginn spentur svo
fast, að eftir á kemur máttleysi, sem einatt leiðir til ör-
væntingar og siðferðis-bilunar. Gildi þeirra er það, að
þær sópa burt hismi og hégóma, sem safnast hefir í sál-
unni, og fylla hana aftur á móti með nýjum hugsana-eldi
og vilja-krafti. Einhver brýnasta þörf samtíðar vorrar og
þjóðar vorrar, er skynsamleg og raunveruleg trúvakning,
sem rótar öllu tilfinninga-lífi sálnanna, án þess þó að rugla
skynsemi hennar eða vanrækja aðalþátt hennar: v i 1 j a n n.
pað er með trúna hjá vorri þjóð eins og með stúlkuna í
Kapernaum: Hún er ekki dauð, heldur sefur hún. pað
þarf að vekja hana. Og Kristur mun vekja hana. pað
þykir tízka nú að segja, að vér lifum á vantrúaröld, að andi
samtíðarinnar sé óvinveittur kristilegum hugsjónum og
fráhverfur kenningum kristindómsins. Svo hefir víst ver-
ið að orði kveðið á öllum öldum. pað er staðlaus staðhæf-
ing nú. peir eru margir, sem teljast vantrúarmenn og ef-
unarmenn, en þó vildu alt til vinna og leggja í sölur alt, sem
þeir eiga, ef þeir einungis gætu eignast hinn hulda fjársjóð
trúarinnar. En sá fjársjóður er hvorki uppi í himninum,
svo þangað þurfi að uppstíga til að höndla hann, né niðri í
undirdjúpum, svo þangað þurfi niður að stíga eftir hon-
um, heldur í hjörtum vorum, í instu fylgsnum sálar vorrar,
og hver sá finnur, sem dvelur í hinum innra heimi, þar sem
Guðs ríki og Guðs andi er.
í nýja testamentinu birtist oss trúin í allri dýrð. par
birtist hún að sínu leyti eins og lífið sjálft, sem ekki er unt
að segja hvað er og ekki verður skilgreint, því við hvað
helzt, sem ætti að líkja því, væri það alt minna og ekki
nema partur af því sjálfu. Páli postula er trúin afneitun
sjálfs sín verðskuldunar og tilverknaðar, en traust sálar-
innar á Guði í Jesú Kristi, traust, sem er hvorttveggja í
senn: verkandi og þolandi, takandi á móti guðlegu afli og
breytandi því í athafnir réttlætis og kærleika í dagsdaglegu
lífi.' Trúin byrjar með því, samkvæmt kenningu Páls, að
maður gefur sig algerlega á vald Jesú Kristi, og hún endar
í dularfullu samfélagi sálarinnar við Guð, sem svo er traust
og dásamlegt, að hvorki stríðið hér í heimi né dauðinn get-
ur raskað því, og í samfélagi þessu er óumræðileg sæla.
Hugsjóna-spekingurinn, sem ritað hefir Hebreabréfið,
færir trúna inn á svið jarðnesks lífs með himneskum
krafti. Hann lýsir trúnni sem sí-skapandi afli í anda
mannsins, sem upphefur manninn yfir jarðneska tilveru og